Be­vrij­dings­dag

Het is van­daag Co­ming Out Day. Me­tro sprak met Tom ten Ho­ve, die tien jaar ge­le­den uit de kast kwam. „Ik zou wil­len dat ik het eer­der had ge­daan, het voel­de met­een als een ver­los­sing.”

Metro Holland (Amsterdam) - - News - IRIS HERMANS i.hermans@tmg.nl

Het is zo’n jon­gen die met­een een niet uit te wis­sen in­druk ach­ter­laat. Met zijn ken­mer­ken­de gro­te lach en twee pret­ogen, ge­dra­peerd in (sar­cas­ti­sche) hu­mor en re­gel­ma­tig een glit­ter­jurk als zijn drag al­ter ego Dol­ly en met een aan­ste­ke­lij­ke ener­gie. ‘Joe joe’ zijn z’n stop­woord­jes en hij is nu bij­na twee jaar tot over z’n oren ver­liefd op ‘z’n vriend­je’ Jeroen. Tom ten Ho­ve (25) oogt als een zelf­ver­ze­ker­de jon­gen die het niet zo­veel kan sche­len wat an­de­ren van hem vin­den. „En dat is ook zo, dat kan ik nu wel zeg­gen, ja.”

Tom woont in Gro­nin­gen. Hij heeft z’n ei­gen ver­taal­bu­reau en is net be­gon­nen met de le­ra­ren­op­lei­ding En­gels. Ti­me flies when you’re ha­ving fun, en daar is hij het le­ven­de be­wijs van. Het is al­weer bij­na tien jaar ge­le­den - „zo lang al­weer?!” - dat hij uit die spreek­woor­de­lij­ke kast kwam. „Daar­na is mijn le­ven zo veel leu­ker ge­wor­den.”

Tom groei­de op in het Gro­ning­se Win­sum, een dorp­je van zo’n acht­dui­zend in­wo­ners waar ie­der­een el­kaar kent. Een ge­luk­ki­ge jeugd, met veel vrien­den op de ba­sis­school. Het le­ven was er goed en ge­mak­ke­lijk, tot hij vers aan­ge­ko­men op de mid­del­ba­re school ver­liefd werd. Op een jon­gen. „Ik zag hem lo­pen en vond hem de knap­ste jon­gen die ooit had ge­zien. Ik was op slag ver­liefd en wist niet wat me over­kwam...” Tom vond het toen vre­se­lijk, her­in­nert hij zich nog goed. „Je wil op die leef­tijd voor­al niet af­wij­ken en mee­doen met de an­de­re jon­gens en pra­ten over voet­bal en meis­jes.” Hij stop­te z’n ge­voe­lens weg en raak­te daar­door met zich­zelf in de knoop. Hij pro­beer­de zo­veel mo­ge­lijk niet op te val­len, kleed­de zich ‘echt ver­schrik­ke­lijk’ - „ik was ge­woon een su­per­nerd” - en de eni­ge gays die hij ken­de (van tv) wa­ren Geer en Goor. „Niet echt de meest door­snee-gays”, merkt Tom op. Ver­der ont­brak het hem aan rol­mo­del­len, of über­haupt men­sen aan wie hij zich kon spie­ge­len. Een ‘uit­gaan­dert’ was-ie niet, hij ga­me­de zich suf en keek veel En­gel­se se­ries en films. „Daar heb ik wel heel goed En­gels van ge­leerd!”

De tijd ver­streek en lang­zaam­aan voel­de hij in el­ke ve­zel van z’n steeds vol­was­se­ner wor­den­de lijf dat hij er echt iets mee moest doen. „Ben je nog wak­ker, Tess? Ik denk dus dat ik mis­schien een beet­je bi ben...” Tom nam op z’n ze­ven­tien­de als eer­ste zijn ou­de­re zus in ver­trou­wen, toen ze een week­end­je thuis was en ze een ka­mer deel­den. Met bi be­doel­de hij ge­woon gay, „maar ik moest er­gens be­gin­nen.” Ze re­a­geer­de po­si­tief: „Blij dat je er zelf ach­ter bent en als je iets no­dig hebt, laat het me maar we­ten.”

Niet veel la­ter zat zijn moe­der ach­ter de com­pu­ter, na­dat Tom ver­ge­ten was z’n zoek­ge­schie­de­nis te wis­sen. „De rest kun je ra­den”, knip­oogt hij. Ze moest er wel even aan wen­nen, be­aamt hij, ze was voor­al bang dat ik het moei­lijk zou krij­gen in m’n le­ven en was be­zorgd om me. Maar dat is al­le­maal goed ge­ko­men.”

