Ri­se of the Gu­ar­di­an

Da­ve Bau­ti­s­ta, een van de ster­ren uit ‘Gu­ar­dians of the Ga­laxy Vol. 2’, spreekt open­lijk over het ste­len van au­to’s, het op­bou­wen van zelf­ver­trou­wen in de sport­school, het ja­gen op wor­steld­ro­men en het win­nen van kre­diet als ac­teur.

Muscle & Fitness - - Har­ry’s Re­dac­ti­o­neel - DOOR SHAWN DON­NEL­LY /// FO­TO’S DOOR PER BERNAL

Da­ve Bau­ti­s­ta spreekt open­lijk over het ste­len van au­to’s, het op­bou­wen van zelf­ver­trou­wen in de sport­school, het ja­gen op wor­steld­ro­men en het win­nen van kre­diet als ac­teur.

DE BAL­LA­DE VAN BAU­TI­S­TA, DEEL I:

ON­HAN­DIG­HEID

Hij was een ben­de­lid. Nee, echt, de man die je op de­ze pa­gi­na’s ziet – de man die het bre­de, knuf­fel­ba­re ka­rak­ter speel­de van Drax, in ‘Gu­ar­dians of the Ga­laxy Vol. 2’ – was als tie­ner lid van een ben­de. Lang en ma­ger. Slor­dig. Ver­le­gen. Su­per ver­le­gen. On­han­dig. Vre­se­lijk on­han­dig. Hij had het ge­voel dat hij er niet bij hoor­de. Bij­na al­tijd.

Maar de eni­ge plaats waar hij niet on­han­dig was, de eni­ge plaats waar hij er al­tijd bij hoor­de, was de sport­school. Dat was zijn vei­li­ge ha­ven, zijn hei­lig­dom, zijn nest. Hij groei­de op in Was­hing­ton D.C. in de ja­ren 80. Da­ve Bau­ti­s­ta voel­de zich al­tijd thuis in de sport­school. “Ik was een sport­school­fa­naat,” zegt Bau­ti­s­ta. “Ik was een echt ver­le­gen, ma­ger, on­ge­zond, jong ben­de­lid. Trai­nen hielp me zelf­ver­trou­wen op te bou­wen. Ik wil­de er echt graag ge­spier­der uit zien en niet zo slun­ge­lig.”

Op 15-ja­ri­ge leef­tijd be­gon de half Fi­li­pijn­se, half Griek­se jon­gen te spe­len met de plas­tic set ge­wich­ten van zijn va­der. Hij ging daar­mee bank­druk­ken en cur­len. Twee jaar la­ter, toen zijn va­der hem het huis uit ge­schopt had om plaats te ma­ken voor een ba­by van zijn twee­de vrouw, ging Bau­ti­s­ta spij­be­len van school om met ge­wich­ten te trai­nen. Nou ja, soms spij­bel­de hij ook om au­to’s te ste­len, daar­mee te gaan joy­rij­den en de wie­len en ra­dio’s te ver­ko­pen, maar meest­al spij­bel­de hij om met ge­wich­ten te kun­nen trai­nen. “Ik ging naar school als ik zin had om naar school te gaan en meest­al had ik geen zin,” zegt Bau­ti­s­ta, die uit­ein­de­lijk een ka­mer­tje huur­de bij een vriend tij­dens zijn laat­ste twee jaar op de mid­del­ba­re school. “Toen ik 17 was hoef­de ik aan nie­mand ver­ant­woor­ding af te leg­gen. Ik was ei­gen baas.”

In plaats van te gaan stu­de­ren be­steed­de hij het groot­ste deel van zijn tijd in de plaat­se­lij­ke gro­te bo­dy­buil­ding sport­school, Olym­pus Gym in Falls Church, Vir­gi­nia. Een vriend be­zorg­de hem daar een baan dus als hij er niet train­de, was hij er aan het werk. “Ik was er ge­woon ver­liefd op,” zegt Bau­ti­s­ta. “Ik woon­de er bij­na. Het was een twee­de thuis.”

