KUSJES #ER­DO­GAN

Metro Holland (Amsterdam) - - IN HET NIEUWS -

Het huis­je ligt er vre­dig bij, ver­tel­len de ach­ter­buurtjes. Elec­tra is af­ge­slo­ten, maar wa­ter stroomt nog steeds. Het is schoon; ze hou­den een oog­je in het zeil. Niet dat er wat ge­beurt. „De ho­tels zijn ge­slo­ten, de win­kels ook. En er ko­men geen crui­se­sche­pen meer. Kus­a­da­si is een toe­ris­ten­vrije zo­ne ge­wor­den.” Dat laat­ste zal heus mee­val­len, maar dat de mid­den­stand aan de grond zit, be­twij­fel ik geen se­con­de. Ik heb af­stand ge­daan van het huis, maar mijn bu­ren wil­len daar nog niet aan toe­ge­ven. Het wa­ren ge­zel­li­ge zo­mers met vrien­den uit Ne­der­land. Zwaan-kleef-aan­va­kan­ties. „Waar­om kom je niet een week­je langs?” wa­ren de stan­daard­woor­den waar ie­der­een wel op aan­sloeg. En voor ik het wist was het een ko­men en gaan van Amsterdam en om­stre­ken. Ge­zel­lig.

Mijn con­tact met Tur­kije was al nooit sterk, maar het ver­wa­tert steeds meer. Snel ook. Ze­ker sinds mijn Turk­se vrien­den van Fa­ce­book af zijn. Nou ja, af ? Ze pos­ten kat­ten­plaat­jes en food­porn – zelfs Er­do­gan kan niet tus­sen Tur­ken en hun eten ko­men. Maar hun me­ning ge­ven ze al­lang niet meer. Hoe­wel, tan­tes van ze­ven­tig plus wél. Fa­mi­lie van­uit het bui­ten­land ook. Mijn vrien­den, hoog­op­ge­lei­de, wel­ge­stel­de, se­cu­lie­re Tur­ken zwij­gen. ‘We zijn met mil­joe­nen de straat op­ge­gaan tij­dens de Ge­zi-pro­tes­ten, wat heeft het voor zin ge­had?’ scham­pe­ren ze. ‘El­ke ver­kie­zing is een far­ce, ge­sto­len door frau­de’. Elk antwoord is mis­plaatst. Toch ston­den ze er weer, af­ge­lo­pen za­ter­dag. Bij de ‘her­den­king’ van de Turk­se ‘coup’ een jaar ge­le­den. Nou ja, coup? Coup. Een mees­ter­lij­ke coup maar nog net niet zo mees­ter­lijk dat een vrien­din als­nog te­keer ging op Fa­ce­book: „Ik word gek, maakt niet uit wie ik bel, van­af wel­ke pro­vi­der, of ik krijg een boodschap van RTE te ho­ren. Blijk­baar is niet al­leen de vrij­heid van me­nings­ui­ting maar ook de vrij­heid van on­der­ling com­mu­ni­ce­ren af­ge­schaft.” Ge­volgd door woe­den­de smi­leys. RTE staat voor Re­cep Tayy­ip Er­do­gan. De Turk­se pre­si­dent die het tot zijn le­vens­mis­sie heeft ge­maakt de ene helft van de Turk­se be­vol­king op te zet­ten te­gen de an­de­re. Om­dat het kan. Zijn in­doc­tri­na­tie vond af­ge­lo­pen week­end plaats via een te­le­foon­bood­schap. Wat zou­den wij doen als we bij elk te­le­foon­tje dat we ple­gen, eerst Rut­te zou­den ho­ren zeg­gen dat Oe­kra­ï­ne niet bij de EU komt, voor­dat de ver­bin­ding tot stand komt?

Mijn neef belt. Hij is zijn zo­mer­huis aan het ver­bou­wen. „Het dak is er­af, er komt een he­le nieu­we ver­die­ping op. Hoe er­ger de toe­stand in Tur­kije, hoe ho­ger de hek­ken rond­om mijn land. Het ge­peu­pel moet wel bui­ten blij­ven!” Zijn Am­ster­dam­se tong­val hoor ik door de grijns heen. De te­gels van het zwem­bad zijn al ver­van­gen en hij gaat rus­tig door met wat wij doen in tij­den van stress: ver­bou­wen. Be­te­re be­zig­heids­the­ra­pie be­staat er niet. „Ik hou een stuk­je land voor je vrij, dat weet je hè?” Ik weet het. Maar nu even niet.

„Neef. Ik heb een bod ge­daan op een huis in Rotterdam.”

‘Mijn con­tact met Tur­kije was al nooit sterk maar het ver­wa­tert steeds meer. Snel ook. Ze­ker sinds mijn Turk­se vrien­den van Fa­ce­book af zijn.’ Ebru Umar

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.