Mgr. Schnei­der

De be­ken­de bis­schop over wat ka­tho­lie­ken te doen staat.

Katholiek Nieuwsblad - - VOORPAGINA - Henk Rij­kers

“Mooie, boei­en­de en ge­nu­an­ceer­de in­lei­ding over de Eucha­ris­tie. Vro­lij­ke maal­tijd daar­na. Heer­lijk, echt vol ener­gie!” Dia­ken Ar­nout van Kem­pen was op Fa­ce­book een en al lof over de be­slo­ten ont­moe­ting zon­dag­avond tus­sen Ne­der­land­se gees­te­lij­ken en mgr. At­ha­na­si­us Schnei­der. De vol­gen­de avond hield mgr. Schnei­der, even­eens in Ca­sa No­va in de H. Land­stich­ting, een voor ie­der­een toe­gan­ke­lij­ke le­zing en vier­de er de H. Mis.

Har­ten­kreet

Tus­sen­door biedt het or­ga­ni­se­ren­de Ci­vi­ti­as Chris­ti­a­na de re­dac­tie de mo­ge­lijk­heid met mgr. Schnei­der te spre­ken. Col­le­ga Jan Pee­ters maakt de foto’s, maar neemt ook deel aan de twee­de helft van het ge­sprek. Mgr. Schnei­der is een ten­ge­re man van 55, ge­moe­de­lij­ker en hu­mo­ris­ti­scher dan je zou den­ken. Als zorg­vul­dig com­men­ta­tor van de ge­zins­sy­no­des is de hulp­bis­schop van Ast­a­na (Ka­zacht­s­tan) we­reld­wijd be­kend. Het eer­ste deel van het ge­sprek gaat ech­ter over zijn in­te­res­san­te ver­le­den. Zijn ou­ders zijn af­kom­stig uit de om­ge­ving van Odes­sa (zgn. Zwar­te­zee-Duit­sers). Zelf werd hij ge­bo­ren in Kir­gi­zië, groei­de deels op in Est­land, deels in West-Duits­land waar­heen zijn ge­zin in 1973 ver­huis­de. De cul­tuur­schok was “enorm”, voor­al ker­ke­lijk. Zo komt het ge­sprek op de har­ten­kreet van mgr. Schei­der: dat de hand­com­mu­nie on­ver­de­dig­baar is. Dit deel van het in­ter­view houdt u te­goed. Maar mgr. Schnei­der wijst er wel op dat “de ver­nieu­wing van de Kerk met de Eucha­ris­tie be­gin­nen moet”. Ie­de­re leek kan daar nu al een be­gin mee ma­ken door om de tong­com­mu­nie te vra­gen. Zo ko­men we bij de hoofd­zaak. Hoe is het mo­ge­lijk dat ver­war­rin­gen zo diep in de Kerk bin­nen­drin­gen? “Dat is een ge­heim van God”, re­a­geert mgr. Schnei­der. “Je­zus heeft de ge­lij­ke­nis van het ko­ren­veld ver­teld. ‘s Nachts komt de vij­and en zaait het on­kruid. Het ko­ren­veld is de Kerk die Je­zus heeft ge­sticht: met haar zui­ver­heid van leer, li­tur­gie en dis­ci­pli­ne die de apos­te­len, hei­li­ge bis­schop­pen en kerk­va­ders heb­ben over­ge­le­verd. Maar soms ge­beurt het dat God toe­laat dat de vij­and via pries­ters en bis­schop­pen in de Kerk bin­nen­dringt en daar on­kruid zaait. De apos­te­len vroe­gen of ze het on­kruid moesten uit­trek­ken. Je­zus ant­woord­de: nee, an­ders zul je ook het ko­ren uit­trek­ken. Wacht tot de oogst, dan zal ik en­ge­len uit­zen­den en die zul­len het on­kruid van het ko­ren schei­den. Daar­om blijft de Kerk al­tijd een ko­ren­veld,

maar ge­mengd met on­kruid. Soms wat meer, soms wat min­der.”

Geldt dat ook voor de lei­ding van de Kerk? “Na­tuur­lijk. Er is een ou­de spreuk: ‘Al het kwaad in de Kerk komt uit de cle­rus.’ (la­chend) Ik fe­li­ci­teer jul­lie dat jul­lie geen gees­te­lij­ken zijn. Echt! Toen Na­po­le­on pro­beer­de de paus zijn wil op te leg­gen, en dreig­de an­ders de Kerk te ver­nie­ti­gen, gaf kar­di­naal­staats­se­cre­ta­ris Con­sal­vi hem rus­tig het ant­woord: ‘Ma­jes­teit, dat heb­ben pries­ters en bis­schop­pen al 1800 jaar zon­der suc­ces ge­pro­beerd. Het zal u dus ook niet luk­ken.’ Zo is het. Pries­ters, bis­schop­pen en zelfs pau­sen lukt het niet de Kerk te ver­nie­ti­gen, om­dat zij van God is.”

