#FUCKSTRESS

Metro Holland (Holland) - - Front Page -

‘Je moet je voor­al niet kwets­baar op­stel­len en om hulp vra­gen. Want dat doen we niet.’ Maaike Hel­mer van stres­se­dout.nl

Een tijd­je ge­le­den zag ik een film­pje, waar­in ac­teurs lie­ten zien hoe het zou zijn als we li­cha­me­lij­ke aan­doe­nin­gen zou­den be­han­de­len zo­als we om­gaan met psy­chi­sche pro­ble­men.

Dan krijg je dus de vol­gen­de si­tu­a­tie: een man met een ge­bro­ken been pro­beert zich voort te be­we­gen op een stel kruk­ken. Zijn vriend, die naast hem loopt, kijkt ge­ïr­ri­teerd naar het ge­man­keer­de le­de­maat en zegt droog: ‘Je moet ook gewoon eens stop­pen je te fo­cus­sen op de ne­ga­tie­ve din­gen in het le­ven. Ga ge­nie­ten. Dit zit al­le­maal al­leen maar in je hoofd.’

Zou je niet snel zeg­gen over een ge­bro­ken been, niet­waar? Toch is het wél hoe we vaak om­gaan met men­ta­le pro­ble­men, zo­als burn-out. Het wordt ge­zien als een zwak­te als je ‘breekt’, als je te­gen de muur klapt. In men­ta­le pro­ble­men ver­ke­ren is daar­om een ta­boe. Een per­soon­lijk te­kort, het ligt aan jóu: ‘het zit na­me­lijk al­le­maal in je hoofd’ (over die stel­ling valt al te dis­cus­si­ë­ren, maar dit ter­zij­de). En je moet je voor­al niet kwets­baar op­stel­len en om hulp vra­gen. Want dat doen we niet. Met een ge­bro­ken been wel, met een ge­bro­ken geest niet. Hup. Door. Jij met je stress.

Net zo­als een ge­bro­ken been aan meer din­gen ligt dan aan je voet (je was net op het ver­keer­de mo­ment op de ver­keer­de plek, die steen lag on­han­dig, je let­te niet op), ligt een ge­bro­ken geest ook niet al­leen aan jou. De maat­schap­pij zo­als de­ze nu in el­kaar zit, waar­in we wor­den af­ge­re­kend op pres­ta­tie, is een oor­zaak. Je baas, met wie je die wor­kload niet goed kon be­spre­ken, is een oor­zaak. En ja, zelf heb je er ook een aan­deel in.

Om door te gaan met de ver­ge­lij­king: toen ik een burn-out had (acht jaar ge­le­den) be­sloot ik met­een al open te zijn. Ik ben heel erg blij dat ik juist wél durf­de aan te ge­ven dat ik even ‘ka­pot’ was. Want als je niet durft te zeg­gen dat je been ge­bro­ken is, dan blijf je maar door­lo­pen - nou ja, lo­pen met al­le ge­vol­gen van dien.

Sa­men met spe­ci­a­lis­ten zorg­de ik er­voor dat mijn burn-out werd ‘ge­zet’. Ik las al­les over stress. Ik leer­de din­gen die ik de rest van mijn le­ven kan ge­brui­ken (en die ik graag deel). Niet al­leen was mijn ‘ge­bro­ken been ge­ne­zen’, het was ook ge­traind en ge­spierd en le­nig zo­als het nog nooit was ge­weest. Ik was weer klaar voor de ma­ra­thon van het le­ven, al stond ik nu vol-led-ig an­ders in de ra­ce. Die­per ver­bon­den met me­zelf dan ooit. Ster­ker nog: ik be­sloot men­sen uit­ein­de­lijk via mijn on­li­ne ma­ga­zi­ne stres­se­dout.nl te hel­pen met al­les wat met stress te ma­ken heeft, zo­dat an­de­ren niet het­zelf­de hoe­ven door te ma­ken als ik des­tijds.

Het is ei­gen­lijk heel vreemd dat we zo hys­te­risch doen over psy­chi­sche nood ten op­zich­te van fy­sie­ke. Want als er geen open­heid is, kun­nen we niets aan de gro­te­re en klei­ne­re oor­za­ken ver­an­de­ren. Blij­ven we op de hui­di­ge ma­nier om­gaan met stress en burn-out, dan wordt er ook niets ‘ge­zet’. Niet op maat­schap­pe­lijk, werk-tech­nisch óf in­di­vi­du­eel ni­veau. En dan heelt er niks. Op geen en­kel ni­veau. Dus la­ten we er als­je­blieft gewoon over pra­ten. Want met een op de ze­ven Ne­der­lan­ders met burn-out­klach­ten valt er op al­le ni­veaus heel wat te zet­ten…

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.