Een kloos­ter vol vreem­den

Metro Holland (Holland) - - @metro - PERON­NE PE­RE

In een kloos­ter waar nu al­les ge­beurt wat er vroe­ger ver­bo­den was, wo­nen mijn vrien­den, ik en hon­derd vreem­den.

Vriend­schap is een dy­na­misch spel waar­van ik de re­gels niet al­tijd even goed be­grijp, maar ik doe mijn best. Ze zeg­gen dat je aan­trekt wat je uit­straalt, dus zou dat be­te­ke­nen dat mijn vrien­den mis­schien wel net zo ver­dwaald zijn in de we­reld als ik. Al we­ten we dat zelf niet al­tijd. Want met ons gaat het al­tijd goed, als je er­naar vraagt. Het gaat zelfs fe­no­me­naal; we heb­ben een ge­res­pec­teer­de star­ters­func­tie en ver­die­nen meer dan ooit. Soms, heel uit­zon­der­lijk, vra­gen we aan el­kaar: „Maar, hoe gaat het nou echt met je?.” Dan schie­ten on­ze ogen lich­te­lijk pa­nie­ke­rig en wel­licht wat aar­ze­lend door de ruim­te. Want, we we­ten ei­gen­lijk niet wan­neer het nou echt goed met ons gaat, of dit het le­ven is wat ons ge­luk­kig laat voe­len. Dit is het mo­ment van de waar­heid; de be­ruch­te on­be­ant­woor­de vraag­te­kens. Ze schreeu­wen er niet om, zeg­gen zelfs niets, maar cre­ë­ren lich­te­lij­ke cha­os in al­les dat we den­ken te zijn.

Maar dat ter­zij­de, om even te­rug te ko­men op het kloos­ter. De eer­ste keer dat ik het be­zocht, vond ik het maar een sfeer­lo­ze be­doe­ning. Be­hal­ve het trap­pen­huis, dat lijkt soms goud te zijn in de och­tend­zon. Je ver­dwaalt er de eer­ste paar we­ken, het is een dool­hof aan blau­we iden­tie­ke gan­gen met grij­ze deu­ren.

Ach­ter mijn grij­ze deur be­vindt zich een strand­huis, een to­ren­ka­mer en soms een ei­land. Ik ben al­ler­gisch voor IKEA en mis­schien een van de wei­ni­gen hier die ma­te­ri­a­lis­me en luxe om­zeilt. Het eni­ge waar ik spo­ra­disch in in­ves­teer, zijn de acht­tien plan­ten die een klei­ne jun­gle vor­men in mijn ka­mer. Dit is een ge­waar­deer­de mil­len­ni­al­trend; des te meer cac­tus­sen je be­zit, des te meer waar­de­ring je voor je in­te­ri­eur ont­vangt.

Zo­als ik al zei, deel ik dit pand met hon­derd vreem­den. We zijn een soort van sa­men al­leen, zo­als men­sen dat vaak zijn in de stad. Wer­ke­lijk, we heb­ben geen idee wie on­ze bu­ren zijn ter­wijl een gips­muur het eni­ge is wat ons van el­kaar scheidt.

Van so­ci­a­le co­he­sie is geen spra­ke en het lijkt ons niet te boei­en.

De schaar­se com­mu­ni­ca­tie reikt nau­we­lijks ver­der dan: „Het wc-pa­pier is op.”, of de vraag die ie­der­een al­tijd ne­geert; „Heeft ie­mand een stof­zui­ger te leen?”

Ver­vol­gens grijp je met te­gen­zin je stof­fer en blik en waan je je als As­se­poes­ter over je vie­ze veer­tien vier­kan­te me­ter vi­nyl­vloer.

‘De eer­ste keer dat ik het be­zocht, vond ik het maar een sfeer­lo­ze be­doe­ning.’

Peron­ne Pe­re

Me­tro plaatst el­ke dag een le­zers­co­lumn. Upload je co­lumn van vier­hon­derd woor­den en een fo­to op on­ze web­si­te me­tro­co­lumn.nl. Je ver­dient vijf­tig eu­ro als we jouw co­lumn in de krant plaat­sen.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.