Toen ver­huis­de hij voor een tijd­je naar San Fran­cis­co om con­tact te zoe­ken met zijn moe­der en kreeg hij daar een baan­tje als per­so­nal trai­ner. Maar hij vond het niet echt leuk om an­de­ren te la­ten zien hoe ze op de juis­te ma­nier moesten squat­ten. Zijn klan­ten frus­treer­den hem. “Ik had niet echt iets met klan­ten die er niet op de­zelf­de ma­nier voor wil­den gaan als ik,” zegt Bau­ti­s­ta.

“Soms pro­beer­de ik ze te dwin­gen. Daar knap­ten men­sen op af.”

Dus wat moet een gro­te, ge­spier­de gast zon­der di­plo­ma die het niet leuk vindt om trai­ning te ge­ven gaan doen? Uitsmij­ter wor­den na­tuur­lijk. Hij kreeg zijn eer­ste baan­tje als uitsmij­ter toen hij 17 was. Hij be­gon in een paar ca­fés in Ge­or­ge­to­wn. Toen hij be­gin 20 was, was hij uitsmij­ter in een gi­gan­ti­sche dan­ce club in D.C., Lu­lu’s. Daar­na maak­te hij pro­mo­tie naar VIP rooms en stond hij bij feest­jes in de stad. Hij had het ima­go waar club­or­ga­ni­sa­to­ren van hiel­den – een gro­te, in­ti­mi­de­ren­de gast. Toen was hij zelfs nog gro­ter dan hij nu is. Veel gro­ter. “Rond de 160-165 ki­lo,” zegt hij. “Ik was echt gi­gan­tisch.”

Af en toe werd hij ge­ar­res­teerd. “Toen ik uitsmij­ter was, kreeg ik een paar aan­klach­ten voor ge­weld­ple­ging,” geeft hij toe. “Ik was al­tijd in een ver­lies-ver­lies-si­tu­a­tie. Of ik nu in mijn recht stond of niet. De po­li­tie kwam en ik had ge­voch­ten, en ie­mand stond te bloe­den, en ik niet. Meest­al moest ik dan de bak in.”

Maar het was een le­ven. “Ik vond het werk als uitsmij­ter leuk,” zegt Bau­ti­s­ta. “Je raakt er door ver­wend. Het is mak­ke­lijk werk. Ei­gen­lijk hang je meest­al maar een beet­je re­laxed rond. Over­dag heb je vrij om te doen wat je wilt. Je traint, eet, slaapt en gaat naar je werk. Je komt te­rug van je werk, gaat weer naar de sport­school, gaat weer naar huis en dan slaap je de he­le dag. En 10 jaar la­ter heb je niets om trots op te zijn.”

Spaar­de hij het geld? Ha! Hij lacht om die vraag. “Ik werk­te om de week door te ko­men,” zegt hij. “Ik maak­te me niet druk om geld te spa­ren. Ik leef­de op een For­rest Gump-ach­ti­ge ma­nier. Mijn he­le le­ven hing van toe­val­lig­he­den aan el­kaar.” Zijn diep­te­punt kwam op een ge­ge­ven mo­ment tij­dens Kerst­mis. Hij had toen kin­de­ren en hij had geen geld om ca­deaus voor ze te ko­pen. Hij moest een voor­schot vra­gen aan een club­pro­mo­tor. “Dat was het mo­ment dat ik be­sloot dat er iets moest ge­beu­ren,” zegt Bau­ti­s­ta, die toen rich­ting de 30 ging. “Ik moest een ech­te baan vin­den, of een an­de­re ma­nier vin­den om geld te ver­die­nen. Ik vroeg me af waar ik voor ge­schikt was.”

Ik moest een ech­te baan vin­den, of een an­de­re ma­nier om geld te ver­die­nen. Ik vroeg me af waar ik ge­schikt voor was.

