Gie­ren met Gab­bers

Van­af de­ze week is don­der­dag Gab­ber­dag bij Me­tro. El­ke week vind je een car­toon in de krant, we gaan op zoek naar de grap­pig­ste Me­tro-le­zers én je krijgt kor­ting op kaar­ten via Me­tro.

Metro Holland (Amsterdam) - - Voorzijde pagina -

Gab­bers la­ten het Zig­go Do­me-pu­bliek op 29 en 30 ju­ni bul­de­ren, maar op weg naar de twee la­chen-gie­ren-brul­len-avon­den ma­ken zij ook Me­tro een stuk vro­lij­ker. ERIK JONK

Gie­ren doen Roué Ver­veer, Mar­tijn Ko­ning en Na­jib Am­ha­li niet al­leen tij­dens het schrij­ven van de Zig­go Do­me-shows voor eind ju­ni. Nee, dat doen de he­ren ook bij Me­tro aan ta­fel. Het. Gaat. Maar. Door. Van­af van­daag houdt Me­tro een Gab­ber­don­der­dag, met we­ke­lijks een car­toon Zit Een Gab­ber In De Me­tro.

Ook zal de le­zers wor­den ge­vraagd om grap­pen te ma­ken en in te stu­ren (daar­over la­ter veel meer) en zijn er ver­ras­sen­de tic­ket­ac­ties die over­al kun­nen op­dui­ken.

Ver­veer was al twee keer Gab­ber, Ko­ning, Am­ha­li en Ali B zijn z’n nieu­we vrien­den. De vier top­co­me­dians staan aan de voor­avond van hun ge­za­men­lij­ke knal­len­de show vol stand-up, ver­schil­len­de soor­ten hu­mor en hi­la­ri­sche show­on­der­de­len. Oh nee drie. Ali B was even druk. Waar is Ali ei­gen­lijk? Mar­tijn: Vast een clip op­ne­men, iets groots in elk ge­val waar wij nooit aan toe­ko­men.

Na­jib: Of een of an­de­re prijs in ont­vangst ne­men. Of The Voi­ce Kids of The Voi­ce met be­jaar­de men­sen, The Voi­ce Dead? Ach, hij blijft een gab­ber.

Wa­ren jul­lie al gab­bers?

Na­jib: Wij ken­nen el­kaar na­tuur­lijk al já­ren van Co­me­dy­train in Toom­ler Am­ster­dam, dat schept een band. We we­ten wat we als co­me­di­an moe­ten doen, maar ook hoe we moe­ten re­a­ge­ren als het bij ie­mand even niet zo lek­ker loopt.

Mar­tijn: Dat maakt ons ook sterk. Als we Co­me­dy­train doen maakt ie­der­een zul­ke goeie grap­pen, dat je wel mee moet.

Roué: Bij Co­me­dy­train leer je een avond sa­men ma­ken en dat ne­men we mee naar Gab­bers in Zig­go Do­me. Je speelt niet voor je­zelf. Men­sen gaan niet blij naar huis om­dat ze zo om co­me­di­an twee of vier in de li­ne-up heb­ben ge­la­chen, maar om­dat we sa­men zo’n mooie avond heb­ben ver­zorgd. El­ke avond zijn we een team.

Mar­tijn: Dit is het mooi­ste wat je ooit ge­zegd hebt, Roué. Ik vind sa­men zo’n avond ma­ken al­tijd een feest. Dat mis ik wel­eens als ik al­leen op tour­nee ben. Jul­lie zijn be­kend met gro­te me­nig­tes hè? Na­jib: De Kuip.

Mar­tijn: Dat ver­telt Na­jib nou wer­ke­lijk nooit. Echt hoor, nooit ha­ha. Voor mij zijn het Car­ré en Low­lands.

Roué: Zig­go Do­me met Gab­bers ui­ter­aard. En ook De Kuip.

Hoe be­speel je 11.000 men­sen? Roué: Het­zelf­de als 250 men­sen, exact het­zelf­de. Zo voel­de het de vo­ri­ge ke­ren voor mij. Je moet je niet druk ma­ken over het aan­tal, maar ge­woon lek­ker spe­len en goeie grap­pen heb­ben.

Na­jib: Maar oe­fe­nen kun je het niet. Mar­tijn: Dat je het niet kunt trai­nen, daar maak ik me nog een klein beet­je zor­gen over.

