Pop­quiz Ma­ra­thon In­ter­na­ti­o­nal

Metro Holland (Rotterdam) - - UIT IN ROTTERDAM -

“Ik voel me een am­bas­sa­deur van Rot­ter­dam”, zegt Derek Otte. “Naar bui­ten toe mo­gen we best met ge­pas­te trots over de stad spre­ken. Bin­nen Rot­ter­dam wil ik ook la­ten ho­ren wat er al­le­maal niet goed gaat. Maar ik weet nu ook dat niet-Rot­ter­dam­mers op­kij­ken te­gen on­ze jon­ge­ren­cul­tuur. Dat we snel din­gen kun­nen op­zet­ten en er­voor gaan. Recht­toe recht­aan. Wat wordt be­loofd, ge­beurt ook. En ik weet nu dat één op de vijf Rot­ter­dam­mers als vrij­wil­li­ger werkt. We zijn ei­gen­lijk een he­le lie­ve stad.”

Groen en wit

Otte had niet ver­wacht dat hij als spo­ken word ar­tiest kans­heb­ber kon zijn om de stads­dich­ter te wor­den. “Men kiest eer­der voor po­ë­ti­sche schrij­vers. Maar als je het dan wordt, moet je er ook voor gaan. Ik ben blij dat ik in zo­veel ver­schil­len­de hoe­ken van de sa­men­le­ving ben ge­weest.” Otte zal niet snel ver­ge­ten wor­den. Hij heeft de af­ge­lo­pen twee jaar al zijn ener­gie in het stads­dich­ter­schap ge­gooid. Wie bui­ten in de rij bij het ou­de Luxor The­a­ter staat kan rus­tig zijn ode aan dit hon­derd­ja­rig the­a­ter­mo­nu­ment le­zen. Even­goed viel de ge­lief­de straat­krant­ver­ko­per Blik­kie na zijn over­lij­den een ode ten deel. Otte ir­ri­teer­de zich ook wel­eens, bij­voor­beeld in ver­kie­zings­tijd toen te­gen­stel­lin­gen in de Rot­ter­dam­se be­vol­king breed wer­den uit­ge­me­ten. “Ik er­ger­de me groen en wit, zo­als de vlag van Rot­ter­dam. Ik wil pro­ble­men niet ont­ken­nen, maar ik er­vaar Rot­ter­dam meer als een stad waar je door het cy­nis­me heen moet kij­ken, een stad waar al­les en ie­der­een met el­kaar mengt.”

Voor Otte is het stads­dich­ter­schap van Rot­ter­dam het hoogst haal­ba­re. Hij zou best ‘dich­ter des va­der­lands’ wil­len wor­den, maar dat haalt het niet bij de func­tie die hij nog tot de jaar­wis­se­ling mag be­kle­den. Het af­scheid viert hij met zijn bun­del vol her­in­ne­rin­gen aan wat nog heel lang zijn mooi­ste le­vens­ja­ren zul­len blij­ven. “Ik kan het maar be­ter vie­ren, ik be­doel: ik blijf hier ge­woon. Dat is be­ter dan op een hout­vlot de Maas te wor­den in­ge­duwd.”

Slow

De ko­men­de tijd gaan we nog veel van Otte ho­ren. Hij is ju­ry­lid van de Spo­ken Awards die twee­jaar­lijks wor­den uit­ge­reikt. Dat ge­beurt pas vol­gend jaar, maar op 11 de­cem­ber is er toch al een eve­ne­ment waar­bij Otte, als al­les goed gaat, rit­misch over de mu­ziek van het Rot­ter­dam Jazz Or­ches­tra heen praat. Hij or­ga­ni­seert ook Pa­gi-

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.