DE BALANS VAN POSITIEVE DISCRIMINATIE

Metro Holland (Rotterdam) - - In Het Nieuws - STE­FAN VAN HORS­SEN

Je eer­ste bij­baan blijft je de rest van je le­ven bij. „Niet te lang in die koel­cel hè, krijg je blau­we wan­gen van!” Ik was al­tijd al goed­ge­lo­vig. Net 16 jaar jong en een tik­kel­tje na­ïef. Vak­ken­vul­ler bij de Ap­pie en tot op het bot ge­dre­ven om een paar tien­tjes in de maand bij el­kaar te bok­sen. De wek­ker ging om half vijf in de och­tend. Rond kwart over vijf trok ik op mijn fiets door re­gen, sneeuw en on­weer om de we­reld van schap­pen en vers­pro­duc­ten in te stap­pen. De win­kel was dan nog dicht. Mijn werk­dag be­gon bij de ach­ter­in­gang van de XL-win­kel, waar ook de éérste vracht­wa­gens be­gon­nen te stal­len. Al van­af het be­gin re­te-am­bi­ti­eus. Ik had in mijn jon­ge le­ven nog nooit zo­veel eelt ge­zien als toen op han­den be­gon te groei­en.

Het had flink wat tijd ge­kost voor­dat ik über­haupt er­gens aan de slag kon. Lang heb ik over­al en er­gens ge­sol­li­ci­teerd. Tien­tal­len, hon­der­den brie­ven ge­schre­ven. Des­on­danks kreeg ik re­gel­ma­tig ‘niet het ge­pas­te pro­fiel’ of ‘niet ge­noeg er­va­ring bin­nen de bran­che’ te ho­ren. Aan mijn cv kan het niet ge­le­gen heb­ben. Uit­ein­de­lijk kon ik na flink aan­ja­gen op ge­sprek bij de su­per­markt­ke­ten.

Eer­lijk? Ik was al­lang blij dat ik aan de slag kon bij de Al­bert Heijn. Ook in de vroe­ge och­tend­ploeg. Nu voelt het als­of het een ka­rak­ter­be­proe­ving was. Een soort deug-jij-test die be­paal­de of je door mocht naar de avonds­hifts. Toen dacht ik daar niet over na. Of het al­tijd eer­lijk ver­liep? Werk­af­spra­ken, in­ci­den­ten, het was daar soms zo krom als de pun­ten­ver­de­ling bij het Eu­ro­vi­sie Song­fes­ti­val. De win­kel stond toen trou­wens ook al be­kend (of be­rucht) om het mas­sa­le wer­ven van jon­ge­ren. Mijn col­le­ga’s en ik wa­ren al­lang blij dat wij er­gens een kans kre­gen.

Op de wan­del­gan­gen sprak men over het fe­no­meen van je ne­gen­tien­de le­vens­jaar. De on­ver­mij­de­lij­ke ‘je wordt te duur­af­scheids­brief’ die je dan zou ont­van­gen. Zo­als ‘die en die’ dat ook had­den ge­had. Tra­di­tie. Het mooie? De mees­te van ons zou­den dan al­lang weg zijn. Ont­sla­gen of ver­trok­ken. Want daar, in die dis­cri­mi­ne­ren­de Al­bert Heijn, kwam ik voor het eerst op ei­gen be­nen te staan. Be­gon ik voor het eerst mon­dig te wor­den en op te ko­men voor mijn rech­ten. Het was een na­tuur­lij­ke door­stro­ming.

Nu is Al­bert Heijn schul­dig be­von­den. Jam­mer. Niet om­dat het al­tijd de leuk­ste of eer­lijk­ste bij­baan was, wel om­dat dit be­te­kent dat de in­ge­perk­te groep er­va­rings­lo­ze jon­ge­ren het nu nóg moei­lij­ker gaat krij­gen door grij­ze bol­l­en­quo­ta’s en mod­der gooi­en­de ac­ti­vis­ten.

‘Vak­ken­vul­ler bij de Ap­pie en tot op het bot ge­dre­ven om een paar tien­tjes in de maand bij el­kaar te bok­sen.’ Ste­fan van Hors­sen

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.