DE BAL­LA­DE VAN BAU­TI­S­TA, DEEL II:

PRO­FES­SI­O­NEEL WOR­STE­LEN

Hij noemt zijn be­slis­sing om zijn ge­luk te be­proe­ven in het pro­fes­si­o­neel wor­ste­len een ‘pro­ces van eli­mi­na­tie’. “Wor­ste­len was toen ont­zet­tend po­pu­lair,” zegt Bau­ti­s­ta. “Het leek als­of al die gas­ten op tv ont­zet­tend groot wa­ren. Ik dacht dat ik daar wel tus­sen pas­te.”

Al snel was hij in Min­ne­a­po­lis waar hij pro­beer­de bij de WCW te ko­men. En gi­gan­tisch faal­de. De gast die de try-outs deed liep hem te­gen de grond. Op dat mo­ment was Bau­ti­s­ta 1,94 me­ter, 148 ki­lo en su­per droog. Die an­de­re gast was hoog­uit 1,78 me­ter en 95 ki­lo. “Ik denk dat hij zijn voor­deel pak­te door­dat ik groot en droog was en hij was dat niet,” her­in­nert Bau­ti­s­ta zich. “Ik denk dat hij dacht: Daar heb je weer zo’n gro­te gast die niet kan wor­ste­len en hij komt dan zo­maar even bin­nen­lo­pen en weer een plek in­pik­ken en dat ga ik niet la­ten ge­beu­ren.” De in­span­ning van die ke­rel werk­te – op dat mo­ment. “Ik was van plan om het op­nieuw te pro­be­ren als ik een be­te­re con­di­tie had,” zegt Bau­ti­s­ta. “Maar toen ging ik an­de­re ma­nie­ren ont­dek­ken.” Hij kwam in con­tact met de WWE (toen be­kend als de World Wrest­ling Fe­de­ra­ti­on) en zij raad­den aan om naar een wor­stel­kamp te gaan. Dat was de re­den dat Bau­ti­s­ta een jaar in Al­len­to­wn, PA, te­recht kwam, met ge­leend geld om zich in te schrij­ven voor de Wild Sa­mo­an Pro Wrest­ling Trai­ning Cen­ter. Hij liep een paar bles­su­res op, maar in de loop van die twaalf maan­den leer­de hij de kneep­jes van het vak – al­les van bo­dy slams tot su­plexes en het ont­wik­ke­len van een per­soon­lijk­heid. Toen die ke­rel van 1,93 me­ter en 136 ki­lo een­maal de mid­de­len ge­leerd had om op te kun­nen tre­den, kreeg de WWE hem in het oog en bood hem een laag be­taald ont­wik­ke­lings­con­tract aan. Nu kreeg hij be­taald om te le­ren wor­ste­len – wat niet wil zeg­gen dat hij op weg was naar iets groots of iets der­ge­lijks.

“Ik dacht dat het ie­de­re wil­le­keu­ri­ge dag weer voor­bij kon zijn,” zegt Bau­ti­s­ta. “Er wa­ren zo­veel man­nen die de ene dag op de loon­lijst ston­den en er de vol­gen­de dag niet meer op ston­den. Maar ik ben heel goed in het grij­pen van mijn kan­sen. Als je me een kans geeft, zit ik er bo­ven­op.” Bau­ti­s­ta greep zijn kans bij de WWE en liet die nooit meer los. Hij maak­te zijn pro­fes­si­o­ne­le wor­stel­de­buut in 2000 met de ring­naam Le­vi­a­than. Een paar jaar la­ter maak­te hij zijn tv-de­buut in de WWE bij een af­le­ve­ring van ‘Smack­down’, als slech­te­rik met de naam De­a­con Ba­ti­s­ta. De naam ‘De­a­con’ bleef niet lang en al snel ging hij sim­pel­weg wer­ken als ‘Ba­ti­s­ta’. In een paar jaar tijd werd hij een van de groot­ste ster­ren van de WWE, waar­bij hij vier keer het we­reld­kam­pi­oen­schap zwaar­ge­wich­ten won en twee keer het Wwe-kam­pi­oen­schap. Maar nog steeds had hij niet het ge­voel dat hij het ge­maakt had.

