Pa­ter Hugo

Katholiek Nieuwsblad - - KNACTUEEL - Pa­ter Hugo Zie www.be­slo­ten­tuin.nl

We na­de­ren het omi­neu­ze ‘ju­bi­le­um’ van vijf­hon­derd jaar ‘Re­for­ma­tie’ en kun­nen dus uit­zien naar een fees­te­lij­ke ker­mis van leeg­hoof­di­ge lin­ten­knip­per­soe­cu­me­ne. Ka­tho­lie­ke en re­for­ma­to­ri­sche omes zul­len el­kaar knuf­fe­len tot ze paars aan­ge­lo­pen zijn, heel wat pas­toors zul­len tij­dens oe­cu­me­ni­sche vie­rin­gen Lu­ther en Cal­vijn be­ju­be­len, en net zo­veel na­ïe­ve do­mi­nees zul­len zich ka­tho­lie­ker voe­len dan ooit. Voor de mees­te be­keer­lin­gen zo­als ik­zelf zal het een lan­ge oe­fe­ning in ge­duld wor­den. Wij zijn im­mers de eni­gen die ge­dwon­gen zijn wer­ke­lij­ke oe­cu­me­ne te be­drij­ven: niet met vreem­den, maar met on­ze pro­tes­tant­se dier­ba­ren. Een pijn­lij­ke oe­fe­ning in het zo­wel be­wa­ren van el­kaars zie­len als de waar­heid daar­van. Daar­naast zijn be­keer­lin­gen bo­ven­dien de eni­gen die bei­de we­rel­den, de pro­tes­tant­se en de ka­tho­lie­ke, van bin­nen­uit ken­nen. Be­le­ven is na­me­lijk heel wat an­ders dan be­stu­de­ren of zelfs dia­lo­ge­ren. Daar­om krij­gen wij de slap­pe lach van de do­mi­nee die in de vas­ten­tijd be­smuikt een paars lap­je over de preek­stoel gooit en mis­schien zelfs wel een kaars aan­steekt, en zich dan ge­vaar­lijk Rooms voelt, och ar­me. Daar­om wor­den we diep­be­droefd van de ka­mer­ge­leer­de pa­stoor die – be­to­verd door de gla­mour van een of an­der re­for­ma­to­risch dwaal­licht (meest­al Barth of een epi­goon daar­van) – ten strij­de trekt te­gen de volks­de­vo­tie of, God ver­hoe­de, de Li­tur­gie zelf. “Het is ver­ba­zend hoe­veel wij ge­meen heb­ben,” wordt vaak ge­zegd. Een hi­la­ri­sche uit­spraak voor wie de blik wel eens naar het oos­ten heeft ge­richt. Na bij­na dui­zend jaar schis­ma met de oos­ter­se Ker­ken zijn de strijd­pun­ten tus­sen ons en de Grie­ken (en de Rus­sen, Roe­me­nen, etc.) nog steeds voor­na­me­lijk politiek van aard. Op­dui­ken­de the­o­lo­gi­sche klo­ven blij­ken vrij­wel al­tijd dro­ge sloot­jes te zijn. On­der­tus­sen is het ver­bijs­te­rend hoe ver de Re­for­ma­tie in een lut­te­le vijf­hon­derd jaar van el­ke vorm van tra­di­ti­o­neel chris­ten­dom is af­ge­dwaald. Geen Sa­cra­men­ten (be­hal­ve de doop), ver­vreemd van Ma­ria en de an­de­re hei­li­gen en en­ge­len, een to­ta­le schei­ding tus­sen het tast­ba­re en het gods­dien­sti­ge, een ob­ses­sie met de Bij­bel die wel­haast de af­go­de­rij na­dert en een God die zó soe­ve­rein is dat hij on­be­reik­baar wordt. Een deel van die fe­no­me­nen ver­wa­tert in een groot deel van de pro­tes­tant­se ge­meen­ten on­der­tus­sen wel wat, te­ge­lijk met het ge­loof zelf. Daar­in lij­ken ze op nog­al wat ‘bei­ge’ ka­tho­lie­ke pa­ro­chies. Dat is dan weer goed voor de ‘oe­cu­me­ne’. Die stelt im­mers meest­al niet veel méér voor dan het vie­ren van el­kaars vor­de­rin­gen in het se­cu­la­ri­sa­tie­pro­ces. La­ten we die oe­cu­me­ne maar even la­ten voor wat ze is tot de laat­ste res­ten van de gro­te volks­ker­ken zijn in­ge­stort. Daar­na wordt het wel moei­lij­ker, maar ook min­der slecht voor de bloed­druk van men­sen voor wie oe­cu­me­ne geen gra­tui­te hob­by is.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.