Span­nen­de lief­des­ver­ha­len

Tot twee­maal toe trouw­den ac­teurs Na­ta­lie Wood en Ro­bert Wagner met el­kaar. Hun laat­ste hu­we­lijk ein­dig­de in een dra­ma ...

Gloss - - Inhoud -

Na­ta­lie Wood & Ro­bert Wagner

Ze is pas elf jaar oud als Na­ta­lie Wood op weg naar een film­set een knap­pe ac­teur met een stra­len­de glim­lach ziet, die vrien­de­lijk hallo te­gen haar zegt. Hoe­wel hij bij­na ne­gen jaar ou­der is, is het jon­ge meis­je met de vlech­ten en de beu­gel (die ze voor haar rol draagt) diep on­der de in­druk van zijn char­me en zijn gla­mour: “Als ik groot ben, wil ik met hem trou­wen.” Zijn naam is Ro­bert Wagner. Een pu­bli­ci­teits­fo­to van de ac­teur hangt ze aan de muur in haar slaap­ka­mer.

De eerste af­spraak

“God schiep haar, maar ik heb haar uit­ge­von­den”, is een veel­zeg­gen­de uit­spraak van Ma­ria, de moe­der van Na­ta­lie. Het is haar gren­ze­lo­ze am­bi­tie die het meis­je al op haar vijf­de in een film doet be­lan­den, al is ze maar een paar se­con­den in beeld. Ma­ria ver­huist met het he­le ge­zin naar Hol­ly­wood en sleept Na­ta­lie van au­di­tie naar au­di­tie, langs al­le re­gis­seurs die ze maar kan be­den­ken. Met suc­ces: op haar ze­ven­de krijgt Na­ta­lie haar eerste ech­te film­rol. En krijgt ze de naam Na­ta­lie Wood – ze heet ei­gen­lijk Na­ta­s­ha Gur­din, maar dat klinkt veel te exo­tisch vol­gens de pro­du­cers van de film. Ma­ria heeft het le­ven en car­ri­è­re van Na­ta­lie in een ij­ze­ren greep

“Ik hield van mijn man, we wa­ren ge­zond, maar het was een mar­te­ling”

en dus is zij de­ge­ne die er­voor zal moe­ten zor­gen dat haar doch­ter met droom echt­ge­noot Ro­bert Wagner in con­tact komt. Na­ta­lie weet pre­cies wat er moet ge­beu­ren: ze moet de­zelf­de agent als Wagner heb­ben. Maar Ma­ria voelt daar he­le­maal niets voor – vol­gens de ge­ruch­ten is Wag­ners agent ho­mo­sek­su­eel en dat keurt ze ten streng­ste af. Maar Na­ta­lie geeft niet op, ze blijft haar moe­der aan het hoofd zeu­ren. Ter­wijl ze droomt van Ro­bert Wagner, heeft ze veel ver­schil­len­de vriend­jes. Haar do­mi­nan­te moe­der heeft haar vre­se­lijk on­ze­ker ge­maakt en ze ziet man­nen (jon­gens) als een mid­del om te ont­snap­pen aan neu­ro­ses. Pas als Na­ta­lie dreigt te stop­pen met wer­ken ten­zij de agent van Wagner wordt in­ge­huurd, geeft Ma­ria toe. Op haar zes­tien­de heeft Na­ta­lie ein­de­lijk de agent die ze wil en die haar bo­ven­dien be­looft dat ze mag uit­gaan met Ro­bert Jo­hn Wagner – die door zijn vrien­den ‘RJ’ wordt ge­noemd – zo­dra ze acht­tien jaar is. Exact op haar acht­tien­de ver­jaar­dag heb­ben de twee hun eerste da­te.

Twee keer trou­wen

In de maan­den die vol­gen, zien ze el­kaar re­gel­ma­tig, maar ze gaan al­le­bei ook met an­de­ren uit, Na­ta­lie soms wel met drie ver­schil­len­de man­nen op één avond! Als Ro­bert in Ja­pan is voor film­op­na­mes, belt hij haar heel vaak. Te­gen de tijd dat hij te­rug­komt, zijn al­le an­de­re vriend­jes van het to­neel ver­dwe­nen en ver­telt Na­ta­lie aan vrien­den hoe vrien­de­lijk en at­tent hij is. Voor haar ne­gen­tien­de ver­jaar­dag neemt Ro­bert haar mee voor een boot­tocht­je en geeft hij haar een nerts­sto­la. Kor­te tijd la­ter vraagt hij Na­ta­lie ten hu­we­lijk door haar een glas cham­pag­ne aan te bie­den met op de bo­dem een dia­man­ten ring met een pa­rel. In de ring staan de woor­den ‘Mar­ry Me’ ge­gra­veerd. Drie we­ken la­ter trou­wen ze. Ze ko­pen een sneeuw­wit huis in Be­ver­ly Hills met de me­de­de­ling dat ze ‘als ster­ren’ wil­len le­ven, en la­ten hun vil­la met zwem­bad in­rich­ten met veel mar­mer en blad­goud. De bui­ten­we­reld zwij­melt bij de aan­blik van het over­dui­de­lijk ver­lief­de kop­pel, maar het hu­we­lijks­le­ven valt te­gen. Dat heeft niet al­leen te ma­ken met het feit dat Ro­bert re­gel­ma­tig te­veel drinkt, maar ook de on­ze­ker­he­den van Na­ta­lie. “Ik snap er niets van. Ik hield van mijn man, we wa­ren ge­zond, maar het was een mar­te­ling. Ik kon geen en­ke­le be­slis­sing ne­men. Mijn he­le le­ven ver­tel­den men­sen me wat ik moest doen, en nu werd er van me ver­wacht dat ik me ge­droeg als een vol­was­sen vrouw.” Na­ta­lie gaat in the­ra­pie, ‘op zoek naar zich­zelf’. Ze re­a­li­seert zich al snel dat het sprook­jes­hu­we­lijk, dat ze sinds haar elf­de