“Ik was meer­vou­dig we­reld­kam­pi­oen en ik had nog steeds mo­men­ten dat ik bang was dat ik mijn baan kwijt zou ra­ken. Dat ik dacht: “Man, ik ga mijn baan kwijt­ra­ken, ze gaan me ont­slaan, ik weet dat ze me gaan ont­slaan,”” zegt Bau­ti­s­ta. “Dat ging mijn he­le car­ri­è­re zo door.”

Was hij pa­ra­no­ï­de? Bau­ti­s­ta zegt dat het meer zo­iets was als niets voor ze­ker ne­men. “Mijn ge­voel is dat je je nooit op je ge­mak moet voe­len,” zegt hij. “Voel je nooit te com­for­ta­bel.”

Is dat nog steeds het ge­val? “O, ze­ker,” zegt hij. “Zelfs bij het ac­te­ren. Het is een con­stan­te dis­cus­sie die ik heb met mijn agent. Ik vind het niet fijn om klaar te zijn met een op­dracht en dat ik dan nog niet weet wat mijn vol­gen­de op­dracht wordt. Ik wil we­ten wat ik daar­na ga doen. Om­dat ik hier pas heel laat mee be­gon­nen ben. En in de­ze bu­si­ness pas ik min­der goed dan in het wor­ste­len. Er is ge­woon niet zo veel plek voor ou­der wor­den­de ac­teurs die op een go­ril­la lij­ken.”

DE BAL­LA­DE VAN BAU­TI­S­TA, DEEL III:

HOL­LY­WOOD

Tra­di­ti­o­neel ge­zien is er niet zo veel plek in Hol­ly­wood voor ou­de krij­gers van bo­ven de 40 die ge­bouwd zijn als een eik, maar Bau­ti­s­ta is ruim­te aan het ma­ken, de ene suc­ces­vol­le rol na de an­de­re. In 2014 speel­de hij in ‘Gu­ar­dians of the Ga­laxy’, een grap­pi­ge, niet zo res­pect­vol­le, span­nen­de film die zich af­speelt in het Mar­vel Ci­ne­ma­tic Uni­ver­se (MCU). Het gaat over een groep in­ter­ga­lac­ti­sche cri­mi­ne­len die het uni­ver­sum moe­ten red­den. Het was een zeld­za­me, strip­ach­ti­ge film die je aan het la­chen en jui­chen maak­te, en je mis­schien zelfs een traan­tje liet weg­pin­ken.

Bau­ti­s­ta speel­de Drax, een gast die al­les wat hij hoort let­ter­lijk neemt en die ook ge­tui­ge is ge­weest van de bru­te moord op zijn vrouw en doch­ter. Op zoek naar wraak voor hun dood le­vert hij een paar van de grap­pig­ste zin­nen uit de film – maar liet hij ook zien dat hij in staat was kwets­baar­heid en em­pa­thie te to­nen. De film was een ver­ras­sen­de bios­coop­hit die we­reld­wijd 773 mil­joen dol­lar op­bracht en daar­mee op de der­de plaats van meest suc­ces­vol­le films van dat jaar kwam. En Bau­ti­s­ta’s Drax was een van de groot­ste re­de­nen. Dat was zijn kans om te la­ten zien dat hij meer kan zijn dan, zo­als hij zelf zegt, ‘Tough Guy No. 1’ – en hij zat er bo­ven­op.

“Gu­ar­dians maak­te mijn car­ri­è­re en ver­an­der­de mijn le­ven,” zegt Bau­ti­s­ta. “Dat open­de zo­veel deu­ren voor me in Hol­ly­wood, dat is ge­woon be­la­che­lijk.”

Een van die deu­ren leid­de hem naar de rol van Hinx, een slech­te­rik in de Ja­mes Bond film Spectre uit 2015. Over­all had Bau­ti­s­ta een on­ge­loof­lij­ke er­va­ring (“Ik lig nog steeds in een deuk dat ik echt in een Bond­film speel!”, zegt hij).

