Mar­te­laar

Rag­heed Gan­ni werd ver­moord om­dat hij zijn kerk wei­ger­de te slui­ten.

Katholiek Nieuwsblad - - VOORPAGINA - Mar­ta Pe­tro­sil­lo, Ro­me

“Ik had te­gen je ge­zegd dat je de kerk moest slui­ten. Waar­om heb je dat dan niet ge­daan?”. – “Ik kan het huis van God niet slui­ten.” Dat ant­woord aan een van zijn moor­de­naars zegt al­les over de moed en het on­wrik­ba­re ge­loof van Rag­heed Gan­ni, de Chal­deeuws-ka­tho­lie­ke pries­ter uit Irak die op 3 ju­ni 2007 in Mo­soel om het le­ven werd ge­bracht. Ver­moord door fun­da­men­ta­lis­ten om­dat hij, on­danks de be­drei­gin­gen, wei­ger­de om de Kerk van de Hei­li­ge Geest te slui­ten. Vo­ri­ge week werd be­kend dat de Con­gre­ga­tie voor de Hei­lig- en Za­lig­ver­kla­rings­pro­ces­sen toe­stem­ming heeft ge­ge­ven om het za­lig­ver­kla­rings­pro­ces te star­ten. Dat ge­beurt niet al­leen voor Rag­heed Gan­ni, maar ook voor de drie dia­kens die sa­men met hem wer­den ver­moord: Bas­man You­sef Daud, Wa­hid Han­no Isho en Gas­san Isam Bi­da­wid.

‘Ver­schrik­ke­lij­ke er­va­ring’

In 1972 ge­bo­ren in Ka­rem­lash, op de Vlak­te van Ni­ne­ve, ver­trok Gan­ni in 1996 naar Ro­me om daar oe­cu­me­ni­sche the­o­lo­gie te stu­de­ren aan de Uni­ver­si­teit van St.-Tho­mas van Aqui­no. Toen hij in 2003 zijn stu­die af­rond­de, was in Irak de oor­log al uit­ge­bro­ken. Toch be­sloot hij te­rug te ke­ren naar zijn va­der­land. Een ver­schrik­ke­lij­ke er­va­ring, zo om­schreef hij het zelf in een e-mail aan een van zijn stu­die­vrien­den in Ro­me. Het be­te­kent God die­nen “in een Irak waar op el­ke dag van ge­weld en ‘ter­ro­ris­me’ tien­tal­len men­sen van hun le­ven wor­den be­roofd”. De pries­ter wordt her­haal­de­lijk be­dreigd en krijgt zelfs bom­brie­ven toe­ge­stuurd. “Het moei­lijk­ste is om el­ke dag te be­gin­nen zon­der te we­ten of je er de zons­on­der­gang van zult zien of niet”, schreef hij in een van zijn be­rich­ten vlak voor zijn dood.

Ge­hoor­zaam en ij­ve­rig

Toch kwam het niet in zijn hoofd op om Irak te ver­la­ten, al kreeg hij tal­lo­ze uit­no­di­gin­gen om naar het bui­ten­land te ko­men. “Als al­le pries­ters naar het bui­ten­land zou­den ver­trek­ken, blijft er hier nie­mand meer over. Heb­ben ze in Irak soms geen pries­ters no­dig? Wat moet ge­beu­ren, zal ge­beu­ren!”. En zo bleef Rag­heed Gan­ni tot het ein­de toe in Mo­soel, sa­men met zijn bis­schop Pau­los Fa­raj Rah­ho, de aarts­bis­schop van Mo­soel die een paar maan­den na de dood van zijn pries­ter ont­voerd en ook ver­moord werd, in fe­bru­a­ri 2008. “Pa­stoor Rag­heed was ge­hoor­zaam, ij­ve­rig, die­nend, lief­de­vol, be­reid zich op te of­fe­ren en meer ge­bon­den aan zijn bis­dom en zijn pa­ro­chie dan aan zijn fa­mi­lie”, zo zei de aarts­bis­schop vlak voor zijn ei­gen dood over zijn trou­we pries­ter.

