Da­ge­lijk­se za­ken die de men­sen ra­ken

Metro Holland (Rotterdam) - - DE NIEUWSPEPER ALLEDAAGSE DINGEN -

Ra­oul kun­ste­naar, De­leo, il­lu­stra­tor en ont­dek­kings­rei­zi­ger De ter­loops­heid waar­mee vrien­den on­ver­wacht een zelf­ge­bak­ken de­sem­brood ko­men af­ge­ven. Een ca­deau­tje. Ze zijn met­een weer weg, de heer­lij­ke geur blijft bij mij. De me­de­wer­ker van de wo­ning­bouw­ver­e­ni­ging die zijn fout rui­ter­lijk toe­geeft. En zich niet ver­schuilt ach­ter smoes­jes. Wauw… De ko­gel van een BIC-bal­pen die rolt en glijdt, door de vet­ti­ge inkt. Zo over­dre­ven heer­lijk ge­smeerd, over een dik, kus­sen­zacht, ve­rend pak dun kran­ten­pa­pier. Het lang­zaam­zien ge­ne­zen van flin­ke schaaf­won­den. Ik vraag me aan­van­ke­lijk af wan­neer ze ein­de­lijk eens dicht­gaan, maar in­eens zie ik ver­be­te­ring, tot er op een dag wer­ke­lijk niets meer van is te zien. Een won­der. De­scha­pen­die vre­digop­de dijk lig­gen­in­de re­gen­als ik ’s avonds van­af­mijn ate­lier naar huis rijd. Zij voe­len zich zo ver­bon­den met el­kaar, als één ge­za­men­lijk we­zen. Ze lij- ken geen ge­dach­ten te heb­ben maar er ge­woon te zijn. Daar waar ik iets in­vul voor hen over een nat­te en kou­de grond en een don­ke­re, lan­ge nacht, lijkt voor hen­wer­ke­lijk al­leen maar het nú te be­staan. Het­mo­ment dat me te bin­nen schiet dat mijn li­chaam het ge­ruis­loos doet, en dat al­les goed gaat. Ik voel dat al­les waar ik nu last van heb, weer over zal gaan en ben met te­rug­wer­ken­de kracht ont­roerd en dank­baar. Fris en schoon­ge­was­sen bed­den­goed. Het geeft een ge­voel van vei­lig­heid. Een groot ge­schenk en wei­nig van­zelf­spre­kend. Het ge­luid van de dy­na­mo, met wer­kend vóór- en ach­ter­licht, die ik sinds kort weer op mijn fiets heb. Ik word te­rug ge­zo­gen naar de tijd dat ik 12, 13 of 14 jaar was en in het don­ker naar de voet­bal­trai­ning fiets­te. En ge­luk­kig werd van het voor­uit­zicht om in de fris­se avond­lucht over het nat­ti­ge gras ach­ter een bal te ren­nen, be­sche­nen door fel­le veld­ver­lich­ting op ho­ge pa­len, die vaak door een mis­ti­ge ne­vel wer­den om­ge­ven. Een aard­ster, een soort pad­den­stoel te­gen­ko­men tij­dens een wan­de­ling. Een kneep­je in het bol­le­tje in het mid­den maakt dat er een wolk­je spo­ren uit poefffffft. De schijn­baar on­ver­stoor­ba­re le­vens­kracht van een pim­pel­mees in een ka­rig boom­pje in het on­ge­lo­fe­lijk druk­ke Am­ster­dam. Hij schiet door de tak­ken op zoek naar voed­sel, zo ge­fo­cust dat de om­ge­ving in­wis­sel­baar lijkt. Zou je de ste­nen jun­gle in een oog­wenk ver­van­gen door een weel­de­rig bos, dan geeft het dier­tje de in­druk daar niet noe­mens­waar­dig blij­er op te zul­len re­a­ge­ren. Het zet­ten van glans­lich­ten en glim­mers in de ogen van een van de die­ren die ik in Ter­ra Ul­ti­ma ben te­gen­ge­ko­men. Ik doe dat op het al­ler­laatst, en als ik die, met een heel fijn pen­seel­tje, op zijn plaats zet, leeft het dier plot­se­ling op en kijkt me wer­ke­lijk aan. Dat ver­oor­zaakt bij mij al­tijd een klei­ne schok. Ra­ouls ex­po­si­tie Ter­raUl­ti­ma met te­ke­nin­gen van on­ont­dek­te dier­soor­ten is tot en­met 7 ja­nu­a­ri te zien in het Na­tuur­his­to­risch Mu­se­umRot­ter­dam.

TEKST & ILLUSTRATIE: NATALIE HANSSEN

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.