On­ze on­ver­draag­lijk klei­ne po­li­tiek lei­ders

NRC Handelsblad - - In het nieuws - Tom-Jan Meeus Tom-Jan Meeus (t.meeus@nrc.nl; @tom­jan­meeus) schrijft op de­ze plek een wis­sel­co­lumn met Jut­ta Cho­rus.

H et platste Haag­se cli­ché is: la­ten we el­kaar niet in de put pra­ten. Po­li­ti­ci met ver­lan­gens naar ver­blijf in een put ken ik niet. Als par­tij­po­li­tiek ide­aal is de put mij on­be­kend. Maar en­fin, ze be­doe­len het na­tuur­lijk goed. Ze zeg­gen el­kaar graag dat ze niet te ne­ga­tief moe­ten doen. En op­ti­mis­me heeft be­slist waar­de in een land dat zich graag ver­liest in zwart­gal­lig­heid.

Even­goed za­gen wij de­ze week een ge­val­le­tje waar­aan je met de bes­te wil van de we­reld geen op­ti­mis­me over de po­li­tiek kunt ont­le­nen. Woens­dag werd de val van het de­mis­si­o­nai­re ka­bi­net-Rut­te II voor­ko­men, na een cri­sis waar­in re­ge­rings­par­tij PvdA over­vroeg en kan­di­daat-co­a­li­tie­part­ners ver­dacht zui­nig ble­ven.

Een treur­spel waar­in je al­le be­derf van het hui­di­ge Den Haag te­rug­zag. El­kaar iets mis­gun­nen. Brug­gen af­bre­ken. Vol­tooid ka­bi­nets­le­ven.

De PvdA be­gon. Ze werd ver­plet­terd bij de ver­kie­zin­gen en bleef af­zij­dig in de for­ma­tie. Toch eis­te As­scher dat het de­mis­si­o­nai­re ka­bi­net op Prins­jes­dag ex­tra geld voor ba­sis­school­le­ra­ren vrij­maak­te – an­ders zou Rut­te II klap­pen. Een ex-machts­par­tij die de ei­gen mar­gi­na­li­sa­tie ne­geert. D e VVD en an­de­re on­der­han­de­len­de par­tij­en re­a­geer­den ge­re­ser­veerd. Toch be­aam­den di­ver­se po­li­ti­ci die bij de for­ma­tie be­trok­ken zijn, dat er uit­ein­de­lijk al­tijd ex­tra geld voor ba­sis­school­le­ra­ren zou ko­men. Zo raak­ten vijf par­tij­en (PvdA, VVD, CDA, D66, CU) be­trok­ken in een bij­na fic­tief con­flict, aan de for­ma­tie­ta­fel en in de co­a­li­tie.

Al­les was moei­lijk, niets kon met sou­ples­se ge­re­geld wor­den – al was van­af het be­gin dui­de­lijk dat de PvdA moest ac­cep­te­ren dat zij niet kreeg wat ze eis­te; en dat de an­de­ren, on­der­weg naar een wan­ke­le co­a­li­tie, moesten ac­cep­te­ren dat de PvdA ver­moe­de­lijk van be­lang voor ze bleef. Po­li­tiek is nooit al­leen ne­men.

Zo ein­dig­de dit woens­dag vol­maakt voor­spel­baar: met een tekst die As­scher op ter­mijn iets geeft van wat hij eis­te, al is on­hel­der hoe­veel.

Je kunt den­ken: och, een in­ci­dent. Maar he­laas staat het voor iets gro­ters. Ook de for­ma­tie is al een half jaar on­ge­kend stro­pe­rig, ang­stig als par­tij­en zijn voor con­ces­sies. Daar­voor had­den we een half jaar cam­pag­ne. Zo­doen­de ziet de bur­ger nu al een jaar po­li­tiek lei­ders die nooit pu­blie­ke­lijk er­ken­nen dat an­de­re par­tij­en soms ook een punt heb­ben. Dat er méér van waar­de is dan al­leen het ei­gen stand­punt. Dat an­der­mans ar­gu­men­ten óók van be­te­ke­nis kun­nen zijn.

Mi­ni­po­li­tiek van het erg­ste soort. Lei­ders die zich al veel te lang la­ten zien als voor­spel­ba­re ei­gen­hei­mers. Lei­ders van een on­ver­draag­lij­ke klein­heid. Je zou er bij­na van in de put ra­ken.

Al een jaar ver­tel­len Haag­se lei­ders al­léén over het ei­gen ge­lijk. De erg­ste mi­ni­po­li­tiek

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.