Een ode aan de herfst

Metro Holland (Amsterdam) - - Voorzijde pagina -

‘Kom maar door, ok­to­ber. Voor mij geen zwoe­le zo­mer meer, lie­ver een harts­toch­te­lij­ke herfst.’

Kyrie Stuij

De herfst mag dan of­fi­ci­eel zijn be­gon­nen, de ko­men­de week schijnt juist de zon. Met da­gen die zelfs de 22 gra­den aan­tik­ken, lijkt de zo­mer even te­rug­ge­keerd. Me­tro-ver­slag­geef­sters Kyrie en Iris zijn er mooi klaar mee en bren­gen een hom­ma­ge aan de herfst.

‘Lek­ker weer­tje hè!’, ‘Sjon­ge­jon­ge, ein-de-lijk zo­mer!’, ‘Ah yes! Zon­nn.’

Het is een apart slag volk: de zo­mer­lief­heb­bers. Het zijn de men­sen die al na de eer­ste strand­dag met ge­bruin­de kui­ten de werk­vloer op­wan­de­len. Van die men­sen die zon­der traan-tsuna­mi te­gen de zon in kun­nen kij­ken en el­ke nacht de mug­gen­over­last over­le­ven. Het zijn de men­sen die het hardst ‘het is ook nóóit goed!’ roe­pen wan­neer je aan­geeft dat je het zelf an­ders best een beet­je be­nauwd vindt bui­ten.

Ik gun de­ze men­sen hun zo­mer. De we­reld is lich­ter, het hu­meur is be­ter en de avon­den zijn lan­ger. Maar voor ie­mand die in der­tig gra­den van een vol­waar­dig mens tot en­kel een wa­te­rig plas­je fac­tor 50-zon­ne­brand­crè­me ver­an­dert, is het war­me sei­zoen niet al­tijd een pret­je.

Nee, doe mij maar de herfst. Het sei­zoen waar­in de avond­zon een zach­te ro­de gloed over de stad werpt ter­wijl het bui­ten al knis­pe­rend koud aan­voelt. Het mo­ment dat je in­a­demt en merkt dat de broei­e­ri­ge zo­mer­mist ver­van­gen is voor fris­se bui­ten­lucht; als­of het je lon­gen vult met de zuur­stof waar het al die maan­den al naar heeft ge­snakt.

Weet je wat ook een ver­schil is? Waar de herfst zich aan­kon­digt met een ge­lei­de­lij­ke da­ling van tem­pe­ra­tuur, komt de zo­mer ál­tijd zon­der waar­schu­wing. Zo had je gis­te­ren nog je jas aan, van­daag is het der­tig gra­den: ‘BAM! WAAR­OM BEN JE NOG NIET BRUIN? WAAR IS JE BIKINILICHAAM?’

Zucht, nee, zo­mer. Leer nou eens van de herfst en doe rus­tig je in­tre­de. De herfst snapt dat je even tijd no­dig hebt om te wen­nen. Die spuwt eerst wat kas­tan­jes uit de bo­men, schil­dert de na­tuur in een nieuw kleu­ren­pa­let en blaast zacht­jes de eer­ste koe­le wind over het land. Ja, zo kan het ook.

Voor mij is de herfst het sei­zoen waar­in de kalm­te te­rug­keert. De tijd

om hand in hand een avond­wan­de­ling te ma­ken en plot­se­ling de vlin­ders te voe­len die je in het pril­le be­gin van je re­la­tie had. De tijd om kaars­jes aan te ste­ken, bin­nens­huis for­ten van kus­sens te bou­wen, ’s och­tends op te war­men on­der een sto­men­de dou­che, te ver­dwij­nen in over­si­zed trui­en, de stad te zien op­lich­ten en om wijn te drin­ken die je wan­gen doet gloei­en.

De he­te da­gen ko­men dan nog even om het hoek­je kij­ken, maar wat mij be­treft doen we daar­na de deur voor­lo­pig op slot. Kom maar door, ok­to­ber. Voor mij geen zwoe­le zo­mer meer, lie­ver een harts­toch­te­lij­ke herfst.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.