Do­ping­au­to­ri­teit

In de eer­ste helft van de ja­ren ne­gen­tig kon je geen bo­dy­buil­ding­ma­ga­zi­ne open­slaan, of je zag haar. Blond, ge­spierd en mooi. De­ni­se Rut­kow­ski was een uit­hang­bord voor fe­ma­le bo­dy­buil­ding.

Muscle & Fitness - - INHOUDSOPGAVE - TEKST: EIGENKRACHT.NL

Over ana­bo­len, ver­sla­ving en drugs.

be­gon­nen op dat mo­ment de te­ke­nen van het ana­bo­len­ge­bruik aan het op­per­vlak te ko­men, en wie een beet­je op de hoog­te was, zag ze in de fo­to’s en video’s van Rut­kow­ski. Maar des­on­danks was ze mooi.

In de la­te ja­ren ne­gen­tig ver­dween Rut­kow­ski in de ver­ge­tel­heid, maar in 2012 dui­kel­den blog­gers haar weer op. De ex-bo­dy­buil­der was in aan­ra­king ge­ko­men met de po­li­tie en de schok­ken­de fo­to’s die na haar ar­res­ta­tie wa­ren ge­no­men be­land­den op dui­zen­den web­si­tes. Als je ze wilt zien, moet je maar even goog­e­len. Ze la­ten een voor­tij­dig ver­ou­der­de vrouw zien, ge­te­kend door het ge­bruik van ana­bo­len, maar voor­al door het ge­bruik van drugs. Ze leek al­leen in de ver­te nog op de De­ni­se Rut­kow­ski van vijf­tien jaar eer­der.

LEEFSTIJL

Drugs zo­als co­ca­ï­ne, am­fe­ta­mi­ne, he­ro­ï­ne en al­co­hol staan haaks op de bo­dy­buil­dingleef­stijl zo­als Joe Weider en zijn il­lus­te­re voor­gan­gers die al­tijd heb­ben ge­pro­pa­geerd. Maar het is geen pu­bliek ge­heim dat die leefstijl de leefstijl is van veel, heel veel ana­bo­len­ge­brui­kers. Dat blijkt ook uit de tien­tal­len on­der­zoe­ken die na­tu­ral bo­dy­buil­ders ver­ge­lij­ken met far­ma­co­lo­gisch on­der­steun­de at­le­ten. Stee­vast kun je con­clu­de­ren dat het ge­bruik van elk ty­pe drugs fors ho­ger is bij ge­brui­ken­de bo­dy­buil­ders.

Nee, niet al­le bo­dy­buil­ders die aan de mid­de­len zit­ten om ge­spier­der te wor­den en vet te ver­lie­zen, ge­brui­ken drugs. Maar er zijn er ook heel veel die het wel doen. Psy­cho­lo­gen we­ten al sinds de la­te ja­ren tach­tig dat ana­bo­len­ge­bruik door bo­dy­buil­ders vaak sa­men­gaat met drug­ge­bruik. De gang­ba­re ver­kla­ring daar­voor is dat ana­bo­len op zich­zelf ook ver­sla­vend zijn en dat als je een­maal ver­slaafd bent aan ana­bo­len, het nog maar een klei­ne stap is naar een ver­sla­ving aan iets an­ders.

VER­SLA­VING

Psy­cho­lo­gen on­der­schei­den ze­ven cri­te­ria als ze wil­len be­pa­len of ie­mand ver­slaafd is. Vol­doe je aan drie of meer van die cri­te­ria, dan ben je vol­gens de hand­boe­ken ver­slaafd. Heb je steeds meer van een mid­del no­dig om er iets van te mer­ken? Voel je je be­roerd als je stopt met ge­brui­ken? Grijp je weer naar die mid­de­len als je ont­wen­nings­ver­schijn­se­len wilt be­strij­den? Dat zijn een paar van die cri­te­ria.

De Ame­ri­kaan­se ver­sla­vings­psy­chi­a­ter Kirk Bro­wer ont­moet­te in de la­te ja­ren tach­tig van de vorige eeuw een bo­dy­buil­der die ver­slaafd was aan ana­bo­len. De man was in de loop van de ja­ren steeds zwaar­de­re ku­ren gaan ge­brui­ken, voel­de zich na af­loop van een kuur honds­be­roerd en be­gon als het maar even kon aan de vol­gen­de kuur. Hij spen­deer­de bo­ven­dien zo­veel tijd aan zijn sport dat een nor­maal le­ven niet meer goed mo­ge­lijk was. Ge­noeg cri­te­ria om van ver­sla­ving te spre­ken, vond Bro­wer.