Maar er was een as­pect dat hem frus­treer­de. Toen hij uit de trein werd ge­gooid na een lan­ge vecht­scè­ne met Da­niel Craig, had zijn ka­rak­ter dat de he­le film niets ge­zegd had, een zin­ne­tje: “Shit!” Dat woord­je werd uit een in­spreek­ses­sie ge­haald, die Bau­ti­s­ta na de op­na­mes deed – op­na­mes waar­in hij vol­gens de film­ma­kers te Ame­ri­kaans klonk. Bau­ti­s­ta vond het eind­pro­duct van die scè­ne he­le­maal niets, ze­ker niet door­dat een zin­ne­tje van Da­niel Craig na het over­lij­den van Bau­ti­s­ta (God, ik dacht dat die gast nooit z’n klep dicht zou hou­den) ge­schrapt werd. “Ik was niet en­thou­si­ast over die voi­ce-over en ik vond het al he­le­maal niet leuk dat ze juist de clou uit de scè­ne ge­haald had­den,” zegt Bau­ti­s­ta. “Ik had lie­ver ge­had dat ze me dan he­le­maal niets had­den la­ten zeg­gen. Het ka­rak­ter was een soort eer­be­toon aan een vroe­ge­re hand­lan­ger van Ja­mes Bond.”

Aan de an­de­re kant heeft Bau­ti­s­ta veel meer tekst in de ko­men­de re­ma­ke van Bla­der­un­ner, ‘Bla­der­un­ner 2049’. Dat was een rol waar Bau­ti­s­ta hard voor moest vech­ten, om­dat de re­gis­seur, De­nis Vil­le­neu­ve, in eer­ste in­stan­tie dacht dat hij niet ge­schikt was voor de rol. Toen hij in At­lan­ta was voor ‘Gu­ar­dians of the Ga­laxy Vol. 2’ deed Bau­ti­s­ta een screen­test voor het pro­ject en over­tuig­de hij Vil­le­neu­ve ten­slot­te dat hij toch de juis­te man was.

Hij heeft ook een gro­te­re rol in de twee­de Gu­ar­dians. “Voor mij is het een com­ple­te co­me­dy-rol,” zegt Bau­ti­s­ta en hij voegt er­aan toe dat het pu­bliek niet moet ver­wach­ten dat het een herhaling is van de eer­ste film. “Er zit echt een heel an­de­re sfeer in de­ze film. Men­sen le­ren de ka­rak­ters een beet­je be­ter ken­nen. Ik hoop dat het pu­bliek het leuk

Mijn ge­voel is dat je je nooit op je ge­mak moet voe­len. Voel je nooit te com­for­ta­bel.

vindt. Ik weet ze­ker dat dit zo is. De cij­fers zul­len het la­ten zien.”

Maar hij is nog niet klaar met Drax, want die zal een gro­te rol spe­len in het gro­te su­per­hel­den­ge­vecht in ‘Aven­gers: In­fi­ni­ty War’ in 2018 (en wie weet hoe­veel ver­volg­af­le­ve­rin­gen te­gen de tijd dat MCU’S Pha­se 4 films in 2020 de­bu­te­ren). En, tot zijn gro­te ge­noe­gen, zal Bau­ti­s­ta ook re­gel­ma­tig in een on­af­han­ke­lij­ke film te zien zijn, zo­als in het bin­nen­kort uit­ko­men­de ‘Ho­tel Ar­te­mis’ als te­gen­spe­ler van Jo­die Fos­ter. “Ik heb nu heel veel ge­luk, om­dat ik een gro­te fran­chi­se­ba­sis heb waar­op ik te­rug kan val­len,” zegt Bau­ti­s­ta. “Maar te­ge­lij­ker­tijd jaag ik nog steeds op de mooie ac­teer­rol­len.”

