Ontplofte hormonen & SEKS EN SNEAKERS

Gloss - - Editorial -

Het is zon­dag­och­tend 8.30 uur, als ik dit uit­ge­brei­de voor­woord schrijf. Man­lief is aan het hard­lo­pen, een rond­je Ze­ger­plas, na­dat hij een po­ging heeft ge­daan mij mee te krij­gen naar de sport­school om te gaan ‘spin­nen’. Een beet­je spin­nen in bed, heb ik geen be­zwaar te­gen, maar om nou op een zon­ni­ge zon­dag­och­tend in een be­zweet en stin­ken­de ruim­te met twin­tig an­de­re leef­tijds­ge­no­ten je uit de naad te

et­sen, gaat mij van­daag - en waar­schijn­lijk an­de­re da­gen ook even te ver. Met na­me die leef­tijds­ge­no­ten, al­le­maal vijf­tig­plus­sers, blij­ken dus ern­stig te kam­pen, net zo­als ik, met de hormonen. Of zelfs met ontplofte hormonen. Zo­als el­ke och­tend laat ik mij in­spi­re­ren door de so­ci­al me­dia. Zo ko­men er al­ler­lei pran­gen­de vra­gen voor­bij op Fa­ce­book die gre­tig ge­deeld wor­den door al­le vijf­tig­plus-vrien­den: ‘8 re­de­nen waar­om vrou­wen van vijf­tig wel sexy zijn’ of ‘wat man­nen echt vin­den van cel­lu­li­tis!’. Ik lees ze dus ook tij­dens mijn ge­zon­de zon­dag­och­tendont­bijt, de non­sens­lijst­jes waar­in mijn li­chaam be­spro­ken wordt als at­trac­tie, wel­licht steek ik er nog iets van op. Ik blijk nog steeds sexy te zijn, al be­weert mijn leef­tijd het te­gen­deel. Man­nen schij­nen zich dus he­le­maal niet be­zig te hou­den met de toe­stand van mijn blub­ber­ar­men en slap­pe bin­nen­dij­en, kal­koen­nek en lo­ve­hand­les. De go­den zijn ge­pre­zen. Ik klap mijn Mac­book dicht en voel een he­vi­ge be­hoef­te aan een dub­be­le es­pres­so, voor wijn is het im­mers nog te vroeg. Waar­om neem ik dit soort on­zin­be­rich­ten tot mij? Ik ben al ruim een hal­ve eeuw oud, ik weet toch wel be­ter in­mid­dels? Het zou me toch geen moer meer moe­ten in­te­res­se­ren of man­nen mijn lijf, dat heeft ge­baard, ge­zoogd, lief­ge­had, ge­sjouwd, ge­le­den, ge­no­ten, ge­zorgd en ver­zorgd, kei­hard heeft ge­werkt, nog neuk­baar vin­den? En toch … Sta ik we­ke­lijks in de sport­school te kick­bok­sen, lig ik re­gel­ma­tig bij de huid­spe­ci­a­lis­te om de zwaar­te­kracht van de huid te­gen te gaan, laat ik er af en toe een in­jecta­ble in spui­ten, slik ik mij een on­ge­luk aan voe­dings­sup­ple­men­ten en lig ik pijn te lij­den om na­re puk­kels en pig­ment­vlek­ken van mijn de­col­le­té te la­ten ver­wij­de­ren. En dan heb ik het nog niet over mijn haar, waar qua kos­ten een tro­pi­sche va­kan­tie in zit. “Mis­schien moet je het he­le­maal grijs la­ten wor­den, vind ik best chi­que”, op­pert man­lief als hij vol­ko­men be­zweet te­rug­komt van zijn rond­je hard­lo­pen. “Voor mij hoef je dat al­le­maal niet te gaan doen, je bent mooi ge­noeg!”, komt er nog even ach­ter­aan. Te GAAN doen? Heeft ie het nu echt niet door wat ik al ja­ren­lang doe om er voor HEM, ja voor hem, zo aan­trek­ke­lijk mo­ge­lijk uit te zien? Oké, ook wel een beet­je voor mij­zelf na­tuur­lijk, ook al houdt doch­ter­lief van 22 het nauw­let­tend in de ga­ten dat ik niet door­sla ‘in het jon­ger lij­ken’. Ze vond ten­slot­te dat ik op een fo­to van een ga­la, waar­op wij als bij­na ko­nink­lijk stel po­seer­den en ik gre­tig op Fa­ce­book had geplaatst (!), er waan­zin­nig mooi uit­zag. Ho­ge hak­ken, ha­ren stijf in de lak en een on­der­kin … En 192 li­kes en 47 re­ac­ties. “Zie je wel mam, ie­der­een vindt dat je er stra­lend uit­ziet!” Ter­wijl de man fris en frui­tig van het ‘does­sen’ naar be­ne­den komt, want zo heet dat te­gen­woor­dig sinds de­ze Rot­ter­dam­mer bij mij in­trok, vraag ik mij ern­stig af waar­om ik zo no­dig van die ex­treem du­re sneakers wil aan­scha en, waar al­le schoe­nen­win­kels van vol lig­gen, om er maar zo jong mo­ge­lijk uit te zien. Daar moet ik ver­vol­gens weer zo’n zak­kend spij­ker­broek­je bij ko­pen, die het vol­gens de doch­ter ‘net niet is’. “Mam­mie Vrien­din”, zo noemt ze me te­gen­woor­dig, “je kan be­ter een paar mooie, du­re kle­ding­stuk­ken ko­pen, dan van die goed­ko­pe mis­ko­pen waar je er zo­ge­naamd jon­ger in uit­ziet.” Zegt zij dus, die de he­le Za­ra en H&M leeg­koopt, ter­wijl ze stu­dent is. Maar ja, ze is jong en beeld­schoon, en dan mag het. On­der­tus­sen zit ik na­tuur­lijk hart­stik­ke ge­luk­kig te zijn, heb ik een man die mij grap­pig vindt als ik op mijn ou­de ver­sle­ten slo en loop, mij net zo mooi mét als zon­der ma­ke-up vindt, heb ik twee waan­zin­nig leu­ke en mooie kin­de­ren en vind het el­ke dag een feest­je om aan dit waan­zin­nig leu­ke tijd­schrift te wer­ken. Ik ga van­daag maar eens lek­ker naar bui­ten. De zon schijnt en daar al­leen al word ik hart­stik­ke blij van. Ik vind het heer­lijk om in de bui­ten­lucht te zijn. Dat zou je niet zeg­gen met mijn voor­lief­de voor ho­ge hak­ken en strak­ke pak­ken. Stie­kem dan toch maar die ex­tra paar sneakers aan­scha en … Van­daag kan het mij niet zo­veel sche­len hoe ik er­uit zie, ik hoef niet naar een ga­la, heb geen fo­to­ses­sie en hoef niets te pre­sen­te­ren. Ik hoef al­leen maar een beet­je ge­luk­kig te zijn met mijn ontplofte hormonen. En daar helpt de zon een hand­je aan mee … Kijk op pa­gi­na 18 wat de zon nog meer voor je doet en waar je op moet let­ten om stra­lend de zo­mer door te ko­men.

En ga naar www.glossmagazine.nl/win­nen en naar Glos­snl Fa­ce­book en voor­al de­len!!!

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.