Ko­ning van de drop

Drop, dat voelt als thuis­ko­men. Echt Ne­der­lands. Toch komt de am­bi­ti­eu­ze drop­lief­heb­ber Johan Bülöw niet uit de La­ge Lan­den. In Kopen­ha­gen be­zoek ik Lakrids­kon­gen. Deens voor: de ko­ning van de drop.

Foodies - - INHOUD - Tekst en fo­to’s: Lot­te Cor­neth

Na een lan­ge va­kan­tie in me­di­ter­ra­ne sfe­ren ver­lan­gen we naar bam­me­tjes met ha­gel­slag en zou­te drop. Lot­te volg­de haar fa­vo­rie­te drop­jes van fa­briek tot win­kel . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

S amen met goed­lach­se Ta­ge en in­ven­tie­ve Fran­cis­ca maakt Johan Bülöw bij­zon­de­re cu­li­nai­re drop­jes die lang­za­mer­hand ook Ne­der­land ver­o­ve­ren. Daar wil­len we meer van we­ten. Even bui­ten Kopen­ha­gen kom ik bij de fa­briek aan. Ik stap uit en sta recht voor twee enor­me zwar­te spie­gel­deu­ren. De deur zwaait open en even waan ik me Sja­kie in de cho­co­la­de­fa­briek. Het dro­p­avon­tuur kan be­gin­nen. Johan Bülöw - ei­ge­naar van Lakrids - ver­telt dat hij ooit be­gon in de keu­ken van zijn moe­der. In Svane­ke, een klein dorp­je op het Deen­se ei­land Born­holm. “Ik wil­de iets doen waar ik el­ke och­tend op­nieuw van zou gaan glim­la­chen, en dat is drop voor mij”. Op zijn 23e ver­kocht hij voor het eerst zijn zelf­ge­maak­te drop in een win­kel. Bin­nen 2 uur was hij al los van zijn 8 ki­lo! Nu, 11 jaar la­ter, staan we sa­men met Ta­ge (de man ach­ter de pro­duc­tie; spreek uit Tee­je) en Fran­cis­ca

(het brein die de nieu­we sma­ken ont­wik­kelt) naast een enor­me pan met drop. "De­ze drop ko­ken we vier uur, de slow coo­ked drop is het lek­ker­ste", ver­telt Ta­ge. Gek ge­noeg voelt het han­gen boven de­ze pan (ui­ter­aard met een net­je om mijn haar) meer als­of ik bij mijn oom boven het for­nuis hang. Zo ont­span­nen en ge­zel­lig is de sfeer. Dit cu­li­nai­re drop­je met cho­co­la­de en exo­ti­sche sma­ken is zo toch nog steeds een drop­je dat voelt als thuis­ko­men.

Na vier uur ko­ken wordt de drop in een bak ge­pompt van 137 gra­den. De drop is nu heet: Ta­ge trekt en­thou­si­ast een stuk drop uit de bak en geeft ons een vers drop­je om te proe­ven. Gloei­end heet in je han­den maar met­een af­ge­koeld in je mond ont­dek ik de fij­ne struc­tuur. Ta­ge ver­telt: “We ge­brui­ken rijst­meel in plaats van tar­we­meel, dat maakt de drop een stuk zach­ter, bo­ven­dien kie­zen we al­tijd het bes­te zoet­hout”.

On­der­tus­sen springt de drop heet en stretchy uit de pan, zo de lo­pen­de band op. Daar wordt hij ver­deeld in ne­gen stren­gen. Aan het ein­de van de band wor­den ze in stuk­jes ge­sne­den en val­len ze in een ron­de trom­mel waar ze net zo­lang draai­en tot­dat de drop­jes rond zijn. Daar­na is het tijd voor niet één maar 140 dun­ne laag­jes Bel­gi­sche cho­co­la­de. Al­ler­eerst zien de drop­jes er dan ver­dacht veel uit als cho­co­la­de­pin­da’s. Te­rug in die ma­gi­sche ron­de trom­mels draai­en ze nog vier uur en dan is het een per­fec­te ron­de bal. Om de drop­jes een sui­ker­laag­je te ge­ven gaan ze weer in an­de­re trom­mels, om tot blau­we bes­sen of een an­de­re ty­pi­sche Lakrids te wor­den om­ge­to­verd.

Johan ver­telt ons dat cho­co­la­de om­hul­de drop ma­ken on­ge­veer 24 uur kost, maar dan heb je ook wat: een pas­sie­vrucht­drop­je om­huld in wit­te Bel­gi­sche cho­co­la­de bij­voor­beeld (mijn fa­vo­riet!). Fran­cis­ca is de­ge­ne die te­gen­woor­dig al­le sma­ken ont­wik­kelt voor Lakrids en dat doet ze door goed te luis­te­ren naar an­de­ren en veel te ex­pe­ri­men­te­ren. “El­ke re­gio heeft een fa­vo­rie­te smaak: zo hou­den De­nen en Ne­der­lan­ders van zou­te drop maar in an­de­re lan­den hou­den ze juist van zoet. Voor on­ze nieu­we win­kel in Du­bai ging ik op zoek naar de sma­ken van het Mid­den-Oos­ten, som­mi­ge van mijn col­le­ga’s wa­ren de per­fec­te proef­per­so­nen om­dat ze daar hun roots heb­ben lig­gen. Ik ont­wik­kel­de een drop met een zach­te struc­tuur en de smaak van lich­te bros­se ro­zen: de Ro­se of Du­bai.” Fran­cis­ca lacht: “It’slikea small­let­ter­from­ho­me”.

“Ik wil­de iets doen waar ik el­ke och­tend op­nieuw van zou gaan glim­la­chen, dat is drop.”

In Ti­voli – een van de oud­ste pret­par­ken van de we­reld – vind je het leuk­ste win­kel­tje van Lakrids. Daar eet ik een va­nil­le­ijs­je met drop­si­roop en jn en grof zoet­hout­poe­der. Een sen­sa­tie waar­door je wat mij be­treft al­le at­trac­ties kunt over­slaan, dit ijs­je doet je hart snel­ler klop­pen dan wel­ke acht­baan of draai­mo­len ook. Zoet en zout is een com­bi­na­tie die het voor mij he­le­maal doet en dat is pre­cies waar de Lakrids­kon­gen zijn naam aan heeft te dan­ken.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.