Ooooooeeps! Dat ap­pje was niet voor jou be­doeld.....

Een What­sApp-be­richt­je ver­zon­den waar je ver­vol­gens di­rect spijt van hebt? Straks kun je het weer ver­wij­de­ren. What­sApp zou een ver­be­ter­de ver­wij­der­op­tie aan het tes­ten zijn.

Metro Holland (Rotterdam) - - Voorzijde Pagina - MERIKE WO­NING m.wo­ning@tmg.nl

Je voelt het bloed met een nood­gang naar je hoofd stij­gen. Je kijkt naar het scherm van je mo­biel en je weet: ik heb een What­sAp­pje ver­stuurd naar een van mijn con­tac­ten die het be­richt­je juíst niet had moe­ten ont­van­gen. De kans is groot dat What­sApp bin­nen­kort de mo­ge­lijk­heid biedt om ver­keerd ver­stuurd be­rich­ten te ver­wij­de­ren nog voor­dat de ont­van­ger het heeft ge­le­zen. Maar zover is het nog niet.

Voor Ben­no (25)* zou die nieu­we func­tie een uit­komst zijn ge­weest. Zijn nicht ging trou­wen met haar gro­te lief­de El­les. Het stel ver­stuur­de hun ca­deau­wen­sen­lijst in een groepsapp. De moe­der van Ben­no re­a­geer­de dat zij voor de pan­nen­set ging, waar­op Ben­no - die dacht dat hij al­leen zijn moe­der ant­woord­de re­a­geer­de met: ’le­lij­ke pot wil mooie pan, het moet niet gek­ker wor­den...’

„Ai”, zegt me­dia­psy­cho­loog Mi­scha Cos­ter, „pijn­lijk, maar heel her­ken­baar. Maak het al­leen niet te groot, want dan gaat het een ei­gen le­ven lei­den. Dus app bij­voor­beeld: ’Sor­ry, dit be­richt was niet voor jou be­stemd. Kan ie­der­een ge­beu­ren.’ Hoe meer aan­dacht je er­aan be­steedt, hoe gro­ter het wordt.” En over het ’fou­te’ ap­pje heen pra­ten en ne­ge­ren, is dat een idee? „Nee, dat zou ik niet doen, an­ders denkt de­ge­ne (of an­de­ren in de ap­p­groep) dat het be­richt­je daar wel thuis­hoort en dan krijg je juist sche­ve ge­zich­ten.”

Ook Wou­ter (35)* denkt met veel schaam­te te­rug aan een ver­keerd ver­stuurd ap­pje. „Met wat vrien­den zou ik een week­end­je naar Gent gaan. Het ad­vies van Ed­win om Tim niet te vra­gen, om­dat die met zijn op­vlie­gen­de ka­rak­ter soms de sfeer be­derft, sloeg ik in de wind. Tim bleek niet te kun­nen, want hij moest wer­ken. ’Haal de slin­gers maar uit de kast: Tim kan niet snip­pe­ren’, whats­app­te ik met­een naar Ed­win.” Ten­min­ste, Wou­ter dacht dat hij het naar Ed­win stuur­de. „Ik stuur­de het per on­ge­luk naar Tim! Het schaam­rood stond me op de ka­ken. Gloei­end van schaam­te bel­de ik Tim. ’Ik heb je per on­ge­luk iets ge­stuurd dat voor Ed­win be­doeld was, neem het voor­al niet te se­ri­eus!’, zei ik, on­ge­twij­feld met wan­hoop in mijn stem. ’Dat is mooi dan’, re­a­geer­de hij nors.

Cos­ter: „Het ver­ve­len­de is dat we door com­mu­ni­ca­tie via What­sApp

‘We heb­ben het er­na nooit meer over ge­had, maar zijn nog steeds vrien­den.’ Wou­ter

niet zien hoe ie­mand re­a­geert op een ap­pje. Als je je in een fa­ce-to-fa­ce ge­sprek ver­spreekt, zie je met­een de re­ac­tie van je ge­spreks­part­ner en kun je er op re­a­ge­ren. Maar we schie­ten in de stress als bij­voor­beeld de ont­van­ger een ap­pje wel heeft ge­le­zen (dat zie je door de blau­we vin­kjes, red.), maar niet re­a­geert. De prak­tijk leert ech­ter dat ie­mand vaak sim­pel­weg even geen tijd om te ant­woor­den. Wou­ter re­a­geer­de dan ook te im­pul­sief door Ed­win met­een te gaan bel­len. Door dat te doen, maak­te hij het be­wus­te ap­pje gro­ter dan no­dig was. En wat ook heel goed had ge­kund is dat Tim het be­richt nog he­le­maal niet ge­le­zen had.”

Dat een ver­keerd ver­stuurd be­richt­je ook naar een op­los­sing kan lei­den, on­der­vond Alexan­dra (32)*. „Ik had ooit een vriend­je waar ik na een paar maan­den ver­ke­ring van­af wil­de. Het ’uit­ma­ken’ was al­leen nog­al een din­ge­tje en stel­de ik steeds uit. Op een avond app­te ik een vrien­din dat ik ’het weer niet had uit­ge­maakt’. De vol­gen­de dag vroeg zij of ik het nou al uit­ge­maakt had, want ze had blijk­baar mijn be­richt­je niet ont­van­gen. Vreemd, maar ik sloeg er geen acht op. Een paar we­ken la­ter, het was nog steeds ’aan’, scroll­de ik wat door de te­le­foon van mijn vriend­je en zag op­eens hét be­richt­je dat voor mijn vrien­din be­doeld was staan.” Alexan­dra vroeg waar­om hij niks ge­zegd had. Hij ant­woord­de dat hij bang was dat ze het als­nog uit ging ma­ken. „Dat was een in­kop­per­tje en ik heb het toen uit­ge­maakt.”

Hoe het met de an­de­re twee is af­ge­lo­pen? Ben­no: „Ik heb mijn ex­cu­ses in de ap­p­groep ge­zet en ging met lood in de schoe­nen naar het hu­we­lijk. Voor­al de va­der van de bruid was not amu­sed.” En Wou­ter? „We heb­ben het er­na nooit meer over ge­had, maar zijn nog steeds vrien­den.”

* De na­men zijn ge­fin­geerd, maar be­kend bij de re­dac­tie.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.