Rot­ter­dam op zijn best

Metro Holland (Rotterdam) - - NEWS - EL­FIE TROMP COLUMNIST

Ik ga graag al­leen uit. Zo­dra de zon on­der gaat, ver­glijdt de re­a­li­teit lang­zaam in fan­ta­sie; ’s avonds zijn de stra­ten net wat span­nen­der, de men­sen wat mys­te­ri­eu­zer. Een go­re kel­der wordt een nieu­we di­men­sie als er een dis­co­bal draait, een bon­kend rit­me brengt on­der­druk­te ver­lan­gens aan de op­per­vlak­te.

Ik trek ste­vi­ge schoe­nen aan, want ik wil dwa­len en dan­sen. Zo glip ik snel­ler door de ma­zen van con­ven­ties. Ik hoef geen co­he­rent zelf­beeld op te hou­den. Ik mag be­we­gen zo wild en zo lang als ik wil. En ik hoef geen ge­sprek­ken gaan­de te hou­den met over­slaan­de stem over lui­de mu­ziek.

Dit week­end ging ik naar de Now&Wow in Rot­ter­dam. Na meer­de­re re­boots van de roem­ruch­te nacht­club en zijn fes­ti­vals, zijn ze te­rug in de Maas­ha­ven­si­lo. Nu niet in de gi­gan­ti­sche hal­len be­ne­den, maar op de tien­de ver­die­ping, in de ge­wel­ven, in­tie­mer en span­nen­der dan het ooit bij ze is ge­weest.

In de ro­de lift om­hoog klinkt klas­sie­ke mu­ziek. Een groep­je ze­nuw­ach­ti­ge be­zoe­kers be­gint te joe­len. Wat doe je in een si­tu­a­tie waar je uit­komst niet van kent? Je zoekt iets be­kends, zo­als het ge­luid van je ei­gen stem. Som­mi­ge men­sen zijn hun ei­gen dj, daar komt niets door­heen.

Bo­ven wor­den we op­ge­wacht door de bim­bo al­bi­no; in een wit­te bo­dy­s­uit met wit­te pruik en ro­de dik­ke lip­pen was ze het won­der­land­ko­nijn van de­ze we­reld. Wie haar lief aan­kijkt, krijgt een shot­je, vers ge­tapt uit haar te­pel.

Met war­me boe­zem­li­keur in de hand dwaal ik ver­der. Die­per in de mu­ziek, te­rug in mijn ge­heu­gen. Ik kijk naar de dan­sers op het po­di­um en zie me­zelf daar weer als 18-ja­ri­ge staan. In een stad die ik niet ken, maar wil ver­o­ve­ren, in een le­ven waar­van ik niet goed wist hoe het werkt, maar waar ik veel van ver­wacht. Ik durf­de niet veel, maar deed van al­les. Ik heb me­zelf als een bord spa­ghet­ti te­gen de da­gen ge­gooid. Uit de slier­ten die ble­ven plak­ken, spel­de ik een toe­komst.

Al­les komt van­nacht voor­bij; jong, oud, ma­cho, gay, zwart, wit. En ze zijn al­le­maal zo ver­domd blij dat ze er bij zijn. Ty­pisch toch, over­dag gun­nen we el­kaar het licht niet in de ogen, ’s nachts sta­ren we el­kaar ver­wach­tings­vol aan. Ik be­won­der en be­weeg tot ik ge­noeg heb ge­had, maar weet dat dit feest nog lang niet voor­bij is. Wat een troost voor de stad om hier naar te­rug te kun­nen ke­ren.

‘Ik kijk naar de dan­sers op het po­di­um en zie me­zelf daar weer als 18-ja­ri­ge staan.’

El­fie Tromp

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.