U2 maakt dui­de­lijk waar ze staan

Een con­cert van U2 is een sa­men­spel van ico­ni­sche pop­songs, vi­su­e­le pracht en po­li­tiek ge­ën­ga­geer­de bood­schap­pen. De Ie­ren ma­ken in de Zig­go Do­me zon­der schroom dui­de­lijk waar ze voor staan.

Metro Holland (Rotterdam) - - VOORZIJDE PAGINA - PIER­RE OIT­MANN nieuws­re­dac­tie@me­tro­nieuws.nl

De hui­di­ge Ex­pe­rien­ce + In­no­cen­ce Tour, waar­bij U2 twee­maal de Zig­go Do­me aan­doet, is een recht­streeks ver­volg op de In­no­cen­ce + Ex­pe­rien­ce Tour waar­mee de band drie jaar ge­le­den vier keer de Zig­go Do­me vol­trok. Los van het feit dat een aan­tal (ove­ri­gens erg ster­ke) num­mers van het laat­ste al­bum een pro­mi­nen­te rol speelt in de­ze show, zijn er en­ke­le opmerkelijke ver­schil­len ten op­zich­te van toen.

We­der­om ver­telt U2 tij­dens de­ze tour­nee het ver­haal van hoe vier Ier­se jon­gens de we­reld van de rock-’n-roll be­tre­den en door val­len en op­staan het punt be­rei­ken waar ze nu zijn. Waar Bo­no en zijn vrien­den dat ver­haal drie jaar ge­le­den op een re­la­tief in­ge­to­gen, haast be­schei­den ma­nier de­den, be­dient het kwar­tet zich dit­maal van pot­sier­lij­ke me­ta­fo­ren. Zo wor­den de he­ren in een fraaie ani­ma­tie af­ge­beeld als su­per­hel­den, wiens hoog­moed net zo wordt af­ge­straft als in de my­the van Ica­rus.

De sub­ti­li­teit wordt bij aan­vang al uit het raam ge­sme­ten, want ge­du­ren­de de ope­ning van het con­cert ziet het pu­bliek Char­lie Chap­lins his­to­ri­sche mo­no­loog uit de film­klas­sie­ker The Gre­at Dic­ta­tor, waar­in hij in 1940 Hit­ler te kak­ken zet­te, ver­sne­den met ac­tu­e­le beel­den van on­der meer Trump, Poe­tin en Er­do­gan. La­ter, bij het num­mer Sum­mer Of Lo­ve, wor­den beel­den van vluch­te­lin­gen op boot­jes ge­toond en tij­dens Pri­de (In The Na­me Of Lo­ve) frag­men­ten van re­cen­te rel­len en ge­weld­da­di­ge pro­tes­ten.

Bo­no staat op de zeep­kist en vinkt zo­veel mo­ge­lijk men­sen­rech­ten­kwes­ties af als hij kan in een twee­ën­half uur du­ren­de rock­show. In de vorm van zijn dui­vel­se al­ter ego MacPhis­to, die na 25 jaar zijn te­rug­keer maakt bij een U2-tour­nee, be­spot Bo­no het ide­aal van een ver­e­nigd Eu­ro­pa, om zijn be­toog af te slui­ten met de on­heil­spel­len­de woor­den: „Wan­neer je niet in mij ge­looft, is wan­neer ik mijn werk het bes­te uit­voer.”

Waar U2 drie jaar ge­le­den nog een na­ge­noeg per­fec­te sta­di­ons­how neer­zet­te door op een op­rech­te en open­har­ti­ge ma­nier zijn oeu­vre uit te lich­ten, maakt ‘the gre­a­test rock­band from the north si­de of Du­blin’ dit­maal een ka­ri­ka­tuur van zich­zelf met hoog­dra­ven­de beeld­spraak en gro­te ge­ba­ren. Zo wordt de be­te­ke­nis van New Ye­ars Day ver­bo­gen zo­dat het een proEu­ro­pa-bood­schap wordt – met de vlag van de Eu­ro­pe­se Unie pro­mi­nent op de ach­ter­grond. Dit al­les over­scha­duwt de be­schou­wen­de ver­haal­lijn van Bo­no van co., die op zich­zelf al tot een episch dra­ma ver­he­ven wordt.

Toch komt U2 met dit al­les weg van­we­ge het sim­pe­le feit dat het een fan­tas­ti­sche li­ve­band is. The Ed­ge speelt de ster­ren van de he­mel en het rit­me­ta­n­dem, be­staan­de uit Adam Clay­ton en Lar­ry Mul­len, vormt een ge­o­lie­de ma­chi­ne. Bo­no heeft wel eens be­ter ge­zon­gen, al is hij nog al­tijd een on­vol­pre­zen show­man. We zien U2 op zijn best wan­neer de band te­rug­gaat naar de vroe­ge ja­ren ’80, met I Will Fol­low en Glo­ria, hoe­wel het­zelf­de ve­nijn ook in Ver­ti­go te­rug te ho­ren is. De man­nen van U2 hoe­ven niet pom­peus te doen om hun punt te ma­ken, maar ze kun­nen het niet la­ten.

‘De sub­ti­li­teit wordt bij aan­vang al uit het raam ge­sme­ten.’

Pier­re Oit­mann

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.