Waar­ge­beurd; door het le­ven zon­der be­nen

Ge­luk­kig dacht ik di­rect: “Mis­schien heeft ze te ho­ren ge­kre­gen dat ze nog 1 maand te le­ven heeft en is dit nog al­les wat ze heeft.” Daar­om, niks is wat het lijkt, oor­deel niet als je niet ver­oor­deeld wilt wor­den.

Gloss - - Inhoud -

Fe­li­ce was 16 maan­den oud toen haar be­nen wer­den ge­am­pu­teerd

Voor het eer­ste in­ter­view in de­ze reeks met Waar­ge­beur­de ver­ha­len heb ik een af­spraak met

een jon­ge ge­han­di­cap­te vrouw. Een­maal op de af­ge­spro­ken plek, krijg ik een te­le­foon­tje: “Hai, met Fe­li­ce … Ik kan de in­gang niet vin­den.” Ik vraag haar waar ze is en loop naar het raam om te kij­ken waar ze staat. Ik kijk links, ik kijk rechts, maar kan haar nog steeds niet vin­den, ter­wijl ik ze­ker weet dat ze er is! Ik heb haar bo­ven­dien ook aan de te­le­foon … Even wen­den mijn ogen naar be­ne­den, en op­eens zie ik haar! Ik kijk recht in de ogen van een prach­ti­ge vrouw, zo weg­ge­lo­pen uit een fo­to­shoot, een mo­di­eu­ze ro­de man­tel, lan­ge ro­de ha­ren en een per­fect op­ge­maakt ge­zicht. Al­leen zo klein, dat ik twee keer moet kij­ken hoe het kan dat ze zo su­per klein is. Op­eens zie ik het, de­ze beau­ty heeft geen be­nen …

Ik vraag haar te gaan zit­ten en ze springt op de bank. Ik haat voor­oor­de­len, want dat is ten­slot­te de re­den dat ik Het Bank­je ben gaan ma­ken, maar ik be­trap me­zelf er­op dat ik het zo zie­lig en te­ge­lij­ker­tijd ook zon­de vind.

Om maar di­rect met de deur in huis te val­len; je hebt geen be­nen of on­der­be­nen? Wat is er pre­cies aan de hand?

“Klopt, ik mis mijn on­der­be­nen en zelfs een paar vin­gers … Toen ik nog maar 16 maan­den oud was, ben ik ern­stig ziek ge­weest en heb toen de me­ningo­kok­ken­bac­te­rie ge­had. Dit is een bac­te­rie die je bloed­va­ten stuk­bijt, waar­door bloed vrij

je li­chaam in­gaat. Daar­door kan het hart het bloed ei­gen­lijk niet goed rond­pom­pen, waar­door je li­chaam de vi­ta­le de­len gaat be­scher­men, en de ove­ri­ge de­len (heel grof ge­zegd) laat af­ster­ven. He­laas trof het bij mij mijn be­nen, ze heb­ben mijn be­nen toen ge­am­pu­teerd. Ik was nog zo jong, dat ik er ge­luk­kig niks meer van weet.”

Hoe is het voor jou om te le­ven met de­ze han­di­cap? “Ei­gen­lijk denk ik dat het er­ger is voor mijn ou­ders dan voor mij. Zij heb­ben dit na­tuur­lijk heel be­wust mee­ge­maakt, en ja … voor mij is het heel nor­maal, ik weet niet an­ders dan dit. Ik ben ver­der ook heel nor­maal op­ge­voed, net zo­als mijn zus­jes. Ik ging ge­woon naar een nor­ma­le school en deed din­gen die elk an­der kind ook zou doen. Ik had dan mis­schien wel een brom­mer met drie wie­len in plaats van twee, maar ik voel­de me ei­gen­lijk niet an­ders dan an­de­ren. En nog steeds niet ei­gen­lijk! In­mid­dels heb ik mijn ei­gen au­tootje en een ap­par­te­ment waar niets in is aan­ge­past. Be­hal­ve de was­ta­fel, die is iets la­ger ge­zet. En oké ... om de keu­ken­prin­ses uit te kun­nen han­gen, ra­ce ik op een bu­reau­stoel met wiel­tjes door de keu­ken.”

Ik be­kijk haar zo­len die on­der haar knie­ën zijn ge­maakt en vraag haar of ze al­tijd op haar knie­ën loopt.

“Ik heb een been­pro­the­se die ik ge­bruik tij­dens het hard­lo­pen en re­gel­ma­tig met het uit­gaan. Maar ook niet al­tijd hoor, het ge­beurt me wel eens dat ik

de deur uit­ga en op­eens denk: ‘Oh oeps, ik ben mijn pro­the­se ver­ge­ten’. Tja, dan heb ik geen an­de­re keu­ze dan op mijn zo­len te lo­pen.”

Zo­als de één zijn bril ver­geet, ver­geet jij voor het ge­mak je be­nen.

“Ha­ha, ei­gen­lijk wel ja! Dan ga ik ge­woon zo naar de kroeg en ga ik op een kruk zit­ten of één of an­de­re kist, zo­dat ik dan net zo lang ben als de rest.”

Je straalt zo­veel hu­mor en voor­al kracht uit. Waar haal je dat van­daan? “Nou, ik denk dat ik dat wel van mijn ou­ders heb ge­leerd. Bij ons in de fa­mi­lie zijn veel din­gen ge­beurd en de kracht van ons is dat we al­tijd po­si­tief blij­ven. Af en toe ma­ken we even een grap­je en gaan ver­vol­gens weer door met ons le­ven. Ik ben er­van over­tuigd dat je naar de din­gen moet kij­ken die wél goed gaan en die wél kun­nen. In mijn be­le­ving word je daar een ge­luk­kig mens van.”