Al­les bij el­kaar zit­ten de din­gen te­gen­woor­dig ze­ker niet te­gen voor Da­ve Bau­ti­s­ta. Naast zijn ac­teer­werk heeft hij een con­tract bij Mus­cle Mon­ster ener­gie­drank­jes. De mees­te at­le­ten van Mus­cle Mon­ster zijn Mma-ster­ren zo­als Conor Mc­g­re­gor, Ron­da Rou­sey, Ram­pa­ge Jack­son en Ty­ron Wood­ley, maar het be­drijf maak­te spe­ci­aal ruim­te in hun li­ne-up, al­leen maar om­dat ze hem zo ge­wel­dig vin­den. “Hij is de spil van het Mus­cle Mon­ster pro­gram­ma,” zegt Hans Mo­len­kamp, een at­le­ten­ma­ke­laar bij Mus­cle Mon­ster. “Hij vormt een be­lang­rijk on­der­deel van de Mon­ster­fa­mi­lie.”

Hij doet het ook goed in de lief­de. In 2015 trouw­de Bau­ti­s­ta met Sa­rah Ja­de (on­der­staan­de fo­to), die Miss Po­le Dan­ce Ame­ri­ca was in 2016. Ja, dat klopt, zijn vrouw is de bes­te paal­dan­se­res van het land. Ja­de stop­te kort ge­le­den met wed­strij­den en legt nu de laat­ste hand aan haar ei­gen paal­dans­stu­dio in Tam­pa, Flo­ri­da.

En nu we het toch over con­struc­tie heb­ben, Bau­ti­s­ta denkt dat het tijd is om thuis zijn ei­gen sport­school te bou­wen. Hoe­veel ener­gie hij ook krijgt van een pu­blie­ke sport­school – zijn hei­lig­dom ge­du­ren­de 30 jaar – het wordt steeds moei­lij­ker voor hem om te trai­nen. “Het is niet dat de fans me om fo­to’s of hand­te­ke­nin­gen vra­gen,” zegt hij, “het komt ge­woon door­dat ik maan­den weg ben, dus als men­sen me dan zien, wil­len ze even bij­klet­sen. Maar als ik in de sport­school ben, wil ik trai­nen. Ik ben dan op een mis­sie.”

DE BAL­LA­DE VAN BAU­TI­S­TA, DEEL IV:

DE TOE­KOMST

Sinds 2003 ver­za­melt Bau­ti­s­ta ou­der­wet­se brood­trom­mel­tjes. Hij heeft er nu meer dan 250 – en on­ge­veer 80 die hij he­le­maal ge­wel­dig vindt. Hij gaf zelfs een paar brood­trom­mels ca­deau aan een paar le­den van de cast toen Gu­ar­dians 2 uit­kwam (Chris Pratt kreeg een Knight Ri­der brood­trom­mel en Zoe Salda­na een Char­lie’s An­gels brood­trom­mel). Dus als we aan Bau­ti­s­ta vra­gen of er iets is wat hij nog niet heeft, maar graag wil heb­ben, aar­zelt hij niet: “Een Un­der­dog brood­trom­mel uit de ja­ren 70”.

Dat is een grap­pig ant­woord, maar er zijn ook an­de­re, min­der grap­pi­ge din­gen die hij wil. Ac­te­ren op het to­neel – in het bij­zon­der Sha­ke­spe­a­re – staat nog steeds op zijn wen­sen­lijst. Een laat­ste op­tre­den in de WWE is ook nog een mo­ge­lijk­heid, hoe­wel er niets ge­pland is. Hij vindt het fijn om tijd thuis door te bren­gen met zijn vrouw en drie gro­te hon­den, dus dat wil hij ook wel meer doen. Hij vindt het ge­wel­dig om drie da­gen ach­ter el­kaar te trai­nen met ge­wich­ten en dan een dag rust te pak­ken, als dat lukt met zijn agen­da. En hij wil blij­ven zoe­ken naar die pro­jec­ten waar­in hij zich­zelf kan la­ten zien – en mis­schien een paar van die emo­ties over­bren­gen die nog steeds door hem heen spo­ken, zo­als een niet zo pret­ti­ge jeugd. “Nu wil ik graag die ge­loof­waar­dig­heid van de straat voor mijn ac­teer­werk,” zegt Bau­ti­s­ta. “Ik wil ge­res­pec­teerd wor­den door mijn ma­ten en ze la­ten we­ten dat ik ac­teur ben.”

