An­ge­la’s we­reld

Gloss - - Inhoud -

Ruim 12 jaar ge­le­den deed ik ‘m voor het eerst, de Total Bo­dy Scan bij Prescan, net over de grens in Duits­land. Er was ge­luk­kig niks aan de hand, ter­wijl ik een ste­vi­ge ro­ker was en een niet zo’n heel erg ge­zond le­ven leid­de. Nu kon ik een her­haal­on­der­zoek la­ten doen in Baarn, in het im­po­san­te pand langs de snel­weg.

Tel­kens als ik daar langs rij moet ik den­ken aan het ver­haal van Henny Huisman en Wil­le­ke van Am­mel­rooy. Niets ver­moe­dend én niets man­ke­rend lie­ten zij een scan ma­ken en werd er bij al­le­bei een kwaad­aar­di­ge tu­mor ont­dekt.

Ge­luk­kig nog op tijd!

Dus het moest er bij mij ook maar eens van ko­men. In­mid­dels bij­na 56, ge­stopt met ro­ken, daar­door ze­ker 6 ki­lo te zwaar, eet veel ge­zon­der, fer­vent slik­ker van voe­dings­sup­ple­men­ten én aan het kick­bok­sen ge­sla­gen. Nou, dan zal ik toch ze­ker niks man­ke­ren? Twee we­ken voor de ‘uit­ge­re­ken­de da­tum’ kreeg ik een te­le­foon­tje van de ver­pleeg­kun­dig co­ör­di­na­tor van Prescan om, voor­uit­lo­pend op de on­der­zoe­ken, mij voor te lich­ten over wat mij te wach­ten staat woensdag- avond 8 maart. Te­vens liep ze al wat vra­gen door met mij, dat scheel­de weer tijd op de dag zelf. Oh ja, of ik ook in het buis­je wat mij op­ge­stuurd zou wor­den, ont­las­ting zou wil­len doen en dit op de dag zelf mee zou wil­len ne­men. Hoe krijg je nu in gods­vre­des­naam ont­las­ting in zo’n klein buis­je? Ik kreeg het di­rect be­nauwd en be­sef­te dat het nu se­ri­eus werd. Vol­gens de ui­terst vrien­de­lij­ke ver­pleeg­kun­di­ge wordt dat keu­rig be­schre­ven in de hand­lei­ding van het ont­las­tings­buis­je …

D-day

Op de dag van het on­der­zoek werd ik met een klop­pen­de hoofd­pijn wak­ker. “Had ik dan toch wel dat wijn­tje – of meer­de­re – moe­ten ne­men gis­ter­avond of ben ik ge­woon ge­span­nen?”, dacht ik koorts­ach­tig tij­dens het dou­chen. Vier tot vijf uur van te­vo­ren mag je niets meer eten of drin­ken. Ik werd om 16.00 uur in Baarn ver­wacht, dus dat was van­af 11.30 uur niets meer! Om­dat het to­ta­le on­der­zoek zo’n vier uur zou gaan du­ren, zou het een ‘ au­we’ dag wor­den. Door Myrthe van Bu­ren, de lie­ve, char­man­te 26 ja­ri­ge al­ge­meen as­sis­ten­te word ik di­rect door naar de ‘bloed­prik­kers’ ge­bracht. Want dat is het eer­ste wat moet ge­beu­ren, bloed af­ne­men, zo­dat je daar­na wat mag eten en drin­ken in de wacht­ruim­te die op een luxe, maar erg ge­zel­li­ge woon­ka­mer en eet­keu- ken lijkt. Echt auw zal ik dus niet wor­den van­daag. Mir­jam Storm van Leeu­wen, één van de bloed­prik­kers, vind ik di­rect een tof wijf. Aan haar kon ik wel ver­tel­len dat ik geen ont­las­tings­buis­je bij mij heb, om­dat het sim­pel­weg niet kwam. “Geen pro­bleem”, zegt Mir­jam. “Je kunt het met een nieuw buis­je wat ik je mee­geef, bin­nen drie da­gen op­stu­ren.” Na­tuur­lijk, als­of het de ge­woon­ste zaak van de we­reld is dat je je ont­las­ting op de post doet!

Hart lm­pje

Ik mag di­rect door naar Anai­ed Had­zic, de vrien­de­lijk ogen­de, uit Bosnië af­kom­sti­ge car­di­o­loog, die met zijn zach­te ac­cent met ui­ter­ste pre­ci­sie en ge­duld uit­legt én te­kent hoe het lmen van het hart in zijn werk gaat. Ook mijn slag­ade­ren in mijn hals wor­den he­le­maal on­der­zocht. Ei­gen­lijk vind ik het best span­nend. Ik kan deels mee­kij­ken op het

“Je hebt maar één li­chaam, en dat is niet ver­vang­baar”

scherm, maar zie door de ade­ren het bos niet meer. Komt wel­licht ook dat ik in een on­han­di­ge hou­ding lig met een gro­te arm van de car­di­o­loog om mij heen. Een­maal te­rug aan zijn bu­reau kon Had­zic al­leen maar zeg­gen dat hij ui­terst te­vre­den is over het re­sul­taat: mooie, scho­ne, goe­de bloed­door­lo­pen­de slag­ade­ren, mooi hart­rit­me. WOW! “Ik zie hier een he­le klei­ne lek­ka­ge in de rech­ter hart­klep”, zegt hij heel rus­tig. WAT? F*ck, Nee hè? “Maar dat is to­taal niet ver­ont­rus­tend, maar ik moet dit wel mel­den.” Ik heb het hem nog ze­ker tien keer la­ten her­ha­len dat het lek­je he­le­maal niets voor­stelt en dat ik er ook ze­ker niets aan hoef te la­ten doen. “U heeft de ade­ren en een hart van een vrouw van veer­tig!” P f, dat is let­ter­lijk een pak van mijn hart. Zin­gend ging ik door naar de Mri-scan.