Wij zeu­ren de he­le dag over on­ze ge­kneus­de teen of dat de stoel­gang niet goed op gang komt, ik be­gin me er ge­woon voor te scha­men. Wat voor een ope­ra­ties heb je al­le­maal ge­had?

“Van­we­ge de bac­te­rie zijn mijn groei­schij­ven be­scha­digd en zijn mijn ar­men ook niet meer van de­zelf­de leng­te. Zo groei­de mijn ene el­le­pijp en spaak­been har­der dan de an­der. Dit ge­beur­de ook bij mijn kuit­been en scheen­been. Door­dat ze on­ge­lijk groei­den had ik heel erg veel pijn dus be­slo­ten ze er een stuk­je van­af te ha­len. Vijf jaar ge­le­den heb­ben ze nog mijn lin­ker­knie ver­wij­derd. Hier­door zijn mijn pro­the­ses wel mooi­er ge­wor­den, dus ik heb er geen spijt van. Maar al met al was dat na­tuur­lijk wel een he­le hef­ti­ge pe­ri­o­de. Je laat weer ‘een on­der­deel’ van je li­chaam weg­ha­len ...”

Maar ben je nooit boos dat je denkt dat het nu wel eens een keer ge­noeg ge­weest is? “Ja na­tuur­lijk! Het is de be­doe­ling dat het klaar is, maar je weet nooit wat de toe­komst brengt. Dat blijft ook wel mijn angst, dat er nog een keer iets ge­beurt. Ik ben niet boos of ver­drie­tig om mijn han­di­cap, maar om de din­gen die er om­heen ge­beu­ren. Mijn ver­driet zit in de din­gen die ik heb mee­ge­maakt in on­der an­de­re het zie­ken­huis. Dit is iets wat je nooit ver­geet en al­tijd bij je draagt.”

Je bent nu 26 jaar, is er al een lief­de in je le­ven? “Ik heb 2 jaar lang een he­le fij­ne re­la­tie ge­had. De­ze re­la­tie is op een goe­de ma­nier over­ge­gaan. Nu heb ik een he­le lie­ve nieu­we vriend waar ik sinds een paar maan­den mee sa­men ben.”

Daar wil ik al­les over ho­ren na­tuur­lijk, hoe heb­ben jul­lie el­kaar le­ren ken­nen?

(Beet­je la­che­rig) ant­woordt ze: “Via Tin­der.”

Dat is toch heel nor­maal de­ze tijd? Heb je hem di­rect over je han­di­cap ver­teld?

“Op Tin­der kon hij na­tuur­lijk al fo­to’s van mij zien en ik heb hem ook al­ler­lei fo­to’s la­ten zien. Van­af dag één ben ik daar heel open over ge­weest. Toen we een­maal in con­tact kwa­men, heb ik hem na­tuur­lijk ver­teld wat ik heb, ook om on­ge­mak­ke­lij­ke si­tu­a­ties te ver­mij­den. En weet je wat hij zei? Het was hem nog niet eens op­ge­val­len. Hij had al­leen naar mijn ge­zicht ge­ke­ken, ha­ha­ha.”

Dat kan ik me voor­stel­len, je bent zo mooi! “Hij gaat er ge­luk­kig heel lief en res­pect­vol mee om. De eer­ste keer dat we uit­gin­gen met mijn pro­the­ses om moest hij me wat meer on­der­steu­nen. Dat ging hart­stik­ke goed. Toen hij me voor de eer­ste keer zon­der pro­the­ses zag, keek hij wel ver­steld: “Jee­tje, wat ben je dan klein zeg!”, zei hij. Ik ben er­van over­tuigd dat hij er goed mee om zal blij­ven gaan, net als mijn vo­ri­ge vriend. Die nam mij mee op zijn nek naar fes­ti­vals, zon­der pro­the­ses, lek­ker licht (ha­ha). Dat zie ik mijn nieu­we lief­de ook wel doen!”

Hoe zie jij de toe­komst voor je? “Ik ben vi­sa­gis­te en heb mijn ei­gen be­drijf­je, ge­naamd Feesa­gie. Daar­naast volg ik de op­lei­ding so­ci­aal maat­schap­pe­lij­ke dienst­ver­le­ning en zou graag als er­va­rings­des­kun­di­ge wil­len wer­ken met kin­de­ren. Toen ik vroe­ger in con­tact wil­de ko­men met lot­ge­no­ten, merk­te ik dat zij heel an­ders in het le­ven ston­den dan ik. Zij wil­den bij­voor­beeld niet in open­ba­re zwem­ba­den ko­men, om­dat men­sen hen dan gin­gen aan­kij­ken. Ik kan me to­taal niet iden­ti­fi­ce­ren met hen, zo ben ik niet op­ge­voed. Ik vind me­zelf niet zie­lig en schaam me ner­gens voor, ik ben trots op wie ik ben. Dit zou ik ook graag wil­len over­bren­gen op kin­de­ren met een han­di­cap.“

El­ke maand zit An­ge­li­que van

den Berg op ‘Het bank­je’ met een bij­zon­der ie­mand waar­van het le­ven door een trau­ma­ti­sche ge­beur­te­nis een com­pleet an­de­re wen­ding heeft ge­kre­gen. Dit keer spreekt ze met Fe­li­ce, een jon­ge vrouw die met 16 maan­den het me­ningo­kok­ken­bac­te­rie kreeg.

Fe­li­ce loopt mee tij­dens de mo­de­show ‘Lik mijn won­den’. Fe­li­ce met haar vriend.

Fe­li­ce op haar pro­the­ses.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.