Vrou­wen­lunch

Metro Holland (Holland) - - News -

Moet je gaan? Moet je niet gaan?

Ik heb er zo wei­nig mee.

Het is al­le­maal the­a­ter, te lang met m’n neus er bo­ven­op zit­ten maakt dat ik cy­nisch ben ge­wor­den. An­ders dan NPO-jour­na­lis­ten die er een vet­te bo­ter­ham mee ver­die­nen, lukt het me niet om ze nog se­ri­eus te ne­men. Ze zijn ook niet se­ri­eus te ne­men – maar ja, dat zijn NPO jour­na­lis­ten ook niet.

Waar­om ben ik ei­gen­lijk uit­ge­no­digd?

Wel leuk om eens uit­ge­no­digd te zijn.

Mijn nieuws­gie­rig­heid wint het. Bo­ven­dien heb ik een nieuw jurk­je – niet on­be­lang­rijk.

En eer­lijk is eer­lijk: als je bij een lunch­uit­no­di­ging je di­eet­wen­sen mag door­ge­ven is het bij voor­baat de moei­te waard. Hey, waar het op­por­tu­nis­me van NPO-jour­na­lis­ten de sta­tus en de cen­ten zijn, is het bij mij de free lunch. Zo’n ge­doe, eten. Of lie­ver: eten voor­be­rei­den.

Daar­bij komt dat er in­te­res­san­te vrou­wen zijn uit­ge­no­digd. Je kunt nooit te veel in­te­res­san­te vrou­wen ont­moe­ten.

Aan de ba­sis van de uit­no­di­ging ligt, in ver­schil­len­de woor­den en ter­men ver­pakt, de eeu­wen­ou­de vraag: waar zijn de vrou­wen? Waar blij­ven de vrou­wen? Zelf ver­zucht­te ik vo­ri­ge week: ‘nou dan ma­ken we toch een pro­gram­ma zon­der vrou­wen?!’. Als ie­mand me had ge­zegd dat ik ooit zo’n zin zou uit­spre­ken, was er een strijd uit­ge­bro­ken waar­bij de bom­men van Trump op Sy­rië niets zijn. Maar in­mid­dels ben ik het al­le­maal wel zat. Wij­ven die niet wer­ken: ze doen maar. Wij­ven die zo slim zijn om hun man te la­ten wer­ken: good for you. Wij­ven die hun hand op­hou­den bij wie dan ook: laat je die man fi­nan­ci­eel in­tact bij je schei­ding? Nee hè? Pri­ma bu­si­ness mo­del.

Ik smacht naar vrou­wen die een an­der bu­si­ness mo­del heb­ben dan ba­ren. Die het nor­maal vin­den dat vrou­wen wer­ken en fat­soen­lijk ver­die­nen. Die we­ten dat werk leuk is. ‘We heb­ben het zó goed in Ne­der­land’, klinkt het tij­dens de lunch. Klopt. We heb­ben het bi­zar goed in Ne­der­land. Vrou­wen krij­gen ál­le kan­sen, heb­ben ál­le rech­ten en toch is fi­nan­ci­ë­le on­af­han­ke­lijk­heid een vies woord. Bij­na net zo vies als wer­ken. By the way, vrij­wil­li­gers­werk is geen werk.

En dus schuif ik aan bij de lunch die ge­ï­ni­ti­eerd is door Si­grid Kaag. In­tri­ge­ren­de vrouw, on-Ne­der­lands am­bi­ti­eus; zou zij nou een voor­beeld zijn voor meis­jes die nu op­groei­en? Ook de an­de­re vrou­wen heb­ben een car­ri­è­re waar een man voor zou te­ke­nen. Ik smacht naar meer vrou­wen zo­als zij. Ik gun Ne­der­land meer vrou­wen zo­als zij. Ui­ter­aard ben ik de­ge­ne die dwars te­gen al­le con­ven­ties in vindt dat we vrou­wen maar moe­ten af­schrij­ven. Het was niets, het is niets, het wordt niets. Als je toch niet gaat wer­ken, waar­om zou je dan moe­ten stu­de­ren? Zelfont­plooi­ing doe je maar van je ei­gen cen­ten, of die van je man.

De lunch was goed, maar het ge­sprek was be­ter. Mis­schien wordt het toch nog wat met de Ne­der­land­se vrou­wen; aan de­ze vrou­wen zal het niet lig­gen. Ik ben blij dat ik ge­gaan ben; dank voor de uit­no­di- ging.

‘In­mid­dels ben ik het al­le­maal wel zat. Wij­ven die niet wer­ken: ze doen maar.’

Ebru Umar

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.