Daar hoor je nooit ie­mand over

Metro Holland (Holland) - - News - IRIS VAN LU­NEN­BURG COLUMNIST

„Wow, zo groot!”, roep ik uit. „En ook nog een apar­te slaap­ka­mer!” Ik sta in het nieu­we pa­leis­je van een van mijn bes­te vrien­din­nen. Ze­ve­nen­veer­tig vier­kan­te me­ter met bal­kon. Al­le oeh’s en aah’s meer dan waard. Clai­re is acht­en­twin­tig jaar, as­so­ci­a­te bij een in­ter­na­ti­o­naal ad­vo­ca­ten­kan­toor en heeft haar eer­ste ei­gen ap­par­te­ment­je ge­kocht in Oud-West. Je be­grijpt: ik ben su­per­trots. He­laas niet ie­der­een.

„Ie­mand was ver­baasd dat ik het he­le­maal al­leen heb ge­kocht”, ver­telt ze spot­tend. ’Zou je dat nou wel doen?’, kreeg ze te ho­ren. ’Wat nou als je een leu­ke jon­gen ont­moet?’ Ja, stel je voor. Het is in­der­daad be­ter om te wach­ten tot het zo­ver is en in de tus­sen­tijd in een stu­den­ti­koos krot te blij­ven wo­nen. Ahum. Haar per­fec­te ant­woord: „Wat nou als ik hier al­vast een ba­by­ka­mer in­richt? Een ba­by is er nog niet, maar over een aan­tal jaar vast wél. Dat is toch net zo bi­zar?” Yep.

Het doet me den­ken aan #be­perkt­zicht, de nieuw­ste cam­pag­ne van WOMEN Inc. over ste­reo­ty­pen in de me­dia, die ge­lij­ke kan­sen in de weg staan. Clai­re en ik ap­pen el­kaar al­tijd de erg­ste cli­chés: ’Vro­lij­ke Mar­jan runt zon­der stress Shell en ge­zin.’ Vro­lij­ke Mar­jan is pre­si­dent-di­rec­teur van een mil­jar­den­be­drijf; de eeu­wi­ge fo­to’s van ho­ge hak­ken bij nieuws­ar­ti­ke­len over vrou­wen en werk; en de gek­ma­ken­de vraag hoe vrou­wen car­ri­è­re en kinderen com­bi­ne­ren. Het beeld van vrou­wen als af­han­ke­lij­ke, do­cie­le pop­jes is een ste­reo­ty­pe ’dat be­te­kent dat je als vrouw al­leen zorg­zaam en lief mag zijn’, legt Women Inc uit. ’En op het mo­ment dat je am­bi­ti­eus en as­ser­tief bent, dan wordt daar toch ne­ga­tief op ge­re­a­geerd.’ Dat be­perk­te zicht be­perkt zich he­laas niet al­leen tot de me­dia, maar werkt ook door in het da­ge­lijks le­ven. En het da­ting­le­ven.

Mijn da­te ver­tel­de waar­om het uit­ging met zijn vrien­din. Ze werk­ten bei­den zes­tig uur per week. „En”, zei hij vol af­grij­zen, „na een lan­ge dag deed ze met­een haar haar in een knot, chill­pak aan en be­stel­de Food­o­ra.” Hij deed dat ook. Maar dat zíj het deed was de drup­pel. Ein­de re­la­tie. En ein­de da­te. Nu hou ik van ko­ken, maar heel jong en wer­kend Amsterdam leeft op hip­pe maal­tijd­ser­vi­ces. Je kan als vrouw nou een­maal niet al­les te­ge­lijk. Man­nen ook niet, hoor. Maar daar hoor je nou nooit ie­mand over.

„Ik héb niet eens een oven!”, zegt Clai­re. En in­der­daad, geen oven te be­ken­nen. Wél een ijs­kast vol wit­te wijn. Wat den­ken al die jon­gens dat er met de meis­jes naast hen in de col­le­ge­ban­ken, in het stu­den­ten­huis of op de so­ci­ë­teit ge­beurt? „Recht­streeks naar het aan­recht na­tuur­lijk!” We la­chen, maar er­gens blijft het sneu. Als Clai­re voor el­ke licht af­keu­ren­de „Zooooo ben je advocaat?! Toe maar!” tij­dens een eer­ste da­te een eu­ro kreeg, had ze nu een gro­ter ap­par­te­ment kun­nen ko­pen.

In de te­le­vi­sie­se­rie Sex and the Ci­ty kreeg de jon­ge advocaat Mi­ran­da pre­cies de­zelf­de vra­gen toen ze haar eer­ste ap­par­te­ment kocht. Dat was in 1999. Het is nu 2017. I couldn’t help but won­der…hoe lang duurt dit nog?!

‘Je kan als vrouw nou een­maal niet al­les te­ge­lijk. Man­nen ook niet, hoor. Maar daar hoor je nou nooit ie­mand over.’ Iris van Lu­nen­burg

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.