Klok­ken­lui­der

Katholiek Nieuwsblad - - ACTUEEL -

Op de ge­dach­te­nis van St.-Ephrem de Sy­ri­ër werk­ten er twee Sy­riers in mijn tuin. Ze zit­ten in een AZC in Til­burg. Ik was bij hen uit­ge­ko­men om ie­mand de groe­ten te doen die ik uit­ein­de­lijk nooit ge­von­den heb. Als je als pries­ter een AZC bin­nen­loopt (en om door te mo­gen heb je een iden­ti­teits­be­wijs no­dig en de naam van ie­mand die je wilt be­zoe­ken), dan gaat de rest van­zelf. Als ze ho­ren dat de abou er is, zit je bin­nen de kort­ste ke­ren sa­men thee te drin­ken en te bid­den met een groep me­de­chris­te­nen. Er zijn vrou­wen bij met kin­de­ren van wie de echt­ge­noot nog in het thuis­land is. En man­nen bij wie het om­ge­keerd is. Ook zijn er jon­gens die hun stu­die moesten af­bre­ken door de oor­log. Al kom je een eind met een ver­taal-app, toch is het gun­stig dat ik in de pa­ro­chie Irake­zen heb die al lan­ger hier wo­nen. Zij spre­ken Ara­bisch en dat is de sleu­tel. Ook heb ik een Sy­risch-or­tho­doxe sta­gi­air. De weg naar ka­tho­lie­ke ker­ken is ge­mak­ke­lijk voor Sy­risch-or­tho­doxen, althans van ons uit. Wij ge­nie­ten bij hen of­fi­ci­eel geen eu­cha­ris­ti­sche gast­vrij­heid. Er zijn ook een paar pro­tes­tan­te vluch­te­lin­gen, maar die heb­ben hun ei­gen kring. Net als de Erit­re­se chris­te­nen. Die ko­men veel­vul­dig sa­men in de St.Jozef op de Heu­vel, bui­ten de re­gu­lie­re uren. Met or­tho­doxen is er veel meer in­ter­ac­tie. Af en toe no­dig ik hen uit voor een bij­zon­de­re Mis. Dan laat ik de le­zin­gen in het Ara­bisch ver­ta­len en voor­le­zen. Dat klinkt zo on­ge­lo­fe­lijk stoer! Met gro­te eer­bied ont­van­gen ze op de tong de com­mu­nie en bid­den ze bij de ico­nen in de kerk. Om­dat ik de Mis vier naar het Oos­ten, wie­rook ge­bruik en veel zing, her­ken­nen ze de sym­bool­taal met­een. Het apos­to­laat on­der de vluch­te­lin­gen breidt zich har­mo­ni­eus uit. We heb­ben een prach­ti­ge ge­beds­mid­dag met hen ge­had in de mei­maand. Daar­door kwam ook het twee­de AZC in de stad in beeld. Vijf fiet­sen van pa­ro­chi­a­nen zijn hun kant op ge­gaan, speel­goed, kle­ding en klei­nig­he­den. Een Ira­ke­se peu­ter komt met haar moe­der naar de Play + Pray-och­ten­den. Een Sy­risch stel wil hun kind la­ten do­pen. Ik heb ze aan­ge­ra­den daar­voor toch een or­tho­doxe pries­ter uit te no­di­gen, we­gens hun on­ze­ke­re toe­komst. Nu wil­len we vijf jon­ge­ren mee­ne­men naar de We­reld­jon­ge­ren­da­gen met de Ver­e­ni­ging voor La­tijn­se Li­tur­gie. Wie wil ze spon­so­ren? Toen een pa­ro­chi­aan mij vroeg waar­om dit al­les niet voor Oost-Eu­ro­pe­se im­mi­gran­ten ge­beurd was, wees ik op de oor­log en de wreed­he­den (ke­len die door­ge­sne­den wor­den en vin­gers af­ge­hakt, als je chris­ten bent). Maar ik denk dat de Kerk ook meer kan be­te­ke­nen voor aan­we­zi­ge Oost-Eu­ro­pe­a­nen. Dan moe­ten we geen lau­we li­tur­gie aan­bie­den waar­in le­ken (goed­be­doeld) voor­gaan, maar sa­cra­le li­tur­gie. Zo­als pa­ter Hu­go on­langs zei in een le­zing: “Li­tur­gie maakt chris­te­nen. Chris­te­nen ma­ken geen li­tur­gie.”

Pas­toor Harm Schil­der

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.