Zes­tien en de­pres­sief: ‘Ik voel­de me mis­lukt’

Op acht­tien­ja­ri­ge leef­tijd een boek op de markt dat jouw per­soon­lij­ke ver­haal ver­telt, sinds de­ze maand is dat wer­ke­lijk­heid voor Ro­mein de Klerk. Hij schrijft over zijn le­ven toen hij zes­tien en de­pres­sief was en neemt de le­zer mee op zijn zoek­tocht naar

Metro Holland (Holland) - - News - BREGJE SIMONS b.simons@tmg.nl

‘Ik zie steeds va­ker om me heen dat leef­tijds­ge­no­ten met de­zelf­de pro­ble­men kam­pen. Ze mel­den zich ziek, maar nie­mand zit drie we­ken thuis met een griep­je. Dan is er vaak wel meer aan de hand.’ Ro­mein de Klerk

Het boek ‘Ro­mein is niet in een jaar ge­bouwd’ ver­telt hoe Ro­mein de Klerk op zijn zes­tien­de in een diep dal valt on­danks dat hij een le­ven­tje leidt waar­in hij niets te kort komt. „Ik was al­tijd wel re­de­lijk po­pu­lair, had veel vrien­den en lag al­tijd lek­ker in de groep. Thuis had­den we fi­nan­ci­eel al­le mo­ge­lijk­he­den, mijn ou­ders rij­den een leu­ke au­to en het ont­brak mij aan niets. Ik stond mijn man­ne­tje wel en in­eens ging ik op mijn bek’’, ver­telt Ro­mein.

„In het le­ven heb je zo­veel dro­men. Toen men mij als kind vroeg wat ik wil­de wor­den, zei ik na­tuur­lijk prof­voet­bal­ler. La­ter ver­an­der­de dat maar welk ant­woord ik ook gaf, de ge­me­ne de­ler in mijn ant­woor­den was geld.’’ Beet­je bij beet­je voel­de Ro­mein dat hij af­ta­kel­de en toen hij bij een con­cert met zijn ou­ders flauw­viel, wist hij – en zijn ou­ders ook – dat het niet goed was. „Mijn va­der en mijn opa heb­ben in hun le­ven al­les voor el­kaar, dat bracht voor mij een be­paal­de druk met zich mee. Ik dacht: ik moet mi­ni­maal de on­der­grens van mijn om­ge­ving ha­len om suc­ces te heb­ben in mijn le­ven. Ik kon dat fy­siek en men­taal niet meer aan. Nu weet ik dat dat niet no­dig is en dat nie­mand dat van mij ver­wacht­te, maar die druk had ik me­zelf op­ge­legd en zo werd ik mijn ei­gen vij­and.’’

Mis­lukt

Hij had zijn hoofd zo­lang het zwij­gen op­ge­legd dat zijn li­chaam be­gon te pro­tes­te­ren. „Ik ben twee we­ken thuis­ge­ble­ven van school en heb toen al­leen maar ge­sla­pen, ge­ge­ten en ge­huild. Op het mo­ment dat ik dacht weer naar school te kun­nen, zat ik de­zelf­de mid­dag al­weer hui­lend op de bank. Mijn stem­ming was on­con­tro­leer­baar voor me.’’ Voor Ro­mein was dat een ake­li­ge pe­ri­o­de waar­in hij het ge­voel had dat hij al die doe­len nooit of te nim­mer ging be­ha­len. „Ik vond dat ik ont­zet­tend mis­lukt was. En dan kom je tot de con­clu­sie dat een gro­te mond, een rijk ge­zin en een rijk so­ci­aal le­ven ook niet al­les is. Als je de he­le dag een ty­pe­tje speelt, loop je het ri­si­co dat je zelf gaat ge­lo­ven in je ei­gen ac­teer­pres­ta­tie. Ik had hulp no­dig en dat was moei­lijk om toe te ge­ven.’’