Moed

De­ge­ne die ons ver­telt over het le­ven en het mar­te­laar­schap van Rag­heed Gan­ni is col­le­gapries­ter Reb­war Ba­sa die met zijn boek Un sa­cer­do­te cat­to­li­co nel­lo Sta­to Isla­mi­co (‘Een ka­tho­lie­ke pries­ter in de Isla­mi­ti­sche Staat’, svdb) een eer­be­toon bracht aan zijn vriend en pro­fes­sor. Het door Kerk in Nood Ita­lië ge­pu­bli­ceer­de boek ver­telt over het le­ven van Gan­ni door mid­del van nog niet eer­der ge­pu­bli­ceer­de mails en ge­tui­ge­nis­sen. Het voor­woord werd ge­schre­ven door kar­di­naal Fer­nan­do Fi­lo­ni, pre­fect van de Con­gre­ga­tie voor de Evan­ge­li­sa­tie van de Vol­ke­ren. Fi­lo­ni ont­moet­te de pries­ter toen hij apos­to­lisch nun­ti­us was in Irak. “Het schit­te­ren­de ge­loofs­ge­tui­ge­nis van pa­stoor Rag­heed moet in de her­in­ne­ring van de Kerk voort­le­ven”, schrijft hij. Uit het boek blijkt de moed en het ge­loof van Gan­ni die zich ter­de­ge be­wust was van het feit dat hij zijn dood te­ge­moet ging. Op de och­tend van zijn dood had de pries­ter zijn iden­ti­teits­kaart ver­nieuwd. Die werd la­ter die dag, sa­men met een af­beel­ding van het Hei­lig Hart van Je­zus en een Ma­ri­aicoon dat hij bij zich droeg, door­boord door een ko­gel; pre­cies daar waar het woord ‘chris­ten’ stond om aan te ge­ven tot wel­ke re­li­gie hij be­hoor­de. Zijn pas­fo­to had hij die och­tend nog op een gro­ter for­maat la­ten af­druk­ken om aan zijn ou­ders ca­deau te doen. “De­ze is voor mijn be­gra­fe­nis, zo­dat je je daar niet meer druk over hoeft te ma­ken”, had hij te­gen zijn moe­der ge­zegd. Een paar da­gen eer­der was hij ook al bij zijn ou­ders en zei toen te­gen hen: “Zie hoe­veel men- sen er naar de kerk ko­men en zij daar (de ter­ro­ris­ten, red) wil­len dat ik die sluit. Als er echt he­le­maal nie­mand meer in de kerk komt, zal ik de kerk­deu­ren slui­ten. Maar al komt er nog maar één ge­lo­vi­ge naar de kerk, dan zal ik bij hem zijn.” En zo werd hij op 3 ju­ni 2007, na het vie­ren van het Hoog­feest van Pink­ste­ren, ver­moord sa­men met drie dia­kens. Om­dat hij ge­wei­gerd had de kerk te slui­ten.

Za­lig­ver­kla­rings­pro­ces

“Ik ben heel blij dat het za­lig­ver­kla­rings­pro­ces voor Rag­heed Gan­ni en zijn drie dia­kens van start kan gaan. Het is een con­cre­te ges­te van na­bij­heid van de Hei­li­ge Stoel en van de Hei­li­ge Va­der paus Fran­cis­cus voor de ver­volg­de chris­te­nen”, zegt Ba­sa. “Het was voor mij de be­lang­rijk­ste re­den om de bi­o­gra­fie van mijn pries­ter­vriend en mijn pro­fes­sor in de oe­cu­me­ni­sche the­o­lo­gie te schrij­ven. Na­tuur­lijk is dit slechts een ver­trek­punt, maar ik ben er­van over­tuigd en vol ver­trou­wen dat de­ze vier mar­te­la­ren snel za­lig zul­len wor­den ver­klaard.” De voor­waar­den voor za­lig­ver­kla­ring zijn dan ook ver­vuld: ze heb­ben van hun ge­loof ge­tuigd in een si­tu­a­tie van open­lij­ke ver­vol­ging. En kort voor hun dood ont­stond in Mo­soel wat la­ter Isla­mi­ti­sche Staat zou wor­den en wer­den ze dui­de­lijk van­we­ge hun ge­loof door mos­lim­ter­ro­ris­ten ver­moord. De ope­ning van het za­lig­ver­kla­rings­pro­ces van de­ze vier jon­ge mar­te­la­ren is van groot be­lang voor de Iraak­se chris­te­nen en in het bij­zon­der voor de Chal­deeuw­se Kerk. Niet al­leen om­dat het hier gaat om het eer­ste za­lig­ver­kla­rings­pro­ces ooit van de Chal­deeuw­se Kerk van Ba­by­lo­nië, sinds die zich in de zes­tien­de eeuw her­e­nig­de met de Kerk van Ro­me. Maar ook, legt Ba­sa uit, “om­dat de her­in­ne­ring aan hen en wat ze voor goeds heb­ben ge­daan veel kracht en hoop heeft ge­ge­ven aan de ver­volg­de chris­te­nen in Irak. Het ge­loof be­staat en vol­hardt in Irak, ook dank­zij het of­fer en het bloed van de­ze mar­te­la­ren.” (Vert. SvdB)

‘Het schit­te­ren­de ge­loofs­ge­tui­ge­nis van Rag­heed Gan­ni moet in de her­in­ne­ring van de Kerk voort­le­ven’

Pries­ter Reb­war Ba­sa (links) schreef een boek over Gan­ni.

Pries­ter Rag­heed Gan­ni gaf zijn le­ven voor zijn ge­loof.

De graf­steen van Rag­heed Gan­ni.

Rag­heed Gan­ni spreekt een groep jon­ge­ren toe.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.