Zou het kun­nen dat dit voor­ma­lig ben­de­lid uit D.C. op een dag een Os­car gaat win­nen? Wij zou­den het die gro­te gast niet dur­ven ont­hou­den.

*”De­ze wor­den ex­treem licht en niet tot spier­f­a­len ge­daan,” zegt Joe Ben­nett, Bau­ti­s­ta’s trai­ner en een hy­per­tro­fie­coach bij MI40 Gym in Tam­pa, Flo­ri­da. “Dit is be­doeld als op­war­ming. We doen dit tot­dat Da­ve zich men­taal en fy­siek klaar voelt om aan het werk te gaan – soms één set, soms vijf. Ook span­nen we vier se­con­den aan en pau­ze­ren we aan de bo­ven­kant van el­ke herhaling.”

**”Dip­pen en dumb­bell press doen we met twee se­con­den rust aan de on­der­kant van el­ke herhaling,” zegt Ben­nett. “Dat is het punt in de be­we­gings­baan (ROM – Ran­ge Of Mo­ti­on) waar bei­de oe­fe­nin­gen het meest be­las­tend zijn. Dus be­ste­den we daar wat ex­tra tijd aan. Het pau­ze­ren zorgt er ook voor dat je niet gaat ve­ren bij het om­ke­ren van de be­we­gings­rich­ting. We ge­brui­ken nor­maal ge­spro­ken iets meer ge­wicht bij de­ze twee oe­fe­nin­gen, zo­lang tem­po en vorm maar goed blij­ven.” ***”De­ze oe­fe­nin­gen wor­den al­le­bei in een traag tem­po ge­daan, om­dat de span­ning bij de­ze oe­fe­nin­gen vrij­wel de ge­he­le be­we­gings­baan be­hoor­lijk con­sis­tent is,” zegt Ben­nett. “Ie­de­re herhaling moet vier tot vijf se­con­den du­ren. De ‘in­ten­tie’ bij het op­druk­ken zorgt er­voor dat het wat moei­lij­ker wordt, om­dat je de he­le tijd dat je je­zelf op­drukt pro­beert om je han­den naar el­kaar toe te schui­ven – zon­der dat je ze ook echt be­weegt. Dit zorgt voor veel meer span­ning tij­dens de oe­fe­ning.” Ben­nett voegt toe: “Om­dat Da­ve en ik nog maar re­la­tief kort met el­kaar wer­ken en van­we­ge de spe­ci­fie­ke bles­su­re­geschie­de­nis van Da­ve, zijn we be­zig met een aan­pas­fa­se in de ma­nier waar­op hij traint. We zijn de com­ple­te vorm en uit­voe­ring van el­ke spier­groep aan het ver­an­de­ren. We ma­ken zijn trai­nin­gen ex­treem uit­da­gend door te ma­ni­pu­le­ren met tijd of tem­po van de oe­fe­nin­gen. Dat helpt bij de leer­cur­ve die bij een nieu­we uit­voe­ring hoort, maar het houdt de trai­nin­gen ook moei­lijk, ze­ker door­dat je meer tijd be­zig bent met de spier on­der span­ning tij­dens een spe­ci­fiek punt in de be­we­gings­baan, waar de oe­fe­ning het moei­lijkst is.”

EX­PERT KRACHT­SPOR­TER Bau­ti­s­ta, nu 48, loopt al met ge­wich­ten te zwaai­en in de sport­school sinds hij 17 is.

DE­WOR­STE­LAAR Bau­ti­s­ta, Wwe-ster, had één pro­fes­si­o­neel Mma-ge­vecht. Hij won.

GA­LAC­TI­SCHE KRACHT Bau­ti­s­ta keert te­rug in de rol van Drax in Gu­ar­dians Vol. 2, sa­men met Ba­by Groot (rechts).

SCHAT­TIG KOP­PEL In 2015 trouw­de Bau­ti­s­ta met Sa­rah Ja­de (rechts), een we­reld­be­roem­de paal­dan­se­res en ei­ge­na­res­se van Tam­pa’s But­ter­cup Po­le Dan­ce.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.