Even één ka­tho­lie­ke fa­mi­lie

De ker­ken lo­pen leeg, maar het ka­tho­liek ge­zins­week­end is gro­ter dan ooit. “Al­le­maal ka­tho­lie­ke ge­zin­nen, wat een warm bad.”

Katholiek Nieuwsblad - - INSPIRATIE - Ma­ris­ka Or­bán

Brui­ne veu­lens ge­nie­ten vrij­dag­mid­dag van de war­me len­te­zon al lig­gend in de wei in het Bra­bant­se Hel­voirt. Au­to’s vol­ge­pakt met week­end­tas­sen, op­ge­rol­de slaap­zak­ken, ba­by­bed­jes en aan­ge­vre­ten knuf­fel­ko­nij­nen rij­den lang­zaam het par­keer­ter­rein op van be­zin­nings­cen­trum Em­maus. Nog nooit wa­ren er zo­veel aan­mel­din­gen voor het ka­tho­liek ge­zins­week­end als nu. Maar liefst 39 ge­zin­nen en een he­le­boel en­thou­si­as­te, ge­zel­li­ge vrij­wil­li­gers zor­gen sa­men voor een groep van zo’n twee­hon­derd men­sen. “Ik heb het echt no­dig; die in­spi­ra­tie met an­de­re ge­zin­nen”, zegt een moe­der die met haar han­den vol uit­pui­len­de tas­sen in de gang op de lift naar bo­ven wacht. “In on­ze kerk zijn zo wei­nig jon­ge ge­zin­nen. Voor ons als ou­ders maar ze­ker ook voor on­ze kin­de­ren is het fijn dat ze hier kun­nen zien dat we niet de eni­ge ka­tho­lie­ken zijn.” Al snel heb­ben veel be­zoe­kers het ge­voel dat ze sa­men één gro­te, hech­te fa­mi­lie zijn.

De jong­ste telg

Na­dat de ou­ders de tas­sen heb­ben uit­ge­pakt en de bed­den heb­ben op­ge­maakt – ter­wijl de kin­de­ren joe­lend in de speel­tuin rond­ren­nen en ver­stop­per­tje spe­len in de prach­ti­ge vel­den – is er een brood­maal­tijd. Dan komt ook de jong­ste telg bin­nen: een pas­ge­bo­ren ba­by van slechts twee we­ken oud, met zijn zes broers en zus­sen en zijn ver­ras­send fris­se ou­ders. Al snel krij­gen we sterk het ge­voel dat we één gro­te, ge­zel­li­ge fa­mi­lie zijn. Na de maal­tijd en de cor­vee gaan de kin­de­ren, op­ge­deeld in zes ver­schil­len­de groe­pen per leef­tijds­ca­te­go­rie, met vrij­wil­li­gers, Blau­we Zus­ters en kar­me­lie­tes­sen in pro­ces­sie naar de Ma­ria­grot, om te spe­len en te pra­ten over God.

Op­voed­boe­ken

De ou­ders krij­gen bo­ven een in­spi­re­ren­de le­zing van Caro­lijn van Voorst over het be­lang van chris­te­lij­ke boe­ken van de ka­tho­lie­ke boek- en in­for­ma­tie­win­kel Sa­mu­el. De ou­ders lij­ken voor­al erg ge­ïn­te­res­seerd in op­voed­boe­ken. Want, wat doe je als je kind op­eens be­gint te (pre)pu­be­ren? “Ik lees echt al­les wat los en vast zit over op­voe­den”, ver­telt een moe­der van drie kin­de­ren uit Eind­ho­ven tij­dens de bor­rel na af­loop. Haar fa­vo­rie­te boek is Al­les wat ou­ders moe­ten we­ten. “Daar leer ik hoe een tie­ner denkt en hoe mijn ge­drag als ou­der over­komt op mijn kin­de­ren. Voor­heen praat­te ik met mijn doch­ter ter­wijl ik mijn klus­jes deed, zo­als de af­was. Nu ga ik va­ker echt even voor haar zit­ten en neem de tijd om echt met haar te pra­ten. Dat is zo’n groot ver­schil.”