voor ogen heeft, niet be­staat en ze gaat weg bij Ro­bert. Haar the­ra­peut zal ze de ko­men­de we­ken acht jaar el­ke dag zien. Na­ta­lie en Ro­bert zijn bei­den ka­pot van de schei­ding. Na­ta­lie neemt on­be­taald ver­lof om bij te ko­men, Ro­bert vlucht naar Eu­ro­pa en pro­beert daar zijn car­ri­è­re voort te zet­ten. Hij trouwt met Ma­ri­on Marshall, een voor­ma­lig ac­tri­ce. Ook Na­ta­lie trouwt op­nieuw, met Ri­chard Greg­son, een Brit­se pro­du­cer. Met hem gaat een lang­ge­koes­ter­de wens in ver­vul­ling: ze krijgt een doch­ter die ze Na­ta­s­ha noemt, de naam die zij­zelf had voor­dat ze Na­ta­lie Wood werd. Kort na de ge­boor­te geeft Na­ta­lie een in­ter­view waar­in ze ver­klaart heel ge­luk­kig te zijn: “Voor het eerst in mijn le­ven voel ik een in­ner­lij­ke ze­ker­heid. Mijn le­ven draait om Ri­chard en de ba­by.” Ter­wijl het tijd­schrift met het in­ter­view nog in de win­kel ligt, ver­breekt Na­ta­lie plot­se­ling haar hu­we­lijk. Ze heeft ont­dekt dat Ri­chard een af­fai­re heeft en zet hem het huis uit. Op dat diep­te­punt in haar le­ven, waar ze met kal­me­rings­mid­de­len door­heen pro­beert te ko­men, krijgt ze een te­le­foon­tje van Ro­bert. Zijn hu­we­lijk is ook op de klip­pen ge­lo­pen, en hij heeft nu een re­la­tie met Frank Si­na­tra’s doch­ter Ti­na. Maar hij ver­breekt de ver­lo­ving en gaat te­rug naar Na­ta­lie. In 1972 trou­wen ze voor de twee­de keer.

Fa­ta­le boot­tocht

Dat twee­de hu­we­lijk is een stuk sta­bie­ler dan het eerste. Ze krij­gen een doch­ter, Court­ney, en Na­ta­lie stopt met the­ra­pie. Maar diep in haar hart le­ven haar on­ze­ker­he­den voort; Ro­bert drinkt nog steeds veel. De pers legt hun re­la­tie on­der een ver­groot­glas als Na­ta­lie in no­vem­ber 1981 on­der mys­te­ri­eu­ze om­stan­dig­he­den om het le­ven komt. Tij­dens een lang week­end op hun boot Splen­dour voor de kust van Ca­li­for­nië, waar­bij ook ac­teur Chris­top­her Wal­ken aan­we­zig is, ver­dwijnt Na­ta­lie op een avond spoor­loos. Ook het rub­ber­boot­je dat bij de Splen­dour hoort, is ver­dwe­nen. De vol­gen­de och­tend wordt eerst het boot­je ge­von­den, even la­ter ook de ac­tri­ce, ver­der­op drij­vend in de oce­aan, een op­ge­zwol­len ro­de par­ka over haar fla­nel­len nacht­hemd. Het is vol­ko­men on­dui­de­lijk wat er is ge­beurd. Wel wordt be­kend dat de drie de avond er­voor veel heb­ben ge­dron­ken en dat er flin­ke dis­cus­sies zijn ge­weest. Maar de on­der­zoe­kers kun­nen niet an­ders dan con­clu­de­ren dat het een vre­se­lijk on­ge­luk was. Als eind 2011 het on­der­zoek naar de dood van Na­ta­lie Wood wordt her­o­pend – er zijn nieu­we ge­tui­gen­ver­kla­rin­gen die Ro­bert Wagner in een kwaad dag­licht stel­len – re­a­geert Ro­bert slechts één keer kort in het open­baar: “I lo­ved her very much.”

Ro­bert Wagner en Na­ta­lie Wood

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.