Straat­taal

Metro Holland (Amsterdam) - - News -

Schaam­te­loos. Soms. Men­sen.

In een over­vol­le tram, dat is weer een an­de­re column waard, staat een da­me met een oor­tje in te krij­sen te­gen haar draad­je. Via dat draad­je zat hoogst­waar­schijn­lijk een bij­na do­ve luis­te­raar het ge­krijs aan te ho­ren. Wij, de rest van de tram, ook, maar on­ge­wild. Dat re­gi­streer­de de da­me niet. Ze be­gon met een klei­ne kleur­rij­ke, in straat­taal ver­woor­de, eva­lu­a­tie van Ko­nings­dag. „Ik sweer­rr t ja, ik was soooow naar de ty­fus, ka­pot geil en toen wil­de ie er niet over­heen.”

Ver­vol­gens werd het een be­schrij­ving van het daar­op­vol­gen­de week­end ge­ge­ven, waar­bij de ene na de an­de­re anek­do­te met ‘vies­z­z­z­z­zz veel zui­pen’ en he­le gro­te ge­slachts­de­len de re­vue pas­seer­den. Mijn po­si­tie in de­ze si­tu­a­tie was prak­tisch hap­pend naar haar haar. Ik werd plat­ge­drukt door een kin­der­wa­gen en een bel­len­de za­ken­man en kon geen kant op. Ik be­gon in mij­zelf te neu­ri­ën, iets wat ik nor­ma­li­ter ir­ri­tant vind bij gek­kies in de su­per­markt, maar nu wil­de ik niks meer we­ten van de vrouw en haar seks­le­ven ge­spon­sord door ener­gie­drank­jes met wod­ka.

De da­me was ze­ker 25 plus, ab­so­luut hoog­op­ge­leid en ik ver­denk haar zelfs lid te zijn van een hoc­key­ver­e­ni­ging. Niet dat dat veel uit­maakt, of nee, wel. Hoe kan het dat ie­mand zich zo schaam­te­loos open­lijk por­tret­teert als een re­de­lijk tras­hy ver­sie van… tsja, wat ei­gen­lijk? Wie in­spi­reer­de haar en nog er­ger, hoe kwam ze aan dat ac­cent? Het klop­te niet. Het strook­te niet. Thuis aan­ge­ko­men hoor ik uit de slaap­ka­mer van doch­ter­lief, bij­na 13, een groep­je meis­jes gie­ren en pra­ten. „Yo Bit­ches! Se­ri­euss­z­zz doe niet zo na­sty!”. Ik gooi de deur open en zie een uber schat­tig pu­ber­we­zen­tje met blon­de haar­tjes en een hoc­keyout­fitje naar haar smartpho­ne scherm sta­ren waar drie an­de­re da­mes ge­zich­ten trek­ken en lo­pen te smij­ten met ja, weer, straat­taal?

‘In da chill­mo­dus­z­zz bit­ches­zz’ en mijn da­me hangt op. Sto­ï­cijns doet ze haar haar in een paar­den­staart en ik krijg een kus. Ze hup­pelt de deur uit en zwaait op straat zoet­jes naar me, voor­dat ze de hoek om­gaat. Enigs­zins ver­ward ont­ga ik de­ze, voor mij, dub­be­le si­tu­a­tie. Ik pro­beer ook te ach­ter­ha­len hoe in gods­naam, en wie voor­al, de­ze da­mes in­spi­reert? Ik kijk in de zoek­ge­schie­de­nis van YouTu­be…. Een en al ne­der­pol­der­rap­pers. En zo nu en dan even een Fam­ke Loui­se. Ah. Dat. Ok. Een fa­se!.

Maar dan popt even een flash back naar de tram en de da­me op en ik voel lich­te pa­niek. Wor­ste­lend met waar mijn ou­der­lijk­ma­na­ge­ment in moet wor­den toe­ge­past en voor­al #hoe­dan?, gaat mijn te­le­foon. „Yo chicka…waz­z­zup?!” …. Juist, mijn bes­te vrien­din. „Eh…bien…al­les bien, ba­be”.

Wij zijn bij­na 40 jaar. Ik kijk in de spreek­woor­de­lij­ke spie­gel. Ha. Het komt wel goed dus. Met ons. Met haar. Het eni­ge waar mijn pe­da­go­gi­sche aan­pak nog moet wor­den toe­ge­past is aan te ge­ven hoe je je ge­draagt in het open­baar en dus niet, echt niet, krij­send aan de te­le­foon in een tram te­keer gaat. Dat. Dat kan ik wel. La­ters­z­z­z­z­z­zz.

‘De ene na de an­de­re anek­do­te met ‘vies­z­z­z­z­zz veel zui­pen’ en he­le gro­te ge­slachts­de­len pas­seer­de de re­vue.’

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.