#FUCK HOKJES

De meest in­spi­re­ren­de zen-ac­counts op In­st­agram

Metro Holland (Holland) - - FRONT PAGE -

Fa­na­tie­ke yo­gi’s, rust­ge­ven­de na­tuur­fo­to’s en spi­ri­tu­a­li­teit met een knip­oog. Wij ver­za­mel­den de bes­te ac­counts op In­st­agram. Scroll lek­ker door voor een heer­lij­ke la­ding zen.

@MARKROBBERS

Dat yo­ga echt niet al­leen voor vrou­wen is, laat Mark zien. Op de mooi­ste plek­ken op Aar­de wurmt hij zich in de in­ge­wik­keld­ste hou­din­gen. Een ver­van-je-bed-show voor be­gin­nen­de yo­gi’s, maar wel een ex­tra mo­ti­va­tie om va­ker je mat­je uit te rol­len.

@ACTINGONADREAM

Het is dins­dag, het re­gent en de trein heeft ver­tra­ging. Bah. Als je de dag toch op­ti­mis­tisch wil be­gin­nen, komt dit In­st­agram-ac­count als ge­roe­pen. Ie­de­re dag wor­den er af­beel­din­gen ge­deeld Mijn lief is ver­wend, heeft wei­nig door­zet­tings­ver­mo­gen, is wis­pel­tu­rig, denkt dat hij uniek is en geeft meer om ide­a­len dan om geld. Ik­zelf groei­de op voor galg en rad, heb een pas­sie­ve in­stel­ling, doe voor­al wat ik zelf wil, en ben over het al­ge­meen lui en on­ge­ïn­te­res­seerd.

Klinkt best gek zo zwart op wit, niet? Van­waar de­ze om­schrij­vin­gen? Nou, mijn mijn lief is een mil­len­ni­al en ik ben nog nét van de pa­tat­ge­ne­ra­tie (ik ben twee jaar ou­der). Van­daar.

De me­dia staan te­gen­woor­dig bol van ar­ti­ke­len over dé mil­len­ni­al. Zo­als ze in mijn tijd (dat klinkt ou­der dan het is) vol ston­den met ar­ti­ke­len over de pa­tat­ge­ne­ra­tie. Ik voel­de me, op­groei­end, best ge­de­mo­ti­veerd door wat ik over ‘me­zelf ’ las. Ging dit echt over mij? Het zou waar­schijn­lijk dus nooit goed ko­men met mij en mijn leef­tijds­ge­no­ten. Oké. En be­dankt. voor een po­si­tie­ve mind­set. Niet cli­ché, wel aan­ste­ke­lijk.

@HETGROTEGROENEGELUK

San­ne doet een maand lang el­ke dag iets om de we­reld een klein beet­je te ver­be­te­ren. Zo speel­de ze al spel­le­tjes in een ver­zor­gings­te­huis, gaf ze eten aan dak­lo­zen en vul­de ze een litt­le free li­bra­ry met boe­ken uit haar ei­gen kast. De­ze bij­zon­de­re hel­den­maand is te vol­gen in foto’s.

@RUPIKAUR

De dicht­bun­del van Ru­pi Kaur lijkt in­eens bij ie­der­een in de kast te staan. Niet gek, want ze schrijft de mooi­ste kor­te ge­dich­ten. Het be­gon al­le­maal met het ano­niem de­len van haar ge­dich­ten en te­ke­nin­gen op so­ci­a­le me­dia. Nu deelt ze haar her­sen­spin­sels nog steeds op In­st­agram en staat er een suc­ces­vol­le dicht­bun­del op haar naam.

Ik kan me zo voor­stel­len dat het voor ‘de mil­len­ni­al’ ook niet al­tijd leuk is om te le­zen over ei­gen­schap­pen die hem of haar wor­den toe­ge­kend. Dat je lui bent. Over het paard ge­tild door je ou­ders. Dat je het ‘ech­te le­ven niet aan­kunt’. Dit soort din­gen wor­den trou­wens op­val­lend vaak uit­ge­spro­ken door de vo­ri­ge ge­ne­ra­ties op de rang­lijst, zo­als de ba­by­boo­mers of de pa­tat­ge­ne­ra­tie. Ge­ne­ra­ties die zich­zelf soms best op de borst klop­pen dat ‘zij het al­le­maal wel we­ten in het le­ven.’ Maar ja... No­bo­dy re­al­ly does know, toch?

