Ont­snap­pings­be­nen­wa­gen

Metro Holland (Rotterdam) - - NEWS -

Ik heb sinds kort nieu­we schoe­nen. Ni­kes. Voor de ken­ners Ni­ke Air Max 90. De gym­pies die eind ja­ren tach­tig­ba­by’s door blub­be­ri­ge feest­we­ken, hak­ken­barop­tre­dens in Bob’s Par­ty Sa­loon en on­ze school­tijd lie­ten heen stam­pen. Na veer­tien jaar een nieuw paar. Dit keer op in­ter­net ge­kocht in plaats van in mijn woon­plaats Be­ver­wijk op de Ba­zaar (dat de laat­ste keer dat ik Ni­kes kocht nog ge­woon de Zwar­te markt was). „On­li­ne ge­kocht, om­dat ze op de ‘Zwar­te’ markt nep zijn?”, is de veel ge­stel­de vraag.

‘Nep’. On­langs le­zen we in de krant over een 17-ja­rig meis­je in Ma­rok­ko dat we­ken­lang door een groep man­nen ver­kracht werd. Tus­sen het ver­krach­ten door, ta­toe­ëer­den ze haar met ha­ken­krui­zen. ‘Had ze maar niet al­leen op straat moe­ten lo­pen’, las ik. Ame­ri­kaan­se toe­ris­ten wer­den door een ge­stoor­de Af­ghaan­se vluch­te­ling neer­ge­sto­ken op het Am­ster­dam­se Cen­traal om­dat hij boos is op Wil­ders. En een be­ken­de Ame­ri­can Foot­ball­spe­ler die van Ni­ke een spon­sor­con­tract krijgt, om­dat hij pro­tes­teert te­gen dis­cri­mi­na­tie mag re­ke­nen op de woe­de van pre­si­dent Trump. Het ant­woord van veel Ame­ri­ka­nen op het nieu­we (maat­schap­pe­lij­ke) ge­zicht van het sport­merk? Mas­saal hun ei­gen Ni­ke-schoe­nen in de brand ste­ken en hun Ni­ke-sok­ken ver­knip­pen. Nep. Soms denk ik dat niets meer echt is. Een soort

naar de ge­lijk­na­mi­ge film. Straks schiet de spot aan en zegt de re­gis­seur dat ik in een ra­re speel­film zat. Of de wek­ker gaat en mijn moe­der ver­telt me dat het al­le­maal een bo­ze droom was. En dat ik maar snel mijn Ni­ke Air Maxies moet aan­trek­ken, voor ik te laat ben voor school. Soms zou ik te­rug wil­len naar een tijd waar­in ik het ge­voel had dat ik op mijn gym­pen kon ont­snap­pen van de wer­ke­lijk­heid. Stop de Af­ghaan­se ter­ro­rist goed weg, net als de ver­krach­ters. Geef het Ma­rok­kaan­se slacht­of­fer de no­di­ge the­ra­pie. Net als Trump en Wil­ders. En maak de Ame­ri­can Foot­ball-spe­ler in kwes­tie pre­si­dent. Of be­gin bij res­pect­vol en lo­gisch na­den­ken. Bij ge­woon doen. Hét ge­woon doen; zo­als het mot­to van Ni­ke luidt.

In de tus­sen­tijd schuil ik in mijn jon­gens­ka­mer. Om mijn Ni­kes niet te ver­bran­den maar op te poet­sen. Want aan­ko­men­de maan­den zie je mij op ja­ren 90-feest­jes, hard­co­re­par­tys en Men­tal Theo-optredens voor­bij dreu­nen. Niet uit pro­test of on­ver­schil­lig­heid maar om mijn woe­de weg te stam­pen. En heel mis­schien stamp ik hier­mee sa­men met de an­de­re aan­we­zi­gen de ou­de ver­trouw­de on­schul­di­ge we­reld waar ik zo naar te­rug ver­lang de grond uit.

‘Soms denk ik dat niets meer echt is. Een soort Tru­man Show-ef­fect naar de ge­lijk­na­mi­ge film.’

Joris Brus­sel

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.