‘Singles zijn ver­ge­ten ka­tho­lie­ken’

Er is meer dan óf ge­huwd zijn, óf het re­li­gi­eu­ze le­ven. De Kerk zou meer oog moe­ten heb­ben voor de roe­ping van ka­tho­lie­ke singles, vindt Clai­re Le­se­gre­tain.

Katholiek Nieuwsblad - - KNINSPIRATIE -

“Er zijn meer en meer sin­gle men­sen, maar toch wor­den ze bij­na nooit ge­noemd in de Kerk. Dat vindt al­thans de Fran­se jour­na­lis­te Clai­re Le­se­gre­tain. Sinds ze in 1998 een boek schreef over de re­a­li­teit van de “com­pleet ver­ge­ten” groep ce­li­ba­tair le­ven­de le­ken in de Kerk, wordt ze voort­du­rend ge­vraagd over het on­der­werp te ko­men spre­ken. Dit jaar schreef ze een do­cu­ment over het the­ma voor de Fran­se bis­schop­pen­con­fe­ren­tie. “Het is de blin­de vlek van de Kerk”, zegt de 58-ja­ri­ge me­de­werk­ster van La Croix. “Het is er, zeer aan­we­zig, maar nie­mand spreekt er­over. We zien hen niet.”

Aan wie geef ik mijn le­ven?

Haar be­trok­ken­heid komt voort uit haar ei­gen wor­ste­ling met haar ge­loof en haar ce­li­baat rond haar 35e. Ze zag de be­te­ke­nis van het ce­li­baat des­tijds niet en vroeg zich af: “Wat wil de Heer van mij?” Bo­ven­dien voel­de ze so­ci­a­le en maat­schap­pe­lij­ke druk. Voor ve­len in ver­ge­lijk­ba­re si­tu­a­ties mondt die uit in lij­den. “Er is de vraag van de vrucht­baar- heid”, her­in­nert ze zich. “Wie dien ik, voor wie ben ik nut­tig? Als chris­ten wer­den we op­ge­voed met het idee ons­zelf te ge­ven, en van je le­ven te hou­den. En aan wie geef ik mijn le­ven?” “Als al­leen­staan­de per­soon hoor je soms min­der goe­de din­gen. Je voelt schan­de, min­ach­ting. Ik heb ve­le ge­val­len ge­hoord van singles die bij fa­mi­lie­re­ü­nies aan de kin­der­ta­fel wer­den ge­zet. Het is ver­ne­de­rend. Daar bo­ven­op ein­di­gen we vaak met een schuld­ge­voel. We zeg­gen dat het on­ze fout is, we be­le­ven het als een mis­luk­king. ‘Ik ben niet ge­noeg dit of dat.’ We den­ken al­tijd dat het on­ze fout is.”

Een roe­ping heb­ben

Ie­de­re sin­gle per­soon, zegt ze, moet trans­pa­rant zijn, naar zijn le­vens­ver­haal kij­ken en wer­ken aan open­heid of zelf­ver­trou­wen. Ook zou de band tus­sen de Kerk en sin­gle men­sen moe­ten wor­den be­ke­ken van­uit de vraag wat het be­te- kent een roe­ping te heb­ben. “Eeu­wen­lang hoor­den we dat er in de grond van de zaak twee roe­pin­gen zijn: de meer­der­heid, ge­roe­pen tot het hu­we­lijk, en een min­der­heid, ge­roe­pen tot het pries­ter­schap of re­li­gi­eu­ze le­ven. Als we geen van bei­den zijn, wor­den we er­toe ge­bracht te den­ken dat we geen roe­ping heb­ben. En dat is ver­schrik­ke­lijk, he­le­maal ver­keer. Zo­dra we ge­doopt zijn, heb­ben we een roe­ping. De­ze roe­ping is niet ge­re­la­teerd aan je staat. De­ze staat is een ma­nier om je roe­ping te be­le­ven.”

Lief­heb­ben door Chris­tus

Vol­gens Le­se­gre­tain kun­nen on­ge­huw­de le­ken “een kans zijn voor de Kerk” in tij­den van af­ne­men­de roe­pin­gen tot het pries­ter­schap en het re­li­gi­eu­ze le­ven. Maar, voegt ze toe, dan moe­ten wel de gees­te­lij­ke wor­ste­lin­gen die daar­bij ho­ren, aan­ge­pakt wor­den. Som­mi­ge singles, legt ze uit, “zijn mis­schien boos op God. Ben ik ver­ge­ten door God? We heb­ben woe­de ten op­zich­te van God, en soms dur­ven we het niet te zeg­gen om­dat we zeg­gen dat Hij van ons houdt… We zit­ten dus ge­van­gen in een pa­ra­dox.” Dan is het vol­gens haar zaak dat men­sen zich de vraag stel­len: “Stem ik er­mee in dat God naar mij kijkt zo­als ik ben, in de­ze ar­moe­de?” We ver­schij­nen in on­ze kwets­baar­heid voor de ogen van al­len. Maar als we ons­zelf als arm er­ken­nen, dan wordt er iets ge­ge­ven. De Heer zegt in het Evan­ge­lie: za­lig de ar­men van hart, zij wor­den van nu af door God ge­vuld. Aan­ge­zien die­ge­ne geen part­ner heeft, zo­als be­loofd in Ge­ne­sis, heeft hij de Heer die zijn hel­per, zijn part­ner wordt. Gees­te­lijk kan er iets heel sterks zijn. Het ge­beurt niet met­een; het kan over de ja­ren op­ge­bouwd wor­den. Iets vult ons: ik voel me ge­liefd door de Heer, en ik kan door Hem lief­heb­ben.” (CNS/PD)

Er zijn steeds meer singles, maar toch wor­den ze in de Kerk bij­na nooit ge­noemd.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.