Niet kla­gen

Katholiek Nieuwsblad - - KN ACTUEEL -

“Een chris­ten die al­tijd klaagt, is geen goed chris­ten.” Het zijn de woor­den van paus Fran­cis­cus nog geen twee maan­den na­dat hij aan­trad als paus. Dui­de­lij­ke taal. Ver­schil­len­de ke­ren maan­de de paus ons om niet voort­du­rend te kla­gen, maar ons ge­dul­dig te rich­ten op het goe­de. “Ge­dul­dig zijn: dat is de weg die Je­zus ons chris­te­nen leert. Dat be­te­kent niet dat je ver­drie­tig bent, nee! Het be­te­kent dat je je moei­lijk­he­den weet te dra­gen.” Een jaar la­ter waar­schuw­de hij op­nieuw voor over­ma­tig ge­klaag, want “ge­con­fron­teerd met de klach­ten van zo veel men­sen die in duis­ter­nis le­ven, die bij­na al­le hoop heb­ben ver­lo­ren, stel­len onze klach­ten niets voor!”. Me­lan­cho­li­sche en im­mer kla­gen­de chris­te­nen, zei hij ook al eens, “heb­ben meer ge­meen met een zu­re bom”. En dan was er vo­ri­ge week in­eens dat waar­schu­wings­bord­je op de deur van zijn ka­mer in Ca­sa Mar­ta: ‘Ver­bo­den te kla­gen’, staat er nog­al drei­gend op. De paus kreeg het on­langs ca­deau van de Ita­li­aan­se psy­cho­loog Sal­vo Noé − van hem is ook de tekst − en be­sloot het met­een er­gens op te han­gen. Na meer dan vier jaar paus Fran­cis­cus we­ten we dat hij wel van een kwink­slag hier en daar houdt. En on­danks al­le moei­lijk­he­den waar hij als paus mee te kam­pen heeft, heeft hij zijn ge­voel voor hu­mor ge­luk­kig ook nog niet ver­lo­ren, zo blijkt. Het bord­je geeft wel te den­ken. Mo­gen wij dan he­le­maal niet kla­gen? Eens even lek­ker je hart uit­stor­ten kan af en toe be­hoor­lijk op­luch­ten, ze­ker ook bij Onze-Lie­ve-Heer. Maar dat is ook goed, zei de paus eer­der al eens. “Kla­gen te­gen de Heer is een vorm van ge­bed.” Zo­lang we het maar doen in het ge­loof dat Hij ons kan hel­pen, zo­lang we blij­ven ho­pen, net zo­als Abra­ham bleef ho­pen te­gen be­ter we­ten in. Kla­gen is na­me­lijk voor­al zo pro­ble­ma­tisch, al­dus Fran­cis­cus, om­dat het de hoop ver­woest. Wat wel te doen? Dat ver­telt het waar­schu­wings­bord­je van de paus ons ook: je rich­ten op je ei­gen mo­ge­lijk­he­den en niet je ei­gen be­per­kin­gen. Niet kij­ken naar wat je niet hebt, kort­om, maar naar wat je wel hebt. Je ze­ge­nin­gen tel­len dus. Dat het helpt, we­ten niet al­leen wij bid­den­de chris­te­nen. Po­si­tief den­ken, hap­pi­ness, je wordt er da­ge­lijks mee om de oren ge­sla­gen door de feel good- blog­gers van de­ze we­reld. Er zijn zelfs heu­se dank­baar­heids­boek­jes op de markt waar­in je el­ke dag kunt op­schrij­ven waar je blij mee bent in het le­ven. Het klinkt zo ge­mak­ke­lijk, het is het niet al­tijd. Dat weet de paus ook wel. Het is een pro­ces, be­aam­de hij in 2013 al. “Een pro­ces van chris­te­lij­ke groei, over een pad van ge­duld. Een pro­ces dat tijd no­dig heeft, dat je niet van de een op de an­de­re dag kunt af­leg­gen.” Al het echt goe­de in het le­ven heeft im­mers tijd no­dig.

Susan­ne van den Berk s.van­den­berk@ ka­tho­lieknieuws­blad.nl

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.