Clan­des­tien pluk­ken

Foodies - - TERSCHELLINGER CRANBERRY’S -

Op Ter­schel­ling groei­en drie soor­ten cran­ber­ry’s: de

– de va­ri­ant die het vroegst rijp is en die we nu oog­sten – de en de Al­le­maal va­ri­an­ten van de een net iets an­de­re cran­ber­ry­soort dan die uit Ame­ri­ka. De Ter­schel­lin­ger bes is klei­ner en heeft een ron­de­re vorm. Joop pikt een bes uit de in­mid­dels goed ge­vul­de mand: “Eet er maar een, dan hoef je daar­na geen vi­ta­mi­ne­pil meer. Cran­ber­ry’s zit­ten bar­stens­vol vi­ta­mi­ne C.” An­dré: “Tij­dens de oogst vind je ook ge­re­geld bes­sen van vo­rig jaar op de grond, die heb­ben daar dan een jaar lig­gen fer­men­te­ren. Je kunt ze ge­woon eten, ze sma­ken naar wijn. Van­we­ge die har­de schil ko­men er geen scha­de­lij­ke bac­te­ri­ën in de bes­sen en gaan ze niet rot­ten.” Joop vult aan: “Cran­ber­ry’s zijn heel lang houd­baar. Vroe­ger gaf mijn moe­der me in sep­tem­ber de op­dracht in de dui­nen bes­sen te gaan ha­len voor Kerst­mis. Clan­des­tien na­tuur­lijk, want wij had­den geen pluk­rech­ten. Tot de kerst kon­den we de bes­sen ge­rust op zol­der la­ten lig­gen. Als je ze met de hand plukt – wat we nu ge­luk­kig niet meer doen – dan blijft de schil gaaf en kun je de bes­sen maan­den be­wa­ren. Met de pluk­bak maak je klei­ne kuil­tjes in de schil van de bes­sen en zijn ze rauw iets min­der ge­schikt voor de ver­s­markt.”

ear­ly­black la­tehowes mc­ste­vens. vac­ci­ni­um­ma­cro­car­pon,

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.