Gro­te stuk­ken land in ge­bied rond Hous­ton staan on­der wa­ter

NRC Handelsblad - - In het nieuws -

ast­food­res­tau­rant Waf­fle Hou­se, in het noor­den van de Ame­ri­kaan­se stad Hous­ton, is al da­gen nau­we­lijks te be­rei­ken. Het klei­ne res­tau­rant ligt aan een vol­le­dig over­stroom­de snel­weg. Twee ach­ter­ge­la­ten au­to’s drij­ven in het wa­ter, op het laag­ste punt van een vi­a­duct. Vlak voor de in­gang van de Waf­fle Hou­se ver­dronk de­ze och­tend een po­li­tie­man, Ste­ve Pe­rez, toen hij met zijn au­to in het wa­ter te­recht­kwam. Hij kon geen kant meer op.

Eén dag was Waf­fle Hou­se dicht. Maar de­ze mid­dag is de Waf­fle Hou­se weer open, als een van de eer­ste win­kels in de zwaar ge­trof­fen wijk. Me­de­wer­kers heb­ben zich een weg ge­baand door het wa­ter, als ze niet kon­den rij­den. „Het wa­ter voor de in­gang stond van­nacht nog op heup­hoog­te”, ver­telt me­de­wer­ker Pat­ty West, een vrouw van mid­del­ba­re leef­tijd, ter­wijl ze de vloer schrobt. „Voor het eerst dat ik me kan her­in­ne­ren, zijn we een dag­je dicht­ge­gaan.”

Het wa­ter staat nog voor de deur, en de ge­spron­gen wa­ter­lei­ding voor de in­gang spuit nog meer wa­ter de lucht in, maar West vindt dat het vol­doen­de ge­zakt is. Aan klei­ne ta­fel­tjes zit­ten buurt­be­wo­ners ach­ter pan­nen­koe­ken en ijs­thee. Voor de mees­ten is het de eer­ste keer sinds het week­end dat ze hun huis ver­la­ten heb­ben.

Laat mij uw Waf­fle Hou­se zien, en ik weet wat voor ramp u bent: vol­gens dat prin­ci­pe heeft een oud-di­rec­teur van FEMA, de fe­de­ra­le ram­pen­be­strij­dings­dienst, ooit de Waf­fle Hou­se In­dex uit­ge­von­den. Als een ge­bied door een ramp wordt ge­trof­fen, zo­als or­kaan Har­vey in het zuid­wes­ten van de Ver­e­nig­de Sta­ten, kun je aan dit fast­food­res­tau­rant zien hoe ern­stig de si­tu­a­tie is. Is het res­tau­rant over­ge­scha­keld op een nood­me­nu, Co­de Geel, dan be­gint de dienst zich zor­gen te ma­ken. Gaat een res­tau­rant dicht, Co­de Rood, dan is er een ca­ta­stro­fe gaan­de.

Al­leen ge­bak­ken ei­e­ren

Waf­fle Hou­se, een so­ber en on­op­val­len­de ke­ten, her­ken­baar aan zijn in zwar­te ka­pi­ta­len ge­schre­ven naam op een knal­ge­le ach­ter­grond, is el­ke dag van het jaar 24 uur open, en ad­ver­teert met de be­trouw­baar­heid. In nood­ge­val­len vliegt het be­drijf ‘jump teams’ in uit de rest van het land, die ko­men mee­wer­ken. Als de stroom uit­valt, wor­den er al­leen ge­bak­ken ei­e­ren en pan­nen­koe­ken ge­ser­veerd. In Hous­ton zijn maar vier van de cir­ca der­tig fi­li­a­len dicht­ge­gaan, meest­al tij­de­lijk.

De vier­de stad van de Ver­e­nig­de Sta­ten is door Har­vey vol­le­dig tot stil­stand ge­ko­men. He­le wij­ken zijn over­stroomd, we­gen zijn on­be­gaan­baar. Er zijn ze­ker der­tig do­den ge­val­len. Maar voor het over­gro­te deel van de zes mil­joen in­wo­ners is eva­cu­a­tie nooit mo­ge­lijk ge­weest. Dat heeft veel oor­za­ken: een groot­scha­li­ge eva­cu­a­tie werd te ge­vaar­lijk be­von­den door het stads­be­stuur. In­wo­ners wil­len hun huis, vaak hun eni­ge ka­pi­taal, be­scher­men te­gen het op­ko­men­de wa­ter.

En voor­al: het werk gaat door, of kan elk mo­ment weer be­gin­nen. Het per­so­neel van Waf­fle Hou­se kon niet weg, maar het­zelf­de gold veel an­de­re in­wo­ners van Hous­ton. Niet ko­men op­da­gen be­te­kent in veel ge­val­len ont­slag. In som­mi­ge ge­zin­nen blijft al­leen één wer­ken­de ou­der ach­ter, en wordt de rest naar op­vang­cen­tra in vei­li­ge ge­bie­den ge­stuurd. Soms blij­ven al­le ge­zins­le­den ach­ter.

Te­gen­over de Waf­fle Hou­se staat een ho­tel van Hamp­ton Inn. Het ho­tel ligt iets ho­ger, en doet daar­om dienst als op­vang­cen­trum. Al­le ka­mers zit­ten vol. Er sla­pen ge­stran­de rei­zi­gers, ge­vluch­te in­wo­ners,

Een on­der­ge­lo­pen ben­zi­ne­sta­ti­on in Hous­ton.

en per­so­neel met rood­om­ran­de ogen dat dien­sten van 20 uur draait. Drie tie­ner­meis­jes han­gen rond in de gang. Ze zijn met hun moe­der naar het ho­tel ge­stuurd, ver­tel­len ze, ter­wijl hun va­der thuis zit, in hun zwaar be­scha­dig­de huis. Hij werkt voor de ge­meen­te, en moet ge­woon wer­ken.

„Een ramp brengt men­sen sa­men”, zegt Wal­ter Da­co plech­tig in de ho­tel­lob­by. Om hem heen zit­ten zes an­de­re men­sen, met wie Da­co al sinds vrij­dag vast­zit in het ho­tel. Bier en wit­te wijn staan op ta­fel, al­leen aan al­co­hol is hier geen ge­brek.

Da­co is een ge­pen­si­o­neer­de ar­bei­der bij een olie­be­drijf. Hij is met zijn vrouw Ju­dy ge­strand in het ho­tel, toen ze uit de stad Beau­mont vlucht­ten voor Har­vey. Ze re­den pre­cies de ver­keer­de kant op. Nu kan hij ner­gens meer heen.

Met de­ze groep, on­der wie een bank­di­rec­teur, een vork­hef­truck­chauf­feur, en een werk­lo­ze che­mi­cus, is hij be­vriend ge­raakt. „Dit is mijn fa­mi­lie ge­wor­den.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.