Toen col­le­ga’s van Bro­wer gro­te­re groe­pen ana­bo­len­ge­brui­kers be­stu­deer­den, con­clu­deer­den ze dat der­tig pro­cent van hen voor het pre­di­caat ‘ver­slaafd’ in aan­mer­king kwam. In de 21e eeuw

pro­beer­de Bro­wer dan ook om, sa­men met ge­lijk­ge­stem­de col­le­ga’s, ana­bo­len­ver­sla­ving in de hand­boe­ken voor psy­chi­a­ters en psy­cho­lo­gen te krij­gen. Die po­gin­gen lie­pen uit op een mis­luk­king. De mees­te ver­sla­vings­ex­perts von­den dat toch net een stap te ver. Goed, een drug als he­ro­ï­ne was ver­sla­vend. Ro­ken en al­co­hol wa­ren ook ver­sla­vend, maar lang niet zo ver­sla­vend als he­ro­ï­ne. En ana­bo­len wa­ren, als je hun ver­sla­ven­de wer­king in cij­fers zou moe­ten uit­druk­ken, weer stuk­ken min­der ver­sla­vend dan ro­ken en al­co­hol.

CONTROLEVERLIES

Maar toch kent ie­der­een bin­nen de bo­dy­buil­ding ge­val­len van at­le­ten die over­dui­de­lij­ke sig­na­len heb­ben ge­kre­gen dat hun ana­bo­len­ge­bruik be­zig is hun lichaam te slo­pen, maar die toch door­gaan en geen con­tro­le meer lij­ken te heb­ben over hun ge­drag. Vaak in com­bi­na­tie met een es­ca­le­rend ge­bruik van re­cre­a­tie­ve drugs, la­ten we dat niet ver­ge­ten. “Ana­bo­len en re­cre­a­tie­ve drugs ho­ren bij el­kaar als Ab­bott & Co­s­tel­lo”, heeft bo­dy­buil­ding­co­ry­fee Lee Priest wel eens ver­zucht. Maar als je niet ver­slaafd kunt ra­ken aan ana­bo­len, hoe zit dat ver­band tussen ana­bo­len, ver­sla­ving en drugs dan wel in el­kaar?

De En­gel­se psy­cho­loog Andrew Fos­ter heeft mis­schien het ant­woord op die vraag. De Brit ver­moedt dat niet ana­bo­len ver­sla­vend zijn, maar dat het ef­fect dat ze op je heb­ben dat wel is. “Ana­bo­len ma­ken iets van je wat je graag wilt zijn, maar zon­der die ana­bo­len niet kunt wor­den”, legt hij uit. “In com­bi­na­tie met de training, de ei­wit­rij­ke voe­ding en de sup­ple­men­ten ge­ven ana­bo­len ge­brui­kers een ge­wel­dig ge­voel over zich­zelf. Ze voe­len zich­zelf een su­per­mens. En dat ge­voel is ver­sla­vend.” Mi­ke Chris­ti­an, een bo­dy­buil­der die in de ja­ren tach­tig van de vorige eeuw tot de bes­te bo­dy­buil­ders van de­ze pla­neet be­hoor­de, is dat waar­schijn­lijk met hem eens. Chris­ti­an heeft ja­ren­lang moe­ten vech­ten te­gen zijn ver­sla­ving en is daar al­tijd uit­zon­der­lijk open over ge­weest. “Aan het be­gin van mijn bo­dy­buil­ding­car­ri­è­re was ik als de dood voor in­jec­tie­naal­den”, zei Chris­ti­an re­cent in een interview. “Maar al snel leer­de ik hoe ik mezelf moest in­jec­te­ren. En van­af dan wordt het steeds min­der moei­lijk om je­zelf al­ler­lei an­de­re mid­de­len toe te die­nen. Toen ik ver­slaafd was ge­raakt, ge­bruik­te ik wat ik ge­leerd had als bo­dy­buil­der om mezelf te in­jec­te­ren met co­ca­ï­ne. En weet je wat het is? De high die je krijgt van drugs is niet we­zen­lijk an­ders dan het ge­voel dat je krijgt als je rond­loopt met een ge­ript lichaam van 130 kilo.” Ie­der­een die ge­dre­ven be­zig is met bo­dy­buil­ding, her­kent op zijn minst wel iets van wat Mi­ke Chris­ti­an en Andrew Fos­ter ver­tel­len over het ver­sla­ven­de as­pect van bo­dy­buil­ding. Zo­lang daar­bij geen ge­vaar­lij­ke mid­de­len om de hoek ko­men kij­ken, is dat bij­na al­tijd een mil­de ver­sla­ving. Het is een ver­sla­ving waar­bij je nog uit­ste­kend kunt func­ti­o­ne­ren en ge­nie­ten van het le­ven. Maar zo­dra er far­ma­co­lo­gi­sche mid­de­len om de hoek ko­men kij­ken, kan die ver­sla­ving ver­an­de­ren in een mon­ster waar­over je niets meer te zeg­gen hebt. Vraag het maar aan Mi­ke Chris­ti­an. Of aan De­ni­se Rut­kow­ski. Vraag het aan de top in bo­dy­buil­ding.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.