Re­al li­fe: 80 ki­lo af­ge­val­len en he­le­maal strak ge­trok­ken

Gloss - - Inhoud -

Ik kwam haar te­gen in de kli­niek Es­sen­ti­al Aes­the­tics in Den Haag. Ho­ge hak­ken, strak shirtje, wij­de rok en wap­pe­ren­de ha­ren. Wat een leu­ke vrouw, dacht ik. Bij­zon­der, om­dat ze mij har­te­lijk ont­ving. Werkt ze hier? Of is ze een pa­ti­ënt? Ze be­gon di­rect haar ver­haal te ver­tel­len, ter­wijl ik moest wach­ten in de loun­ge van de kli­niek. Ja, ze is kind aan huis. Ve­le ope­ra­ties heeft Mie­ke hier on­der­gaan en ze vindt dat ie­der­een mag we­ten wat zij al­le­maal heeft la­ten doen.

Want de­ze me­ta­mor­fo­se heeft haar le­ven com­pleet ver­an­derd, in de goe­de zin van het woord. “Na de dood van mijn man heb ik twee jaar op de bank ge­ze­ten. Ik groei­de com­pleet dicht. Ik kwam 80 ki­lo aan, ter­wijl ik voor die tijd een slank en ge­zond li­chaam had en zelfs ma­ra­thons liep. Ik woog uit­ein­de­lijk 145 ki­lo! Tot het mo­ment kwam dat ik dacht: nu is het klaar, ik wil lief­de­vol aan mijn man kun­nen te­rug­den­ken en dan moet er nu wat ge­beu­ren.”

Door een stom aan­rij­din­kje is de nacht­mer­rie be­gon­nen. Dat was in 2007. Mijn man kwam hier­door in aan­ra­king met een psy­cho­paat en die el­len­de heeft drie jaar lang ge­duurd. Niet dat het ons le­ven heeft be­heerst, maar het kwam steeds een beet­je te­rug. Mijn man Lies en ik had­den een fan­tas­tisch le­ven. Ik was ze­ven­tien toen ik hem ont­moet­te. Een paar maan­den la­ter zijn we ge­trouwd. Mijn man was de lief­de van mijn le­ven. We de­den al­les sa­men, deel­den lief en leed, ik was sta­pel­gek op hem. Niets stond ons ge­luk in de weg, tot de­ze man op ons pad kwam. In de ja­ren daar­op­vol­gend ge­beur­den er vreem­de din­gen. De au­to die mijn man toen­ter­tijd aan had ge­re­den, kwa­men we op ver­schil­len­de plek­ken te­gen. We had­den toen nog geen arg­waan, maar het was wel vreemd. Drie jaar la­ter heeft de­ze zelf­de man een ein­de aan het le­ven van mijn gro­te lief­de ge­maakt. Zo­maar, toen mijn man op de fiets het dorp uit­reed, is de­ze psy­cho­paat op hem in­ge­re­den, over zijn hoofd heen, te­rug over zijn li­chaam, tot hij dood was. Er brak toen een ver­schrik­ke­lij­ke tijd aan. De me­dia kwa­men op mij af en het he­le dorp was er ka­pot van. Ie­der­een was ont­zet­tend lief voor me, maar uit­ein­de­lijk gaat het le­ven voor hen ge­woon door ter­wijl het bij mij vol­le­dig stil was ko­men te staan. Ik was weer dat klei­ne meis­je dat zich in de steek ge­la­ten voel­de en niet al­leen kon zijn.”

Nacht­mer­rie

“Ik heb twee jaar lang niets meer ge­daan. Ik raak­te mijn baan als maat­schap­pe­lijk werk­ster kwijt en stond er he­le­maal al­leen voor. Op een ge­ge­ven mo­ment dacht ik: nu is het klaar. Ik kan wel con­stant kwaad blij­ven - want de moor­de­naar is er naar mijn idee met een te lich­te straf van­af ge­ko­men - maar dan kan ik nooit de mooie he­rin­ne­rin­gen aan mijn lie­ve man heb­ben. Toen heb ik het roer om­ge­gooid. In die tijd kwam ik Joep te­gen. Hij heeft mij weer de zin in het le­ven te­rug­ge­ge­ven door een fo­to­ca­me­ra in mijn han­den te stop­pen. Nu praat ik in beel­den, want echt zeg­gen wat ik voel, kan ik nog steeds niet. Met Joep kan ik goed pra­ten en het be­lang­rijk­ste is dat ik hem heb le­ren ken­nen en daar­door ook de fo­to­gra­fie. Lang­za­mer­hand ben ik ki­lo’s gaan ver­lie­zen. Ik was dicht­ge­groeid. Als ik in de spie­gel keek, dacht ik mijn moe­der te zien. Ik her­ken­de mij­zelf niet meer. De ki­lo’s vlo­gen er uit­ein­de­lijk van­af, maar de vel­len ble­ven over. Voor­al bij mijn bor­sten. Ach­ter­af ge­zien bleek ik het syn­droom van Pa­land te heb­ben. Dat be­te­kent dat je geen borst­spie­ren hebt en je bor­sten dus als plat­te pan­nen­koe­ken naar be­ne­den val­len. Dat vond ik ei­gen­lijk het erg­ste. Mijn li­chaam was com­pleet in ver­val.”

