#FUCK HOKJES

woord. Eén groep. Met een heel spe­ci­fie­ke pro­ble­ma­tiek. Want daar wordt vaak het meest op ge­fo­cust. Hoe­wel ik aan de ene kant de hand­zaam­heid van ge­ne­ra­tie­den­ken be­grijp, is er ook (te­rech­te) kri­tiek op de­ze ma­nier van kij­ken naar de din­gen; in de men­sen

Metro Holland (Rotterdam) - - Voorzijde Pagina -

Mijn lief is ver­wend, heeft wei­nig door­zet­tings­ver­mo­gen, is wis­pel­tu­rig, denkt dat hij uniek is en geeft meer om ide­a­len dan om geld. Ik­zelf groei­de op voor galg en rad, heb een pas­sie­ve in­stel­ling, doe voor­al wat ik zelf wil, en ben over het al­ge­meen lui en on­ge­ïn­te­res­seerd.

Klinkt best gek zo zwart op wit, niet? Van­waar de­ze om­schrij­vin­gen? Nou, mijn mijn lief is een mil­len­ni­al en ik ben nog nét van de pa­tat­ge­ne­ra­tie (ik ben twee jaar ou­der). Van­daar.

De me­dia staan te­gen­woor­dig bol van ar­ti­ke­len over dé mil­len­ni­al. Zo­als ze in mijn tijd (dat klinkt ou­der dan het is) vol ston­den met ar­ti­ke­len over de pa­tat­ge­ne­ra­tie. Ik voel­de me, op­groei­end, best ge­de­mo­ti­veerd door wat ik over ‘me­zelf ’ las. Ging dit echt over mij? Het zou waar­schijn­lijk dus nooit goed ko­men met mij en mijn leef­tijds­ge­no­ten. Oké. En be­dankt.

Ik kan me zo voor­stel­len dat het voor ‘de mil­len­ni­al’ ook niet al­tijd leuk is om te le­zen over ei­gen­schap­pen die hem of haar wor­den toe­ge­kend. Dat je lui bent. Over het paard ge­tild door je ou­ders. Dat je het ‘ech­te le­ven niet aan­kunt’. Dit soort din­gen wor­den trou­wens op­val­lend vaak uit­ge­spro­ken door de vo­ri­ge ge­ne­ra­ties op de rang­lijst, zo­als de ba­by­boo­mers of de pa­tat­ge­ne­ra­tie. Ge­ne­ra­ties die zich­zelf soms best op de borst klop­pen dat ‘zij het al­le­maal wel we­ten in het le­ven.’ Maar ja... No­bo­dy re­al­ly does know, toch?

Een ri­si­co van de­ze ma­nier van ge­ne­ra­tie­den­ken, is dat het ons kan ma­ken tot een ka­ri­ka­tuur. Dat maakt mijn lief dus die een­hoorn en mij een lam­zak. Men­sen wor­den ge­re­du­ceerd tot een af­ge­ka­derd ge­heel, een slacht­of­fer van hun tijds­ge­wricht en wor­den hier­mee ge­sim­pli­fi­ceerd tot één

‘Ik ont­ken geen tijds­beel­den en ik weet ze­ker dat de­ze pe­ri­o­de uit­da­gin­gen biedt om in op te groei­en.’ Maai­ke Hel­mer van stres­se­dout.nl

La­bels. Lie­ver denk ik in een his­to­ri­sche lijn (met men­sen), daar leer ik meer van. Ik heb het idee dat het ook meer kan­sen biedt. La­ten we ons be­vrij­den van de be­lem­me­ring die vak­jes en hokjes ge­ven. La­ten we kij­ken, pra­ten, ont­dek­ken, le­ren. In plaats van vin­ger­tjes te wij­zen naar een leef­tijds­groep.

Zo­dat ik weer ge­woon Maai­ke ben, en mijn lief Jo­ram. En jij ge­woon lek­ker jij.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.