Maar zijn boek fo­cust ze­ker niet al­leen op de zwa­re pe­ri­o­de die de jon­ge schrij­ver ge­had heeft. Hij ver­telt naast zijn her­sen­spin­sels en valkui­len ook door hem be­dach­te – en pro­fes­si­o­ne­le – ad­vie­zen waar ie­der­een iets aan kan heb­ben. „Mijn ver­haal is uit­ge­bloeid tot een mis­sie om het ta­boe op jon­ge­ren met de­pres­sies te door­bre­ken. Wat be­gon als een do­cu­ment dat nie­mand mocht le­zen, is uit­ge­groeid tot een boek waar­mee ik me­zelf heb ge­hol­pen en ho­pe­lijk ook an­de­ren kan hel­pen’’, zegt Ro­mein trots.

„De­pres­sie­ve ge­voe­lens zijn een se­ri­eus pro­bleem, ze­ker on­der jon­ge­ren’’, stelt hij. Dat Ro­mein ge­lijk heeft blijkt wel aan het ho­ge de­pres­sie­cij­fer in Ne­der­land. „Ik zie steeds va­ker om me heen dat leef­tijds­ge­no­ten met de­zelf­de pro­ble­men kam­pen. Ze mel­den zich ziek, maar nie­mand zit drie we­ken thuis met een griep­je. Dan is er vaak wel meer aan de hand. Het zegt iets over de tijds­geest waar­in we le­ven; de lat ligt hoog waar­door ons ple­zier ver­dwijnt.’’

Vol­gens Ro­mein is het mid­del­ba­re school­sys­teem een gro­te oor­zaak van het ho­ge de­pres­sie-ge­hal­te on­der jon­ge­ren. „Op de mid­del­ba­re school heb­ben jon­ge­ren geen an­de­re keus dan be­zig zijn met din­gen waar ze niet zo­veel voor voe­len. School is een dag­vul­lend pro­gram­ma, vaak ben je er zelfs in het week­end mee be­zig. Men moet zich af­vra­gen of een leer­ling zes jaar lang tot iets ver­plich­ten wat hij of zij niet leuk vindt, de bes­te ma­nier is. Als je be­zig bent met wat je leuk vindt, kun je er fy­siek wel moe van wor­den maar krijg je er men­taal ener­gie van. Als je al je tijd spen­deert aan iets wat je niet leuk vindt, ben je fy­siek net zo moe maar ook nog eens men­taal uit­ge­put. Dus, mijn ad­vies is om al­tijd te blij­ven zoe­ken naar iets waar je blij van wordt en waar je pas­sie ligt.’’

Car­ri­è­res­witch

Van de droom om prof­voet­bal­ler te wor­den naar het uit­bren­gen van een ei­gen boek: het ver­schil moet er zijn. Heeft hij nou dan zijn pas­sie ge­von­den? „Ik vind het heel leuk om te schrij­ven, al zie ik me­zelf niet echt iets li­te­rairs schrij­ven hoor. Het is voor­al mijn pas­sie om dit over te bren­gen, het is be­lang­rijk dat we met zijn al­len bouwen aan iets waar we ge­luk­ki­ger van wor­den. Dan is het maar goed dat ik die car­ri­è­res­witch ge­maakt heb!’’

Op zo’n jon­ge leef­tijd – met een beet­je hulp – her­stel­len van een de­pres­sie, een boek schrij­ven en nu met goe­de moed zijn di­plo­ma­jaar 6 gym­na­si­um af­ma­ken: de we­reld ligt weer aan zijn voe­ten. Daar blijft Ro­mein vrij nuch­ter on­der: „Ik ben nog maar jong en heb niet veel le­vens­er­va­ring als het op ja­ren aan­komt. Ik ben al­les­be­hal­ve al­we­tend, zo voel ik mij ook niet. Ook ik heb nog steeds een hoop vra­gen, ook ik heb nog steeds din­gen die ik moet en kan le­ren. Maar ik heb wel weer een soort van ge­luk ge­von­den in­mid­dels en ik wil dat an­de­ren dat ook weer kun­nen voe­len. Als ik daar­bij op klei­ne schaal kan hel­pen met mijn boek, dan doe ik dat graag.’’

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.