MRI- scan

La­bo­rant Roy Pro­mes staat mij al op te wach­ten. Voor van­daag moest ik mak­ke­lij­ke kle­ding aan­doen, zon­der me­ta­len, dus ook geen bh met beu­gels. Met mijn dub­be­le E cup heb ik er dus geen een zon­der beu­gels. Dat werd voor het eerst in mijn le­ven op ‘za­ken­be­zoek’ zon­der bh. Wel had ik een cor­ri­ge­rend hemd­je op mijn jog­ging­broek aan­ge­daan, maar ook die moest uit. “Ik zie op uw rug twee me­ta­len ge­spjes zit­ten en dat mag niet. Doe maar snel de bad­jas aan”, zegt Roy iets haas­tig. We lo­pen dui­de­lijk een

bee­tje ach­ter op sche­ma. We be­gin­nen met een scan van het hoofd. Of ik claus­tro­fo­bisch ben, vraagt Roy. Mwau­h­h­hh, niet echt, ik voel mij nooit zo pret­tig in die een­per­soon­s­lif­ten in van die Pa­rij­se ge­bou­wen, maar ver­der valt het wel mee … Roy doet een soort helm bij mij op en een kop­te­le­foon en vraagt van wel­ke mu­ziek ik hou. “Doe maar lek­ker Ne­der­lands, kan ik mee­brul­len”, zeg ik heel stoer. In een soe­pe­le be­we­ging drukt hij de alarm­knop in mijn han­den en schuift mij de ‘tun­nel’ in. “Het duurt maar on­ge­veer 13 mi­nu­ten en het maakt heel veel her­rie, maar dat weet je nog wel van de vo­ri­ge keer”, zegt de zeer re­lax­te Roy. Die heeft het vast va­ker ge­daan, dacht ik ge­rust­stel­lend, ter­wijl ‘ha­mer­tje tik’ al di­rect be­gon met her­rie ma­ken, waar­door ik Jan Smit am­per meer kon ho­ren. De Mri-scan wordt uit­ge­voerd in drie fa­ses: eerst het hoofd, dan de borst en bo­ven­buik en als der­de de on­der­buik. Tij­dens het borst- en bo­ven­buik­ge­deel­te krijg je in­struc­ties om adem­ha­lings­oe­fe­nin­gen te doen. Ook wel­eens leuk om te kij­ken hoe­lang je in een ‘tun­nel’ je adem vast kan hou­den, op com­man­do. To­taal duurt het zo’n veer­tig mi­nu­ten. Het valt mij hart­stik­ke mee. Je moet ge­woon je ver­stand op nul zet­ten en naar de zwoe­le stem van la­bo­rant Roy luis­te­ren.

Fiet­sen

Dacht ik klaar te zijn, moet er nog ge etst wor­den, daar wordt je con­di­tie en long­in­houd ge­test en te­ge­lij­ker­tijd je hart­rit­me. Dat doen we dus wel even­tjes. Een mi­nuut­je of 13 et­sen te­gen de berg op. Ging best wel goed. De twee as­sis­ten­ten van car­di­o­loog Had­zic, Eve­lien Schip­pe­ren en Bou­di­ne Eve­ra had­den er al een lan­ge dag op­zit­ten, maar wa­ren nog zo re­laxed dat ik ze bij­na mee uit­vroeg om van­avond een hap­je te gaan eten. Ook de­ze test was weer he­le­maal in or­de en mag ik na een re­lax-mo­ment­je in de woon­ka­mer naar ra­dio­loog Els Boer­hout.

De uit­slag

“Zo op het eer­ste ge­zicht is al­les he­le­maal in or­de, zie ik geen ver­ont­rus­ten­de om­stan­dig­he­den”, zegt de ra­dio­loog bij bin­nen­komst van haar ge­sche­mer­de ka­mer. Dat is een

jne bin­nen­ko­mer. In mijn hoofd is al­les oké, een mooie sche­del met her­se­nen (echt waar!) die er schoon uit­zien. Ik vind het on­ge­loo ijk in­te­res­sant om mijn li­chaam op de­ze ma­nier van bin­nen te zien. Voor­al mijn buik, met al die vi­ta­le de­len, waar­van je zo bang bent dat daar iets aan man­keert. Mijn lon­gen zijn he­le­maal schoon, mijn god, wat een op­luch­ting en in de baar­moe­der zit een he­le klei­ne cys­te. Ook hier hoef ik mij niet druk om te ma­ken, want dat is nor­maal voor vrou­wen op mijn leef­tijd. Mijn rug­gen­wer­vel is kaars­recht met een lich­te slij­ta­ge on­der­in, maar dat wist ik al. Mijn le­ver is nor­maal, dus niet over­dre­ven groot en de al­vlees­klier ziet er ook prach­tig uit. Voor zover je over prach­tig kunt spre­ken. Al­les ziet er goed uit: ik ben blij, zo blij!

Wach­tend op de uit­slag in de ge­zel­li­ge woon­ka­mer/eet­keu­ken.

Daar ga ik dan! Een tik­kie ner­veus ... 40 mi­nu­ten lang in de Mri-scan.

Op de ets voor het chec­ken van mijn long­in­houd en hart­slag.

Het span­nend­ste mo­ment: Bij de ra­dio­loog voor de uit­slag.

Voor een af­spraak of vrij­blij­ven­de in­for­ma­tie kun je con­tact op­ne­men met Prescan: 074 - 255 92 55 of www.prescan.nl

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.