Heb ik SEXAPPEAL?

Gloss - - Editorial -

Vroe­ger had ik een vrien­din die ik beeld­schoon vond. Hoog­blond haar, vol­le ro­de lip­pen, een vol­le boe­zem en al­tijd ho­ge hak­ken aan. Ze was ook nog eens su­per aar­dig en lach­te al­tijd. He­laas zijn we el­kaar uit het oog ver­lo­ren, maar juist de laat­ste tijd denk ik vaak aan haar te­rug. Voor­al toen we op de re­dac­tie over het hoofd­on­der­werp SEXAPPEAL aan het brain­stor­men wa­ren. Wan­neer en waar­om heb je dat nou en wan­neer niet? Twin­tig jaar ge­le­den (zo­lang al­weer?) kwam die be­wus­te vrien­din wel vier keer in de week bij mij over de vloer en was ze daar­door een gro­te be­ken­de bij mijn broers en zus. Ik was ge­trouwd, had twee klei­ne kind­jes en mijn toen­ma­li­ge man vond haar een ‘lek­ker wijf’ en be­greep er niets van dat ze nog steeds vrij­ge­zel was. Eén van mijn broers wel: “Ze heeft geen sexappeal. Ze is hart­stik­ke leuk, aar­dig, ziet er goed uit, maar dát heeft ze niet.”voor de één dus wel, maar voor de an­der niet. Sop­hia Lo­ren, 84 jaar en nog steeds vol sexappeal, weet het prach­tig uit te leg­gen: “Sexappeal is 50% wat je­zelf hebt en 50% van wat an­de­ren over je den­ken.”tja, nu we­ten we het ei­gen­lijk nog niet. Met de vol­tal­li­ge re­dac­tie zijn we in dit boei­en­de on­der­werp ge­do­ken, want wij da­mes wil­den ook we­ten of we het zelf heb­ben. En om­dat de broers en zus­sen ook ter spra­ke kwa­men, was een vol­gend on­der­werp ge­bo­ren: Wat be­te­kent de plaats in het ge­zin voor jouw le­ven? Ik ben num­mer vier uit een ge­zin van vijf kin­de­ren. Ik heb mij al­tijd een beet­je ‘an­ders’ ge­voeld. An­ders om­dat ik een he­le an­de­re rich­ting uit­ge­gaan ben wat car­ri­è­re be­treft, an­ders om­dat ik ge­woon meer los­bol ben dan de rest van mijn fa­mi­lie. Naar­ma­te ik ou­der word, zie je lang­za­mer­hand dat je echt bij el­kaar hoort, zelfs niet zon­der el­kaar kunt. “Nou, dat valt wel mee hoor”, zegt die­zelf­de broer die mijn vrien­din geen sexappeal vond heb­ben. Hij is de mid­del­ste van de vijf en heeft ooit te­gen mij ge­zegd dat hij zich ner­gens vond bij ho­ren, niet bij de oud­sten en niet bij de jong­sten. Nu we al­le­maal dik­ke vijf­ti­gers zijn, zelfs al een paar ge­pen­si­o­neerd, zijn die ver­schil­len er niet meer en ho­pe­lijk ook niet meer die ge­voe­lens van er niet bij ho­ren. Ik heb het ge­luk uit een ge­zin te ko­men, waar­in we al­le­maal ‘clo­se’ zijn met el­kaar. Want als het er­op aan­komt, zijn we er al­tijd voor el­kaar. Toen ik af­ge­lo­pen we­ken even met mijn doch­ter van 22 in Por­tu­gal was, een week­je ‘qua­li­ty-ti­me’, wist ze ook zo goed te om­schrij­ven hoe de ver­hou­ding met haar vijf jaar ou­de­re broer nu is: “Vroe­ger zag ik te­gen hem op, was hij al­tijd zo wijs, wist hij al­les be­ter en leer­de hij mij de les. Nu is hij mijn groot­ste vriend.” Heb ik het toch goed ge­daan, wat ik er ook aan ge­daan mag heb­ben. “Je bent ge­woon een mooie ma­ma en mijn vrien­din”, zei mijn mooie doch­ter. En wie weet, heb ik ook nog een beet­je sexappeal …

Ge­niet van de zo­mer en van de­ze heer­lij­ke nieu­we GLOSS.

Met mijn doch­ter Ysa­bel die de jong­ste is van mijn ge­zin.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.