Na­jib: Het gaat van­zelf Mar­tijn, het geeft je ge­woon een kick. Roué: In Ame­ri­ka doen ze niet an­ders.

Gaan jul­lie ge­za­men­lijk try-ou­ten?

Roué: Ze­ker, we heb­ben try-outs in klei­ne the­a­ters. Vo­rig jaar de­den we dat twee keer in Oss. Dan kwa­men we met pa­pie­ren op, leg­den ze weg, pak­ten de pa­pie­ren er weer bij. Het pu­bliek vindt dat leuk. Men weet: we zit­ten bij een try-out.

Na­jib: En dan roe­pen we: ‘En nu ko­men er in het echt vijf dan­se­res­sen op het po­di­um’ of ‘en nu knalt er vuur­werk!’

Roué: Na die try-outs heb­ben we een com­pleet nieuw script. Er val­len din­gen af en goeie tek­sten die ter plek­ke wor­den ge­ïm­pro­vi­seerd voe­gen we toe.

Na­jib: Ik mail wel­eens tek­sten door, maar die le­zen de an­de­ren nooit. En dan zeg­gen ze van wel.

Mar­tijn: Dat heb ik nou ook. Nie­mand leest wat ik be­denk.

Na­jib: Echt wel!

Mar­tijn: Bij Ali had ik drie keer in de tekst ge­zet ‘Ali je leest dit toch niet’ en toen viel hij door de mand. Zei ik. Ik bluf­te na­tuur­lijk. Ben jij door je Gab­ber­s­er­va­ring een beet­je de va­der van de groep, Roué? Mar­tijn: Goeie vraag aan een Su­ri­na­mer!

Roué: Ik steek mijn han­den niet in het vuur als ie­mand me vraagt of ik de va­der ben, ha­ha. Maar zon­der gek­heid: ik ben wel de per­soon die zich het minst zor­gen maakt.

Mar­tijn: Jij bent de chil­lfac­tor. Na­jib: VER­DER VIN­DEN WE HET HE­LE­MAAL NIET SPAN­NEND!

Roué: Geen pa­niek men­sen, het komt al­le­maal goed. Is er een over­koe­pe­lend the­ma? Na­jib: Ver­bin­ding.

Mar­tijn: Maar we gaan het er niet de he­le avond over heb­ben.

Na­jib: Maar ja, we zijn ver­bon­den. We zijn Gab­bers, we hou­den van eten. De maat­schap­pij, dat zijn wij! Maar We Are The World doen we niet hoor.

Mar­tijn: Ei­gen­lijk zijn wij veel meer ver­bon­den dan de vo­ri­ge Gab­bers, al den­ken de men­sen mis­schien van niet. We ken­nen el­kaar al zó lang.

Jul­lie gaan Me­tro op don­der­dag grap­pi­ger ma­ken… Kun­nen de me­dia so­wie­so een beet­je meer hu­mor ge­brui­ken? Roué: Ik denk dat ál­les een beet­je meer hu­mor kan ge­brui­ken. Hu­mor is de op­los­sing voor al­les.

Vin­den jul­lie ons over het al­ge­meen een beet­je zuur­prui­men? Roué: Wit­te men­sen?

Mar­tijn: Nee, de krant man, ha­ha­ha­ha­ha­ha.

Na­jib: Ik vind dat een krant wel se­ri­eus mag zijn en wat min­der met sen­sa­tie moet wer­ken. Hoe­wel ik ook weet dat een krant ver­kocht moet wor­den.

Mar­tijn: Ach, je denkt bij el­ke krant wel iets. Bij de Volks­krant: hoe­veel tijd denk je dat ik ’s mor­gens heb om te le­zen? Bij de Te­le­graaf: hal­lo, we gaan niet al­le­maal ka­pot hè. Maar kran­ten bren­gen ook wel hu­mor toch, door strips en co­lum­nis­ten.

Jul­lie gaan er in Me­tro in elk ge­val voor zor­gen. Bin­nen­kort wor­den le­zers ook ge­vraagd ter be­oor­de­ling grap­pen naar jul­lie te stu­ren. Wat ge­ven jul­lie hen mee? Mar­tijn: Ga op het nieuws zit­ten.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.