Zijn va­der re­a­geer­de weer op ge­heel ei­gen wij­ze. „Of je nu met een jon­gen of meis­je thuis­komt, als ik er maar mee kan la­chen, zei hij. Ik kreeg er een brok van in m’n keel, ik was daar zo blij mee.”

Op school ver­tel­de hij het

‘Veel ho­mo­sek­su­e­len jon­ge­ren wor­den nog al­tijd ge­pest en dat maakt de drem­pel een stuk ho­ger om er­voor uit te ko­men’

Tom ten Ho­ve

aan z’n eni­ge vrien­din die het van hem ge­rust mocht door­ver­tel­len. Als een lo­pend vuur­tje ging het op het Gro­ning­se gym­na­si­um waar­op hij zat, en daar­na werd het ook daar be­ter voor Tom. Waar voor­heen ve­le ‘he ho­mo!’s luk­raak door de gan­gen schal­den te­gen wie dan ook, iets wat bij hem tel­kens weer „als een klap in zijn ge­zicht voel­de”, werd dat daar­na niet meer ge­daan. Als­of ze be­sef­ten dat ze het als scheld­woord ge­bruik­ten en dat nu niet meer kon. „Scheelt ook wel dat ik op een heel net gym­na­si­um zat, denk ik.”

Een­maal uit de kast, ging hij weer even ‘half te­rug in de kast’, tij­dens zijn high­school­jaar in Co­lo­ra­do. Hij zong daar in een kerk­koor en zat in een mu­si­cal­groep­je, met wie hij op een heel goe­de dag naar Broad­way ging. „We za­gen daar de mu­si­cal Pris­cil­la, queen of the de­sert met twee drags en een trans­gen­der en toen wist ik: dit wil ook!” Het ‘drag­gen’ dus en weer te­rug in Ne­der­land nam het een vlucht. De eer­ste keer dat hij op­trad vond-ie su­per­on­ge­mak­ke­lijk. „Ik zag er niet uit!” Maar toen de Sep­ho­ra fail­liet ging, hij voor een hab­be­krats een la­ding ma­ke-up op de kop tik­te en bij een uit­ver­koop nieu­we out­fits en een pruik scoor­de, kon het oe­fe­nen en uit­pro­be­ren en drag­cel­le­ren be­gin­nen. Niet veel la­ter werd Dol­ly ge­bo­ren, zijn on­deu­gen­de en sar­cas­ti­sche al­ter ego die li­ve zingt (en soms play­backt). Hij wordt veel ge­boekt en or­ga­ni­seert sa­men met drag­part­ner in cri­me Ana­sta­sia von Be­a­ver­hau­sen bin­go’s en shows. Het op­tre­den ziet hij als the­a­ter waar­in Dol­ly al­les mag zeg­gen: „Een fan­tas­ti­sche hob­by, het le­ven is al se­ri­eus ge­noeg.”

Het le­ven is leu­ker voor Tom ge­wor­den, de af­ge­lo­pen tien jaar. Maar niet per se ge­mak­ke­lij­ker, be­aamt hij „Het lijkt soms wel als­of Ne­der­land steeds in­to­le­ran­ter aan het wor­den is, ook op mij is ge­spuugd toen ik met m’n vriend­je hand in hand liep, om maar een voor­beeld te noe­men.”

Op lief­des­vlak gaat het lek­ker met de Gro­nin­ger. Hij is nu al bij­na twee jaar sta­pel­ver­liefd op ‘z’n vriend­je’ Jeroen („ik vind part­ner echt zo’n rot­woord!”) en ja, z’n va­der kan erg met Jeroen la­chen.

Gro­te kans dat hij wel een bier­tje of wat met hem zal proos­ten op Co­ming Out Day, want het be­lang van de­ze dag, ziet Tom ze­ker in. „Veel ho­mo­sek­su­e­len jon­ge­ren wor­den nog al­tijd ge­pest en dat maakt de drem­pel een stuk ho­ger om er­voor uit te ko­men, en dat is zo zon­de. Ik zou wil­len dat ik het eer­der had ge­daan, het voel­de met­een als een ver­los­sing.”

Tot slot nog een tip voor hen die er nog niet uit zijn, maar wel wil­len. Fuck wat ie­der­een van je denkt, „be­paal de re­gie van je ei­gen le­ven.” En oh ja, als je er een­maal uit bent, kleed je dan wel een beet­je leuk, be­sluit hij met zijn ken­mer­ken­de gro­te lach. „Je hebt niet voor niets zo lang in de kast ge­ze­ten. Joe joe!”

FO­TO’S: COLOURBOX, CE

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.