Wij­ck-boys zijn dol op strak­ke lij­nen

Rut­ger en Thim hou­den van strak­ke lij­nen: Wij­ck ver­o­vert stad en we­reld met hun her­ken­ba­re zwart- wit prints van wij­ken, ste­den en ge­bou­wen, in strak­ke lij­nen dus.

Metro Holland (Amsterdam) - - Voorzijde pagina - IRIS HERMANS nieuws­re­dac­tie@me­tro­nieuws.nl

Feij­enoord en Am­ster­dam gaan hier hand in hand en de buurt en de stad lig­gen sa­men op ta­fel. De Dom­to­ren prijkt op een ezel en aan de rek­ken hangt Oud-Zuid ge­moe­de­lijk naast DeWal­len. „Een van on­ze nieuw­ste prints en ze­ker on­der toe­ris­ten al een best­sel­ler.” Bij Wij­ck wordt te mid­den van ve­le wij­ken, ste­den en ge­bou­wen el­ke dag vlij­tig ge­werkt in hun kan­toor in De Om­val, een buurtje dat ove­ri­gens (nog) niet is ge­te­kend. Van veel ste­den hebben ze de vijf ‘leuk­ste buurtjes’ uit­ge­zocht, al hebben ze zich bij Am­ster­dam ge­luk­kig niet in­ge­hou­den. Zo is er een print van De In­di­sche Buurt tot de Pijp en Tuin­dorp en zo’n 17 buurtjes er­tus­sen­in, ver­telt op­rich­ter Rut­ger Die­mel (31). Sa­men met rech­ter- en sa­le­shand Thim Jans­sen (24) en vier an­de­re jon­ge ‘Wij­c­kers’ be­stiert hij het be­drijf dat nog maar veer­tien maan­den be­staat en nu al een be­grip is on­der af­stu­de­rend, hu­wend en ja­rig Ne­der­land, „on­ze prints zijn per­fect als ca­deau, ze ge­ven be­lang­rij­ke plek­ken uit ie­mands le­ven weer.” Bij hen zelf hangt in elk ge­val Utrecht aan de wand, waar ze bei­den in het­zelf­de stu­den­ten­huis woon­den, al was de een al weg, toen de an­der aan­kwam.

Waar Thim goed is in sa­les en een vlot­te bab­bel heeft, be­zit Rut­ger, ove­ri­gens zelf ook een soe­pe­le pra­ter, het cre­a­tie­ve en in­zich­te­lij­ke te­ken­ta­lent en weet hij van een vel vin­ta­ge een vol kunst­werk te ma­ken. Vroe­ger was hij al met was­krij- tjes en stif­ten in de weer, iets la­ter wil­de hij ar­chi­tect wor­den en nog la­ter ging hij Bouw­kun­de stu­de­ren.

Een le­ge muur en een sti­mu­le­ren­de vrien­din ble­ken uit­ein­de­lijk de al­ler­eer­ste Wij­ck-in­gre­di­ën­ten te zijn voor Rut­ger, die al meer­de­re be­drijf­jes in de prints­feer run­de. Ze werd he­le­maal gek van die ka­le muur, blikt hij la­chend te­rug, „ga hem eens vul­len met die cre­a­tie­ve geest van je!” Het werd een man met een mis­sie. Rut­ger struin­de door de stra­ten en ste­gen van Am­ster­dam, keek rond in zijn ei­gen ‘su­per­strak­ke huis’ en in­eens wist hij het: ik ga vet­te prints ma­ken van ou­de wijk­jes! Geen ou­der­wet­se plat­te­gron­den zo­als er al zo­ve­le be­staan en hij strijkt even lief­ko­zend over Oud-West, een van de best­sel­lers en de al­ler­eer­ste ooit, „maar strak­ke lijn­te­ke­nin­gen op een mooi vin­ta­ge pa­pier­soort.”

Af en toe komt Ap­pie even snuf­fe­lend pools­hoog­te ne­men, Rut­gers trou­we vier­voe­ter die zich de hele dag door op­per­best ver­maakt tus­sen de Rijks­mu­sea en Room­be­ken (En­sche­de) of El Bor­nes (Bar­cel­o­na), sa­men met zijn plu­chen zwijn­tje dat hij het hele pand door sleept. Ja, het staat zwart op wit dat ze buur­ten uit al­le uit­hoe­ken al in hun prin­tar­chief hebben. Per dag krij­gen ze nu zo’n 50 ver­zoe­ken bin­nen, va­ri­ë­rend van Texel tot voor­ge­vels van hui­zen en Duck­stad. „Of Got­ham Ci­ty, voor de lief­heb­ber.”

Het mees­te kan wor­den ge­te­kend en bij som­mi­ge, op het eer­ste ge­zicht iet­wat saaie ver­zoe­ken, doen ze een klei­ne sug­ges­tie waar­door het wel in­te­res­sant wordt. „Het parkje iets ver­der­op er­bij bij­voor­beeld.” Nee komt niet heel vaak in hun woor­den­boek voor. Hoe­wel... Nee, Raq­qa, het hoofd­kwar­tier van IS, zou hij niet doen en van Vinex­wij­ken gaat zijn te­ken­hart ook niet snel­ler klop­pen. „Ik moet er wel ach­ter staan, an­ders kan ik het ge­woon niet.”

Wat is moei­lijk? haalt de strak­ke-lij­nen­man zijn schou­ders ver­vol­gens op bij de vraag hoe moei­lijk het ei­gen­lijk is. Het is voor­al veel op­zoek­werk in ou­de at­las­sen en do­cu­men­ten van het Na­ti­o­naal Ar­chief, „want je moet pre­cies we­ten waar een wijk be­gint en weer op­houdt.” Am­ster­dam­se buur­ten zijn las­ti­ger dan de New York­se die veel recht­lij­ni­ger zijn. „Am­ster­dam is een gro­te rot­zooi met al­le kron­kels en dood­lo­pen­de weg­ge­tjes, maar daar­om juist zo leuk.”

Het gaat lek­ker met Wij­ck­boys en Rut­ger en Thim, wiens vi­si­te­kaart­jes mi­niprints van de Ri­vie­ren­buurt en van het cen­trum zijn, want daar wo­nen ze, ver­klap­pen een paar toe­komst­plan­nen. Zo staat een ei­gen Wij­ck-win­kel­tje op de plan­ning en hebben ze be­hal­ve knal- ook ex­pan­sie­drang en gaan ze bin­nen­kort naar New York en Ber­lijn. „We wil­len de hele we­reld ver­wij­c­ken”, roept Thim be­vlo­gen. Zijn kom­paan knikt, „over­al een Wij­ck­je aan de muur.”

Zijn vrien­din is in­tus­sen bui­ten beeld, ver­klapt Rut­ger tot slot. Niet om­dat hij bui­ten de lijn­tjes kleur­de, maar om­dat hij haar ten hu­we­lijk vroeg on­der de Big Ben. „En ze zei dus ja.” Naast Utrecht en Oud-West hangt nu ook een Big Ben in hun huis, „weer een mooie her­in­ne­ring er­bij.”

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.