MEER SNOT VOOR HET VA­DER­LAND

Metro Holland (Holland) - - In Het Nieuws -

Rouw­kla­gers: al­vast een han­dig Scrab­ble-woord voor de don­ke­re da­gen. Ik had er nooit van ge­hoord, maar kwam ze twee­maal te­gen en over­weeg ze nu zelf in te scha­ke­len. Eerst ging Sun­ny Berg­man in haar do­cu­men­tai­re ‘Sun­ny si­de of spi­rit’ op avon­tuur om een op­los­sing te im­por­te­ren voor eenWes­ters pro­bleem: on­ze steeds gro­te­re de­pres­sie- en bur­nout-epi­de­mie. Ze zocht he­ling in ar­me lan­den met veel zon. Daar waar men­sen dan wel soms zelf hun am­pu­ta­ties moe­ten uit­voe­ren, maar zich toch zeer kwiek en weer­baar op­stel­len te­gen­over al­ler­lei men­ta­le pijn waar ze niet eens woor­den voor heb­ben. ‘De­pres­sie, is dat wan­neer je twee we­ken moe bent na een schei­ding?’ Lam­ge­sla­gen­heid en af­we­zig­heid van emo­tie ken- nen ze niet, maar uit­bun­di­ge ge­voe­lens wel. Daar hoort ook ‘schreeu­wen van ver­driet’ bij. Want in Gha­na heb je niet al­leen he­le vro­lij­ke feest­jes, maar ook een hoop be­gra­fe­nis­sen. Zo’n drie per week­end, want in Gha­na hoort de dood bij het le­ven. Daar trof Sun­ny naast fel­ge­kleur­de doods­kis­ten ook pro­fes­si­o­ne­le rouw­kla­gers: een soort ac­teurs (wij zou­den ze coa­ches noe­men) die te­gen be­ta­ling op be­gra­fe­nis­sen hui­len, schreeu­wen en stamp­voe­ten om de emo­ties bij de rou­wen­den ‘er­uit te krij­gen’. Tja. Om mijn ei­gen, iets vlak­ke­re emo­ties (ver­ve­ling?) ‘er­uit te krij­gen’ kijk ik als wes­ter­ling ge­woon lie­ver se­ries. En daar werd in Ri­ta, de Scan­di­na­vi­sche Net­flix-pro­duc­tie die een uit­ver­gro­ting lijkt van on­ze soms be­tut­te­len­de maat­schap­pij, ook ge­pleit voor rouw­kla­gers ‘zo­als in Sy­rië’. ‘Het kan toch niet ge­zond zijn om al je emo­ties te on­der­druk­ken?’ Die kwam af­ge­lo­pen week wel aan. Je zou bij­na het ge­voel krij­gen dat er hier in on­ze cul­tuur toch nog iets ont­breekt. Mis­schien is het bloe­den­de gat in on­ze heer­sen­de ide­o­lo­gie wel het ge­brek aan ge­zon­de ma­nie­ren om om te gaan met wel­ke he­vi­ge emo­tie dan ook. Din­gen vie­ren kun­nen we hier na­me­lijk ook niet zo goed: on­ze worst­krin­ge­tjes op Hollandse ver­jaar­da­gen en sjo­fe­le pen­si­oen­bor­rels zijn de meest in­ge­to­gen ter we­reld. Maar we zijn ook niet be­paald spon­taan: be­re­ken­ba­re ver­jaar­da­gen, jubilea en di­plo­ma-uit­rei­kin­gen zijn nog net goed voor een eten­tje, maar het open­trek­ken van een fles cham­pag­ne om een over- win­ning te vie­ren is voor ons cal­vi­nis­me veel te ex­tra­va­gant. Met op­rech­te emo­tie heb­ben on­ze feest­jes dus wei­nig te ma­ken. Maar hui­len­de ac­tri­ces op de be­gra­fe­nis van je oma... Wie weet, mis­schien zou­den dat soort ri­tu­e­len veel be­ter voor on­ze col­lec­tie­ve ang­sten zijn, dan het in­zet­ten van het zo­veel­ste rel­schop­pers-pie­mel­lied. Want on­der­tus­sen zit­ten wij hier met wat wan­ho­pi­ge men­sen, bij wie de emo­tie zo lang on­der­drukt en on­ge­hoord is ge­ble­ven dat ze er nog maar in één kleur uit­komt: oog­ver­blin­dend wit. Dat valt te be­rou­wen. Tijd voor iets meer cul­tuur. Dus: mis­schien zou het ook voor al ons pie­mel­volk best ge­zond zijn om ge­woon eens te hui­len, in plaats van schreeu­wen.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.