Het scho­tel­mys­te­rie in Bos en Lom­mer...

Metro Holland (Amsterdam) - - AMSTERDAM -

De be­schil­der­de scho­tels in een straat in Bos en Lom­mer ble­ken een klein mys­te­rie, ont­dek­te Me­tro’s Iris. Soms leidt ver­dwa­len tot din­gen: je ziet in­eens iets waar­van je tot daar­voor het be­staan niet eens wist. Zo komt het dat ik bij­na van mijn fiets val van ver­ba­zing wan­neer ik na een ver­keer­de af­slag te heb­ben ge­no­men, door de Fer­di­nand Huy­ck­straat fiets en aan de lin­ker­kant al­le­maal ge­kleur­de scho­tels uit de flat zie han­gen. Hal­lu­ci­neer ik nu? Zo bont heb ik het nou ook weer niet ge­maakt af­ge­lo­pen week­end… Nee, stelt oud­buurt­be­wo­ner Ka­rim me ge­rust. De­ze scho­tels met bloe­men, zon­nen en vlin­ders er­op zijn hart­stik­ke echt. Ka­rim groei­de op in de wijk en is nu ho­re­ca­on­der­ne­mer, on­der an­de­re van ont­moe­tings­plek Soul Food, pal te­gen­over de straat, „het ziet er in elk ge­val leu­ker uit dan al die wit­te din­gen.” Hij denkt dat ze er al sinds de ja­ren ne­gen­tig han­gen, „vol­gens mij wa­ren er toen een paar graf­fi­tigas­ten die de scho­tels heb­ben aan­ge­pakt.”

Iets na drie­ën loopt een vier­tal school­kin­de­ren door de straat. Ja, ze wo­nen hier en nee, geen idee wie die scho­tels ‘heeft be­klie­derd’. De een is be­ter ge­lukt dan de an­der, grin­ni­ken ze, „som­mi­ge zijn echt le­lijk, man.” Maar han­dig zijn ze wel. „Je weet pre­cies wie waar woont en als het re­gent, ma­ken ze de straat vro­lijk.” Ook al lij­ken de stra­ten hier erg op el­kaar met de­zelf­de ty­pe flats, „die van ons vin­den we al­tijd ge­mak­ke­lijk terug.” Wat ze er zelf op zou­den schil­de­ren? Het is even stil en dan: Nou­ri, „om­dat we het zo zie­lig voor hem vin­den.” Of zich­zelf, twij­felt Ja­ri­nio, „in elk ge­val mijn naam als dat past.”

Even aan­bel­len bij het adres waar een van de op­val­lend­ste scho­tels aan het bal­kon hangt. Met­een wordt open­ge­daan en na vier trap­pen, wacht daar een vrien­de­lij­ke vrouw. Ze be­grijpt al­leen niet wat ik be­doel van­we­ge haar Ne­der­lands dat nog niet zo goed is en ex­cu­se­rend doet ze deur dicht, nog voor­dat ik mijn kop bij de scho­tel heb kun­nen voe­gen. „Me­vrouw, me­vrouw!” Een van de school­kin­de­ren komt terug ge­rend en ver­volgt op sa­men­zweer­de­ri­ge toon. „Ik weet het mis­schien wel, vol­gens mij heeft Roch­da­le er iets mee te ma­ken…” Het toe­val wil dat iets la­ter een bus­je van de wo­ning­bouw­cor­po­ra­tie komt aan­ge­re­den met daar­in Ab, die op een van de adres­sen een lek­ka­ge gaat ver­hel­pen. Hij schudt zijn hoofd, „dat heeft Roch­da­le niet ge­daan, hoor.” Hij kijkt naar de scho­tels en een gloei­lamp­je lijkt in­eens bo­ven zijn hoofd te schij­nen. „Mis­schien kun­nen ze hier ook wel één gro­te scho­tel op het dak plaat­sen waar­op meer­de­re Vro­lij­ke Ka­rim, on­danks voet­bal­bles­su­re, van ont­moe­tings­plek Soul­food waar wordt ge­kaart en ‘na­tuur­lijk ook over voet­bal en vrou­wen ge­praat’ wijst naar de scho­tel­straat. adres­send zij­nijn aan­ge­slo­ten­aan­ge­slo­ten, dat ziet er toch veel rus­ti­ger uit?”

Anas, een van de buurt­boys, heeft ook zo’n scho­tel, maar hij meent zich te her­in­ne­ren dat ze zijn ver­sierd door de Pau­lus­school. Ein­de­lijk een con­cre­te aan­wij­zing en ik wil al rich­ting school gaan, als hij me te­gen­houdt. „Die be­staat niet meer.” Tot slot een buurt­be­woon­ster op leef­tijd die denkt het­mys­te-het­mys­te rie op te los­sen. „Het was ooit een kun­ste­naars­pro­ject.” De naam her­in­nert ze zich niet, „en ei­gen­lijk weet ik het ook niet ze­ker meer.”

‘Als het re­gent, ma­ken ze het hier wat vro­lij­ker en we vin­den al­tijd on­ze straat terug.’ Jon­ge buurt­be­wo­ners Leer­lin­gen van OBS Bos en Lom­mer

Bloe­men, vlin­ders, zon­nen... Wie heeft ze er­op ge­te­kend, daar in de Fer­di­nand Huy­ck­straa

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.