Cos­me­ti­sche in­gre­pen

“Ik wil erg graag oud wor­den, maar dan wel een beet­je mooi oud. En rim­pel­tjes ho­ren daar ook bij, maar door het ve­le af­val­len, had ik erg veel rim­pels rond mijn ogen. Zo is het ei­gen­lijk be­gon­nen. Eerst een beet­je botox en fil­lers. Van het een kwam het an­der. Bij Es­sen­ti­al Aes­the­tics han­te­ren ze het con­cept ‘Na­tu­ral Beau­ty’, waar­bij de klant cen­traal staat. Ze leg­gen al­les heel goed uit, zijn flexi­bel en den­ken op al­le vlak­ken met je mee. Mijn fa­vo­rie­te plas­tisch chi­rurg is Adri­an Cos­ten­co. Hij zei: ‘Bij jou moet ei­gen­lijk al­les op­ge­trok­ken wor­den. Als je dat wilt, kan ik je weer een mooi, strak ge­zicht en li­chaam te­rug­ge­ven, op een na­tuur­lij­ke ma­nier. Het is es­sen­ti­eel dat je je mooi voelt in je ei­gen li­chaam, daar staan wij voor.’ Dat sprak mij enorm aan. En om­dat ik echt ver­trou­wen in de­ze chi­rurg had, ben ik vol­le­dig op zijn ad­vies in­ge­gaan en ben ik aan het tra­ject van ope­ra­ties be­gon­nen.

Plas­ti­sche chi­rur­gie

“Na de fil­lers en Botox heb ik een Macs-lift la­ten doen in mijn ge­zicht. Dit is een mi­ni fa­ce lift, die in ver­ge­lij­king met de klas­sie­ke fa­ce­lift een stuk min­der in­grij­pend is. Het heeft een kor­te­re her­stel­pe­ri­o­de no­dig en laat nau­we­lijks zicht­ba­re

“Ik praat in beel­den, want echt zeg­gen

wat ik voel, kan ik nog

steeds niet.”

lit­te­kens ach­ter. Dr. Adri­an ge­bruikt een ex­clu­sie­ve tech­niek die min­der span­ning op de huid ver­oor­zaakt en waar­door een na­tuur­lij­ke uit­stra­ling blijft be­hou­den. Door de­ze in­greep zijn mijn wal­len en die­pe­re rim­pels rond mijn ogen ver­dwe­nen en is mijn kaak­lijn weer mooi strak. Dat het on­der plaat­se­lij­ke ver­do­ving heeft plaats ge­von­den en dat de her­stel­pe­ri­o­de maar 1 tot 2 we­ken was, vond ik ook erg fijn. Ik vind dat ik er 10 jaar jon­ger uit­zie en ik heb mijn ei­gen mi­miek ge­hou­den. Toen een­maal mijn ge­zicht ge­daan was, wil­de ik na­tuur­lijk meer. Mijn buik was daar­na aan de beurt. Om­dat ik in het ver­le­den een baar­moe­der­ope­ra­tie heb ge­had, had ik al een groot lit­te­ken. Daar hing al­le­maal vel over­heen. Ik heb nu weer een mooie plat­te buik en een tail­le. Daar­na kwa­men mijn ar­men. Ik had er enor­me ‘kip­fi­lets’ aan han­gen. Dat was zo af­schu­we­lijk. Ik kan nu weer hemd­jes en blo­te jurk­jes aan, zon­der dat ik me daar­aan hoef te er­ge­ren. Zelf let je er niet op, maar ook mijn rug was er erg aan toe. Ik was een ver­ma­gerd Mi­chel­lin­man­ne­tje. Ook de­ze is goed on­der han­den ge­no­men. Als laat­ste wa­ren mijn bor­sten aan de beurt. Ei­gen­lijk kon ik ze geen bor­sten meer noe­men, ze wa­ren zo plat als een pan­nen­koek en vie­len soms ge­woon aan de zij­kant uit mijn bh. Nu zijn ze weer mooi vol en ze be­we­gen mee, daar ben ik erg blij mee.”

Lies zou trots zijn

“Als ik nu in de spie­gel kijk, zie ik een jon­ge, dy­na­mi­sche, mooie vrouw. En nog be­lang­rij­ker; ik durf weer naar mijn ei­gen spie­gel­beeld te kij­ken. Mijn man Lies zou su­per­trots op me zijn en hij had het heel erg mooi ge­von­den! Ei­gen­lijk heb ik nu niets meer te wen­sen. Ik zou het zo weer doen en raad het ie­der­een aan die zo­veel is af­ge­val­len. Nu was ik wel een ex­treem ge­val en heeft het na­tuur­lijk wel geld ge­kost, maar het le­ven lacht mij weer toe en daar heb ik al­les voor over!”

“Ei­gen­lijk kon ik ze geen bor­sten meer noe­men, ze wa­ren zo plat als een pan­nen­koek en vie­len soms ge­woon aan de zij­kant uit mijn bh.”

Mie­ke met haar vriend Joep. 80 ki­lo lich­ter, ve­le ope­ra­ties ver­der en he­le­maal ge­luk­kig.

Links: Mie­ke voor­dat ze 80 ki­lo af­viel On­der: Mie­ke voor haar mi­ni fa­ce­lift.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.