Ali­cia: In­eens zat hij aan mijn bor­sten

Waar­om heb­ben zwar­te vrou­wen moei­te om hun ei­gen, na­tuur­lij­ke af­ro­haar te om­ar­men? Die vraag on­der­zoekt film­maak­ster Sher­i­na Leer­dam in de do­cu­men­tai­re The Big Chop. Drie vrou­wen ver­tel­len aan Me­tro wel­ke op­mer­kin­gen zij kre­gen over hun haar. „Het is me w

Metro Holland (Holland) - - Voorzijde Pagina - CIANA MAYAM c.mayam@tmg.nl

Dat kroes­haar te mooi is om te ver­ber­gen, re­a­li­se­ren de­ze na­tu­ra­lis­ta’s maar al te goed. Glo­ria deed The Big Chop en knip­te al­les er­af. Aman­da scheid­de we­gen met haar stijl­tang. En Ro­wan’s moe­der ver­bood haar om haar krul­len te re­laxen. El­ke af­ro is uniek en tart op ei­gen ma­nier de wet­ten van de zwaar­te­kracht. En daar mo­gen we best trots op zijn.

Glo­ria Ama - 28 jaar: Mo­del­len­werk door ‘Big Chop’

„Op mijn tien­de keek ik ge­fas­ci­neerd naar een don­ke­re vrouw met vol en lang kroes­haar. Ik had ge­re­laxt haar maar wil­de lie­ver zo’n prach­ti­ge bos. Zo be­gon ik on­li­ne aan mijn on­der­zoek naar The Big Chop. Mijn moe­der kon me daar niet bij hel­pen, om­dat zij geen ver­stand had van na­tu­ral hair. Haar ex­per­ti­se was re­laxen, om­dat ze dacht dat het zo hoor­de. Dan zat het ten­min­ste ’net­jes’. Het heeft veer­tien jaar ge­duurd voor­dat ik al­les er­af knip­te. Maar wat was dat een be­vrij­ding! Het le­ver­de me mo­del­len­werk op en mo­ti­veer­de mijn zus­je en moe­der om ook The Big Chop te on­der­gaan. Mijn nieu­we look werd goed ont­van­gen door mijn om­ge­ving. Mijn wit­te vrien­den had­den kroes­haar nog nooit van dicht­bij ge­zien of ge­voeld. Dat voe­len hoef­de van mij niet, maar ik be­greep het wel. Het komt niet voort uit ra­cis­me of dis­cri­mi­na­tie, het is nieuws­gie­rig­heid. Ik zie het meer als kin­de­ren in de snoep­win­kel. Maar op­mer­kin­gen als ’Kijk, Zwar­te Piet loopt daar’ en ’hey, Pie­tje’, zijn mij niet on­be­kend. Ze wor­den al­tijd ge­volgd door ’zo be­doel­de ik het niet’-reacties, maar dat blijf ik jam­mer vin­den. Sinds ik in de Rand­stad woon, heb ik min­der het ge­voel dat ik op mijn te­nen moet lo­pen. Het af­knip­pen van mijn haar was de eerste stap naar een nieuw le­ven waar­in ik me zelf­ver­ze­ker­der voel. Ik ben blij dat ik het heb ge­daan.”

Aman­da Bos­ma – 27 jaar:

Van stijf staart­je naar wil­de ma­nen

‘Mijn wit­te vrien­den had­den kroes­haar nog nooit van dicht­bij ge­zien of ge­voeld.’ Glo­ria Ama

„Als klein kind zat ik el­ke zon­dag­avond met mijn moe­der aan de eet­ta­fel. Zij train­de haar spier­bal­len door hard­han­dig mijn haar in te vlech­ten. Ik cre­peer­de stil­le­tjes van de pijn en zeur­de om steil haar. Op mijn elf­de ging mijn moe­der over­stag en mocht ik mijn haar re­laxen. Wat al­les­be­hal­ve ont­span­nend was, want het brand­de als de hel. Mijn staart­je moest ook be­we­gen, net als bij mijn klas­ge­noot­jes, maar bleef he­laas stijf naar ach­te­ren staan. La­ter be­land­de ik in de we­reld van stijl­tan­gen en be­sloot ik mijn haar el­ke dag te stij­len. Als het dan toch krul­de, volg­den al snel spot­ten­de op­mer­kin­gen. Het zwar­te schaap. De bos­ne­ge­rin. De kroes­kop. De te­gen­wind. Heb je je haar ge­kamd met vuur­werk? En al­tijd van wit­te men­sen. Ze be­doe­len het als grap­je, maar het steekt wel. Op­mer­kin­gen als de­ze heb­ben ja­ren­lang mijn on­ze­ker­heid over mijn haar ge­voed. Het

is me wel­eens ge­ad­vi­seerd om mijn haar min­der ’al­ter­na­tief ’ te dra­gen voor sol­li­ci­ta­tie­ge­sprek­ken. Dit is ge­woon wat uit mijn hoofd groeit. Ik weet pas sinds kort dat ik op de­ze ma­nier mooi kan zijn. En eer­lijk ge­zegd, voel ik me nu zelfs een stuk­je mooi­er dan de door­snee me­de­mens.”

Ro­wan Blijd – 28 jaar: Na­tu­ral sinds dag één

„Met val­len en op­staan heb ik le­ren hou­den van mijn haar. Als kind wil­de ik heel graag mijn haar che­misch be­han­de­len. Ik wil­de ook dat mijn haar wap­per­de in de wind. Al­le meis­jes had­den straight, cur­ly of nep­vlech­ten in hun haar. Maar dat kon ik vol­gens mijn moe­der wel ver­ge­ten. Ik moest roei­en met de rie­men die ik had. En dat was best moei­lijk. Kroes­haar werd toen ge­zien als on­ver­zorgd. Ik weet nog dat een fa­mi­lie­lid zei dat ik de ’black An­nie’ was, om­dat ik mijn haar los droeg. Of dat mijn ou­de ma­na­ger grap­te dat ik met mijn vin­gers in het stop­con­tact had ge­ze­ten. En ver­vol­gens kei­hard moest la­chen om haar ei­gen grap. Ik was toen vijf­tien, maar daar­door draag ik mijn haar lie­ver niet los op werk. Er is ge­woon nog veel on­be­grip voor kroes­haar. Als je bui­ten de norm valt, sta je al­tijd wel in de start­blok­ken om kri­tiek af te ket­sen. Of han­den die on­ge­vraagd naar je haar rei­ken. Ik ben geen dier dat je zo­maar kunt aan­ra­ken. Het kost me we­ke­lijks vijf uur over om het in mo­del te bren­gen! Maar dank­zij mijn moe­der leer­de ik dit pro­ces op jon­ge leef­tijd om­ar­men. Ik ben dank­baar dat zij mij liet in­zien dat mijn haar mooi ge­noeg is.”

He­le­maal links Glo­ria Ama, daar­naast Aman­da Bos­ma.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.