Nooit meer vijf­tig!

Gloss - - Health -

Ein­de­lijk is het dan zo­ver. Ik ben 51. Voor­goed ver­lost van dat ge­ha­te ge­tal: 50. Nu is 50 een pri­ma ge­tal voor een feest­je, en el­ke goe­de aan­lei­ding voor een feest­je moet je na­tuur­lijk nooit on­der­schat­ten. Vijf­tig bleek ech­ter veel meer te zijn dan een ex­cuus voor on­ver­ant­woor­de al­co­ho­l­in­na­me en tijd­lo­ze feest­num­mers: het was de ál­ler­slecht­ste bron van in­spi­ra­tie voor de ál­ler­slecht­ste con­ver­sa­tie. Een­tje die stee­vast be­gon met de vraag: “En, ben je al in de over­gang?” De laat­ste keer dat mijn ei­lei­ders en hun mo­ge­lij­ke in­houd zo in de be­lang­stel­ling ston­den was twin­tig jaar ge­le­den, waar­bij al­le fe­li­ci­ta­ties op­ge­volgd wer­den met de vraag: “En, denk je al aan kin­de­ren?” Bij mijn 31e le­vens­jaar kreeg ik die vraag niet meer, maar dat had ver­moe­de­lijk al­les te ma­ken met mijn be­gin­nen­de buik­je waar­in mijn doch­ter zich had ge­nes­teld. Der­tig en vijf­tig zijn bei­den dui­de­lijk het jaar van de ei­cel, res­pec­tie­ve­lijk of ze nog ge­bruikt gaan wor­den of nog te ge­brui­ken zijn. Nou moet ik zeg­gen dat ik de vraag, of ik al in de over­gang ben, van vrou­wen nog wel ge­zel­lig vind, want ge­zus­ter­lijk er­va­rin­gen uit­wis­se­len over je nieu­we min­naar, het e ect van yo­ga op je pc-spier, wat Be­yon­cé nou ei­gen­lijk be­doelt met surf­boar­den, of, voor­uit, hoe je met een es wa­ter naast je bed een li­ter­tje vocht op een nacht weg­zwe­ten weer aan­vult, is na­tuur­lijk nooit weg. Als de vraag van een man komt, krijg ik er toch ra­re krie­bels van. Van het ‘dat gaat jou geen reet aan’ soort krie­bels. Want of er nog wat le­vens­vat­baars in mijn ei­lei­ders zit, is vol­strekt niet re­le­vant, aan­ge­zien ik mijn li­chaam al ja­ren niet meer ter be­schik­king stel voor voort­plan­ting. Bij wie er in de laat­ste maan­den van mijn vijf­tig­ste nog in­te­res­se in toon­de kon ik kort zijn: die van mij heb­ben nog het mees­te weg van de schap­pen van de Al­bert Heijn, zo vlak na het pro­nil-schan­daal: hart­stik­ke schoon en leeg. Op­ge­ruimd staat net­jes. Wat ove­ri­gens ook di­rect voor de vraag­stel­ler mag op­gaan. Op de nacht dat 50 o ci­eel 51 werd, had nie­mand in­te­res­se in mijn ei­lei­ders. Dat kwam waar­schijn­lijk om­dat mijn doch­ter me had mee­ge­no­men naar een nacht­club waar ik iets nieuws leer­de: cham­pag­ne af­wis­se­len met shot­jes ach­ter­over slaan. Iets wat twin­ti­gers ove­ri­gens be­ter blij­ken te kun­nen dan ik, zo na der­tig jaar er­va­ring. En iets waar­bij een li­ter­tje wa­ter naast het bed plot­se­ling weer een ou­der­wet­se nood­zaak was om een ste­vig stuk­je hoofd­pijn te voor­ko­men. Maar het kon me al­le­maal niet sche­len. Ik ben er­van­af. Van vijf­tig. Van de vra­gen. En, na een week­je of zo, in­mid­dels ook van de ka­ter. Tja, tóch die leef­tijd.

Ka­th­leen Vael (51) is foun­der van NYBF Cos­me­tics en geeft ie­de­re maand haar vi­sie op het le­ven van de 50+ vrouw.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.