Maar wat moe­ten de ge­wo­ne ge­lo­vi­gen in­tus­sen doen? “Na­tuur­lijk moe­ten zij niet af­ge­ven op pries­ters en bis­schop­pen. Zij moe­ten voor hen bid­den dat God hen ver­licht. Na­tuur­lijk, als een pries­ter of bis­schop het ge­loof schendt, een evi­den­te fout te­gen het ge­loof be­gaat, dan heb­ben de ge­lo­vi­gen het recht te zeg­gen dat het fout is en hem met ar­gu­men­ten res­pect­vol te cor­ri­ge­ren. Zelfs als het om de paus gaat, ben je dan niet schis­ma­tiek be­zig. Als wij in de Kerk een fa­mi­lie vor­men – en dat doen we –, als paus en bis­schop­pen col­le­ga’s zijn – en dat zijn we –, dan moet je tus­sen col­le­ga’s toch iets kun­nen zeg­gen, mits het res­pect­vol is?” Ook wij als ka­tho­lie­ke jour­na­lis­ten vin­den het las­tig om goed over Amo­ris Lae­ti­tia te schrij­ven. Kri­ti­sche no­ten wor­den aan­ge­gre­pen om je als an­ti-pau­se­lijk weg te zet­ten. “Ja, zo gaat het. In fei­te be­wijs je de Kerk juist een dienst. Als ik de paus er met ar­gu­men­ten op wijs dat be­paal­de dub­bel­zin­ni­ge pas­sa­ges ver­be­terd moe­ten wor­den of zelfs dat een uit­spraak in zich­zelf on­juist is, bij­voor­beeld wan­neer Amo­ris Lae­ti­tia het over ‘trouw’ heeft bij zon­di­ge ver­hou­din­gen. Van trouw kun je al­leen spre­ken tus­sen twee ech­te­lie­den. Toch niet tus­sen twee men­sen in een bui­ten­ech­te­lij­ke ver­hou­ding? Toch zegt de paus dat. Het is een te­gen­strij­dig­heid, en dat moet je hard­op kun­nen zeg­gen.”

Maar dan zul je dus weg­ge­zet wor­den als an­ti-pau­se­lijk… “Als dat ge­beurt, zit­ten we fei­te­lijk al in een dic­ta­tuur. Ove­ri­gens no­digt de paus in Amo­ris Lae­ti­tia juist tot dis­cus­sie uit. De be­schul­di­ging ‘an­ti-pau­se­lijk’ of ‘schis­ma­tiek’ is een po­ging de an­der de mond te snoe­ren. Jul­lie moe­ten er als ka­tho­lie­ke jour­na­lis­ten over schrij­ven hoe ern­stig dat is. Wat ik zelf ge­schre­ven heb, is van­uit mijn ge­we­ten wat de Kerk al­tijd ge­leerd heeft. Ik heb het niet zelf be­dacht. Het is wat paus Jo­han­nes Pau­lus II en zijn voor­gan­gers ge­leerd heb­ben. Niets an­ders. Of is paus Jo­han­nes Pau­lus II soms ook schis­ma­tiek? Of on­ze ou­ders en groot­ou­ders, die het ge­loof be­waard en door­ge­ge­ven heb­ben? De H. Pau­lus heeft in An­ti­o­chië de eer­ste paus, Pet­rus, open­lijk te­recht­ge­we­zen. ‘Wat je doet is niet juist, Pet­rus. Hier­mee schaad je de Kerk.’ Was Pau­lus dan ook schis­ma­tiek?”

Het kan niet an­ders of veel bis­schop­pen zijn u dankbaar dat u open­lijk ge­spro­ken heeft over de gang van za­ken op de ge­zins­sy­no­des en over Amo­ris Lae­ti­tia. “Dat klopt. Pri­vé heb ik van bis­schop­pen ook dank­be­tui­gin­gen in ont­vangst mo­gen ne­men. Ze ver­ze­ke­ren me dan dat ze het vol­ko­men met me eens zijn, maar open­lijk zeg­gen ze dat niet.”

Waar zijn die bis­schop­pen dan ei­gen­lijk bang voor? “Dat is een goe­de vraag, die ik me­zelf ook stel. Wel­licht heeft het iets met be­zorgd­heid voor hun car­ri­è­re te ma­ken of vre­zen zij zich per­so­na non gra­ta te ma­ken, om­dat de meer­der­heid van de bis­schop­pen­con­fe­ren­tie po­li­tiek cor­rect is. Amo­ris Lae­ti­tia is ech­ter een dub­bel­zin­nig do­cu­ment. Met dub­bel­zin­nig­he­den over zo­iets be­lang­rijks als hu­we­lijk en ge­zin kun­nen we in de Kerk niet voor­uit. Men zegt dat men de tekst tra­di­ti­o­neel kan le­zen. Ze­ker, dat kan, maar dat is niet ge­noeg. Want je kunt de ob­jec­tie­ve tekst ook an­ders uit­leg­gen en dat zal ook ge­beu­ren. Wat we no­dig heb­ben is een nieu­we ver­kla­ring van Ro­me, hoe Amo­ris Lae­ti­tia pre­cies be­gre­pen moet wor­den.”

Mgr. At­ha­na­si­us Schnei­der was te gast in de H. Land­stich­ting.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.