Met een glim­lach weer naar huis toe

HOOFDCONDUCTEUR HARALD BROEK­MAN IS GASTVRIJHEIDSAMBASSADEURS BIJ DE NS

Metro Holland (Holland) - - News - AN­NE-FLEUR PEL a.pel@tmg.nl

Als een wa­re gast­heer loopt hoofdconducteur Harald Broek­man door de cou­pés van ’zijn’ trein en spreekt zijn gas­ten aan. Hij is een van de veer­tig gastvrijheidsambassadeurs van NS die je kunt te­gen­ko­men op je reis. „Het is be­lang­rijk dat de rei­zi­ger zich ge­hoord en ge­zien voelt.”

Het gast­vrij­heids­pro­ject is vo­rig jaar ont­spro­ten uit de brei­nen van acht­tien con­duc­teurs die de op­dracht had­den ge­kre­gen om iets te be­den­ken om de reis­be­le­ving van de rei­zi­gers te ver­gro­ten. Broek­man is er hier een van. „Het is na­tuur­lijk van­zelf­spre­kend dat je als con­duc­teur vrien­de­lijk bent, maar wij doen nog iets ex­tra’s. Het rei­zen van a naar b moet echt een be­le­ving gaan wor­den.”

„Goe­de­mid­dag da­mes en he­ren, hier is uw con­duc­teur en gast­heer Harald en ik kom zo bij u langs. U hoeft geen ver­voers­be­wijs te la­ten zien, maar als u in­for­ma­tie wilt over uw eind­be­stem­ming of an­de­re vra­gen hebt dan kunt u bij mij te­recht.” Zo be­gint Broek­man zijn zo­ge­he­ten ’ser­vi­ce­r­on­de’. Het is een ex­tra ron­de die volgt na de re­gu­lie­re con­tro­leron­de van het ver­voer­be­wijs.

„Als ik een cou­pé bin­nen kom dan vraag ik of al­les naar wens is of dui­de­lijk is. Ver­vol­gens blijf ik mid­den in de cou­pé even stil­staan, om­dat men­sen an­ders niets gaan vra­gen. En dan volgt er een ex­plo­sie aan po­si­tie­ve re­ac­ties. En vra­gen. We zijn na­tuur­lijk kud­de­die­ren. Als één ie­mand een vraag stelt, volgt de an­der. Soms kom ik de cou­pé niet meer uit.”

Broek­man vindt het heer­lijk. Het brengt niet al­leen bij de rei­zi­gers een glim­lach om de lip­pen, maar ook bij hem. Na­tuur­lijk zijn er ook men­sen - denk aan de och­tend­spits - die niet op een praat­je zit­ten te wach­ten, maar dat voelt Broek­man wel aan. „Voor­al op maan­dag­och­tend zie je fo­ren­zen druk hun mail chec­ken. Dan kijk ik ze even aan, wens ik ze een fij­ne reis en loop ik door.”

En als de trein in de spits bom­me­tje vol zit? „Soms is het in­der­daad te druk in de trein om een ron­de te ma­ken. Dan roep ik bij­voor­beeld om dat we op sta­ti­on Am­stel een aan­tal mi­nu­ten heb­ben en ik in het mid­den van de trein in de eer­ste­klas­cou­pé zit om drin­gen­de vra­gen te be­ant­woor­den. Ze zijn van har­te wel­kom. Soms krijg je niks te­rug van de trein­rei­zi­gers, en soms juist heel veel. We kun­nen veel van ze le­ren en dat is ons doel.”

Het gast­vrij­heids­pro­ject moet zich als een olie­vlek over het spoor ver­sprei­den. „De ser­vi­ce gaat rich­ting die in een vlieg­tuig, maar dan zon­der het eten en de koek­jes”, zegt Broek­man grap­pend. „Ik vind het prach­tig om van mijn lei­ding­ge­ven­den, zo noem ik de trein­rei­zi­gers, com­pli­ment­jes te ont­van­gen. Na zo’n dag ga ik met een glim­lach naar huis.”

/ AWFOTO | HELMICH LUBBERTS

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.