Pau­lus en Bar­na­bas

Op za­ter­dag­och­tend is er na het ont­bijt een Mis, op­ge­dra­gen door mgr. Jan Hen­driks, hulp­bis­schop van Haar­lem-Am­ster­dam. Hij legt tij­dens de preek het ver­schil uit tus­sen Bar­na­bas en Pau­lus. “Er zijn on­ein­dig meer ker­ken ver­noemd naar Pau­lus, die dui­de­lijk uit­kwam voor zijn me­ning, dan naar Bar­na­bas, die veel meer ie­mand was die men­sen bij el­kaar bracht. Maar het werk van Bar­na­bas was min­stens zo be­lang­rijk. Hij zorg­de er im­mers voor dat men­sen ver­trou­wen kre­gen in Pau­lus die voor zijn be­ke­ring een chris­ten­ver­vol­ger was.” Na de Mis gaan de kin­de­ren weer met de vrij­wil­li­gers mee. In de ka­pel mo­gen kin­de­ren van een jaar of ze­ven biech­ten. Voor en­ke­len is dit hun eer­ste keer. Zo­als voor een jon­gen die net zijn eer­ste hei­li­ge Com­mu­nie heeft ge­daan. Als hij klaar is, zegt Blau­we Zus­ter Ster­re ver­heugd: “Zie je dat: zijn ogen stra­len he­le­maal. Hij is zo blij dat zijn ziel­tje weer schoon is.”

Barm­har­tig­heid

Voor de ou­ders geeft mgr. Hen­driks een le­zing over barm­har­tig­heid. Als een va­der­lij­ke men­tor ver­telt hij over ver­schil­len­de barm­har­ti­ge pa­ra­bels in de Bij­bel. Heel be­na­der­baar gaat hij in op al­le vra­gen van de ou- ders over of je al­tijd barm­har­tig moet zijn? “Ja.” Maar ook waar de gren­zen kun­nen lig­gen. “Een man bel­de vaak bij mij aan en vroeg om geld. Ik wist dat hij hier­van drank kocht, dus gaf ik hem niets. Een an­der gaf hem eens 25 gul­den. Hij kocht een fles je­ne­ver en dronk zich­zelf die nacht dood.” Vol­gens de hulp­bis­schop kun je ook im­ma­te­ri­ë­le din­gen ge­ven. “Res­pect to­nen, goe­den­dag zeg­gen te­gen een zwer­ver zo­dat hij voelt dat hij er­bij hoort. Dat is vaak min­stens zo be­lang­rijk.” In de mid­dag ko­men de Eu­ro­pas­couts en doen de kin­de­ren, jon­ge­ren en en­ke­le spor­tie­ve ou­ders spel­len op het veld. Uit­ge­la­ten ren­nen ze ach­ter een bal aan. Een va­der is zo fa­na­tiek dat hij tij­dens een pot­je voet­bal op een haar na een jon­ge pa­ter tac­kelt.

‘Su­per­leuk’

Dan valt de avond. De klein­ste kin­de­ren lig­gen com­pleet af­ge­draaid op bed. De vrij­wil­li­gers ver­za­me­len zich met bier en mu­ziek op het gras­veld. Ze la­chen, klet­sen. Is het de vrij­wil­li­gers hier­om te doen, de ge­zel­li­ge avon­den sa­men? “Die zijn su­per­leuk, maar het gaat echt om de com­bi­na­tie. Het is zo fijn om kin­de­ren over­dag het ge­loof bij te bren­gen”, zegt een stra­len­de vrouw van 21. Als zon­dag­mid­dag, na een over­heer­lij­ke rijst­ta­fel, ie­der­een weer naar huis moet, is een va­der van vier kin­de­ren te­leur­ge­steld. “Het was zo’n warm bad”, zucht hij. “Ein­de­lijk eens al­le­maal ka­tho­lie­ke ge­zin­nen om ons heen. Even­tjes was de we­reld een beet­je per­fect. Nu moe­ten we te­rug naar de kil­le, kou­we bui­ten­we­reld. Die over­gang valt wel wat zwaar.”

‘ Voor on­ze kin­de­ren is het fijn dat ze hier kun­nen zien dat ze niet de eni­ge ka­tho­lie­ken zijn’

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.