Een ri­si­co van de­ze ma­nier van ge­ne­ra­tie­den­ken, is dat het ons kan ma­ken tot een ka­ri­ka­tuur. Dat maakt mijn lief dus die een­hoorn en mij een lam­zak. Men­sen wor­den ge­re­du­ceerd tot een af­ge­ka­derd ge­heel, een slacht­of­fer van hun tijds­ge­wricht en wor­den hier­mee ge­sim­pli­fi­ceerd tot één

@JULIAMSTARR

Na­tuur­fo­to­graaf Ju­lia zet haar lief­de voor de na­tuur om in prach­ti­ge foto’s. Een mooi con­trast met al­le sel­fie’s op In­st­agram én de mo­ti­va­tie die je zoekt om va­ker je wan­del­schoe­nen aan te trek­ken. Ei­gen­lijk zon­de dat je de­ze sen­sa­ti­o­ne­le beel­den op een klein scherm­pje be­kijkt. Ze zou­den ei­gen­lijk be­ter tot hun recht ko­men op een groot can­vas­doek aan de muur.

@HUMANSOFAMSTERDAM

In de Ne­der­land­se ver­sie van Hu­mans of New York, leer je de in­wo­ners van Am­ster­dam iets be­ter ken­nen. Het con­cept is sim­pel: men­sen wor­den van straat ge­plukt, op de foto ge­zet en ver­tel­len over zich­zelf. Het re­sul­taat is een eer­lijk kijk­je in an­der­mans le­ven en el­ke keer weer nieu­we ver­ras­sen­de spraak­ma­ken­de ver­ha­len. Ou­der­wets men­sen­kij­ken in een mo­dern jas­je! woord. Eén groep. Met een heel spe­ci­fie­ke pro­ble­ma­tiek. Want daar wordt vaak het meest op ge­fo­cust.

Hoe­wel ik aan de ene kant de hand­zaam­heid van ge­ne­ra­tie­den­ken be­grijp, is er ook (te­rech­te) kri­tiek op de­ze ma­nier van kij­ken naar de din­gen; in de men­sen van één ge­ne­ra­tie zit­ten vaak meer ver­schil­len dan over­een­kom­sten. Je zou het dus voor­al ook kun­nen zien als een fi­lo­so­fie. Een fi­lo­so­fie die niet on­om­stre­den is. Maar toch is het iets wat we con­ti­nu ne­men als uit­gangs­punt. Merk ik.

Ik ont­ken geen tijds­beel­den en ik weet ze­ker dat de­ze pe­ri­o­de uit­da­gin­gen biedt om in op te groei­en. Mo­gen we heus be­noe­men. Die heb­ben na­me­lijk aan­dacht no­dig. Maar ik heb soms wel moei­te met het het feit dat ge­ne­ra­tie­den­ken de li­ne­ai­re tijd stee­vast op­deelt in klei­ne vak­jes. (Ver)oor­de­len­de vak­jes. Stic­kers.

@SPIRITUALTHOUGHTS

Dat spi­ri­tu­a­li­teit niet zo se­ri­eus hoeft te zijn, be­wijst dit In­st­agram-ac­count. Je vindt hier grap­pi­ge me­mes, mo­ti­ve­ren­de spreu­ken en af­beel­din­gen die je aan het den­ken zet­ten. On­ze fa­vo­riet: “When a flo­wer doe­sn’t bloom you fix the en­vi­ron­ment in which it grows, not the flo­wer.”

@BEMOREWITHLESS

Dé ma­nier om meer rust in je hoofd te krij­gen, is door te mi­ni­ma­li­se­ren. Met el­ke vuil­nis­zak die je huis ver­laat, wordt ook je hoofd een stuk­je le­ger. Heb je net dat ex­tra steun­tje in de rug no­dig? Volg dan Court­ney voor ey­e­o­pe­ners over een le­ven met min­der spul­len. La­bels. Lie­ver denk ik in een his­to­ri­sche lijn (met men­sen), daar leer ik meer van. Ik heb het idee dat het ook meer kan­sen biedt. La­ten we ons be­vrij­den van de be­lem­me­ring die vak­jes en hokjes ge­ven. La­ten we kij­ken, pra­ten, ont­dek­ken, le­ren. In plaats van vin­ger­tjes te wij­zen naar een leef­tijds­groep.

Zo­dat ik weer ge­woon Maaike ben, en mijn lief Jo­ram. En jij ge­woon lek­ker jij.

‘Ik ont­ken geen tijds­beel­den en ik weet ze­ker dat de­ze pe­ri­o­de uit­da­gin­gen biedt om in op te groei­en.’ Maaike Hel­mer van stres­se­dout.nl

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.