Herfst

Katholiek Nieuwsblad - - KNINSPIRATIE -

De herfst is in­mid­dels aan­ge­bro­ken. Men­sen hou­den over het al­ge­meen meer van de len­te, er komt weer nieuw le­ven, er is meer licht en meer warm­te. Maar de herfst heeft ook haar char­me. We kij­ken ver­lan­gend uit naar het le­zen van een goed boek. Of naar een war­me kop kof­fie na een vroe­ge och­tend­wan­de­ling. Bloe­men ver­wel­ken, bla­de­ren val­len van de bo­men. Dat al­les doet je den­ken aan het feit dat al­les voor­bij­gaat. Voor de ge­lo­vi­ge mens heeft het ein­de een an­de­re be­te­ke­nis. De rooms-ka­tho­lie­ke the­o­loog en je­zu­ïet Karl Rah­ner zei eens dat wij staps­ge­wijs le­ren “dat hier in dit le­ven al­le sym­fo­nie­ën on­af­ge­werkt ach­ter­blij­ven”. Het zijn troos­ten­de woor­den. Hoe ou­der ik word, des te meer be­sef ik dat het le­ven niet ver­loopt vol­gens het plan dat ik zelf had uit­ge­stip­peld. Naar­ma­te we ou­der wor­den wordt ons le­vens­pad steeds smal­ler. Er zijn steeds min­der we­gen waar­uit we mo­gen kie­zen, en de ‘niet ge­no­men rou­tes’ ach­ter­vol­gen ons wel eens. In on­ze jeugd heb­ben we wel­licht ge­dacht dat al­les in de toe­komst wel dui­de­lijk zou wor­den. Maar dit is niet het ge­val. Het den­ken aan sym­fo­nie­ën her­in­nert mij aan mijn moe­der. Ze hield van mu­ziek en was al­tijd aan het zin­gen. Ze groei­de op tij­dens de Gro­te De­pres­sie van de ja­ren der­tig en maak­te de Twee­de We­reld­oor­log mee. Ze hield van dan­sen en ken­de bij­na al­le num­mers van toen. Toen ze over­leed ko­zen wij het lied How Can I Keep From Sin­ging? uit voor haar be­gra­fe­nis. Het le­ven van mijn moe­der ver­an­der­de toen in een “ein­de­loos ge­zang” en ik denk dat zij dit lied luid en dui­de­lijk heeft ge­hoord van­af haar nieu­we be­stem­ming. Een an­de­re je­zu­ïet, Pa­ter Pier­re Teil­hard de Char­din, deed een soort­ge­lij­ke uit­spraak als die van Rah­ner toen hij zei: “Geef on­ze Heer het voor­deel van de twij­fel door te ge­lo­ven dat zijn hand jou leidt, en aan­vaard de angst om je­zelf on­af­ge­werkt te voe­len”. We ho­ren hier nog­maals het woord on­af­ge­werkt, en we den­ken aan al­le din­gen die we nog af moesten ma­ken op het mo­ment dat we on­ze laat­ste le­vens­adem uit­bla­zen. De­ze bei­de man­nen ver­tel­len ons: Het hangt niet al­le­maal van jou af. Ver­trouw op God. Ja­ren ge­le­den woon­de ik een bij­een­komst bij over de­pres­sie en angst. Die werd ge­leid door een pries­ter die zelf had ge­le­den on­der een de­pres­sie. Ter­wijl ie­der­een zijn ver­haal deed, zei een van de deel­ne­mers iets wat me bij is ge­ble­ven. Een jon­gen ver­tel­de het ge­voel te heb­ben de ver­keer­de keu­zes te heb­ben ge­maakt in zijn le­ven. Ach­ter­af ge­zien zou hij an­ders heb­ben be­slo­ten. Pa­ter De Char­din zegt met zijn woor­den dat wij moe­ten ge­lo­ven dat de Heer ons leidt. Wan­neer wij de fout in­gaan, heeft God al een nieuw plan voor ons klaar­staan. Uit­ein­de­lijk gaat het maar om één ding: God vin­den en on­ze on­vol­maakt­heid aan­vaar­den in een we­reld die snakt naar ge­rech­tig­heid. (Vert. FP)

Ef­fie Caldarola – CNS

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.