An­to­nia

Metro Holland (Amsterdam) - - Nieuws -

Het zal zomer 2016 ge­weest, er­gens in ju­li toen ik voor het eerst het zwem­bad in­stap­te. Schich­tig – al­le­maal vreem­de men­sen – en dood­moe – ’Tur­kije’ zat nog in mijn li­chaam.

„Ik ben An­to­nia”, sprak ze. Sta­tig, rij­zig en vrien­de­lijk. „Ik ben 82. Wel­kom. Goed dat je weer in Ne­der­land bent!”

Ze stond voor­aan in het bad, te­gen­over de in­struc­tri­ce. Aquar­o­bics wordt ten on­rech­te af­ge­daan als ou­de men­sen sport. Ja 90 pro­cent van de aan­we­zi­gen is grijs, maar pro­beer het eens? Het is be­won­de­rens­waar­dig dat die da­mes de in­span­ning van drie kwar­tier vol­hou­den. La­chend vol­hou­den.

Ik deed dat in de zomer van 2016 niet.

Ik sleep­te me uit het bad, douch­te, kleed­de me met m’n laat­ste rest­je ener­gie aan om ‘even een tuk­je’ te doen. Dat ‘even’ duur­de meest­al tot de vol­gen­de och­tend – PTSS is a bitch. Voor­dat ik weg­viel, dacht ik stee­vast aan An­to­nia. „Wat zou An­to­nia nu doen”, vroeg ik mij ver­twij­feld af. Als ik, de helft van haar leef­tijd, na drie kwar­tier aqua’en de rest van de dag geen stui­ver meer waard was, hoe zou An­to­nia zich dan voe­len? „Pri­ma!” ant­woord­de mijn ver­stand me. „An­to­nia van 82 doet nu al­les wat nor­ma­le men­sen doen na het zwem­men. Lun­chen, bood­schap­pen, beet­je rond­han­gen. Dat gaat jou dat ook al­le­maal weer luk­ken.”

An­to­nia werd mijn hou­vast. Want als een vrouw van 82 na drie kwar­tier spor­ten niet de he­le dag hoeft bij te sla­pen, moest ik dat ook weer kun­nen be­rei­ken. An­to­nia en haar vrien­din­nen om­arm­den me; een­tje bleek mijn buuf Ank – de lief­ste buuf van Kra­lin­gen. Sa­men met hun der­de part­ner in cri­me El­ly zag ik ze re­gel­ma­tig op de sport­club. Niet dat Ank sport, nee. Die kwam kof­fie drin­ken na­dat El­ly en An­to­nia ge­a­qua’ed had­den, zich daar­na aan­kleed­den als­of ze de bij de ko­nin­gin op de kof­fie gin­gen om daar­na ge­za­men­lijk te shop­pen bij Frans Mo­le­naar of Mart Vis­ser. Ik schoof graag aan bij de kof­fie, lek­ker in mijn sport­kle­ding. Toen het Forum van De­mo­cra­tie een ha­ring­par­tij hield bij het Rot­ter­dam­se Sch­midt, no­dig­de ik ze uit om mee te gaan. Na af­loop wer­den ze glun­de­rend lid van het Forum, de club van Thier­ry en Theo. An­to­nia wei­ger­de dat op de mo­der­ne ma­nier te doen. Nee. Thier­ry, Theo en het Forum voor De­mo­cra­tie ver­dien­den aan­dacht. En dus vul­de ze het for­mu­lier thuis in, deed er een en­ve­lop om­heen, plak­te er een post­ze­gel op en gooi­de ze het in de brie­ven­bus. Om mij ver­vol­gens aan te klam­pen op de sport­school: „Ebru, mijn lid­maat­schaps­brief kwam re­tour. Wil jij’ m per­soon­lijk aan Thier­ry over­han­di­gen?”

Al­dus ge­schied­de.

Een aan­tal we­ken ge­le­den viel An­to­nia – ze moest en zou een trui­tje heb­ben uit een win­kel in Maas­tricht. Want on­li­ne shop­pen? Nee toch ze­ker! Ze toog naar Maas­tricht, strui­kel­de op straat en brak haar arm. Com­pli­ca­ties volg­den.

Af­ge­lo­pen zon­dag over­leed An­to­nia.

Ik gun ie­der­een de veer­kracht, ener­gie, le­vens­lust en het door­zet­tings­ver­mo­gen van An­to­nia, aan wie ik mij in het laat­ste jaar van haar le­ven heb mo­gen op­trek­ken. Dank dat ik je hebt mo­gen ken­nen.

‘Ik gun ie­der­een de veer­kracht, ener­gie, le­vens­lust en het door­zet­tings­ver­mo­gen van An­to­nia.’

Ebru Umar

EBRU UMAR

CO­LUM­NIST

Check de vlogs van on­ze co­lum­nis­ten op de web­si­te of via on­ze Fa­ce­book­pa­gi­na

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.