Swin­gen en zin­gen op het ze­bra­pad

NRC Handelsblad - - Cultuur -

ar! Car!! Car!!! Kijk uit! Au­to’s! Crosswalk – the mu­si­cal be­staat al ja­ren, maar ik heb het nu pas in de ga­ten. Wat als voor­deel heeft dat ik al­le af­le­ve­rin­gen ach­ter el­kaar kan be­kij­ken, via YouTu­be: The Li­on King bij­voor­beeld. En Phantom of the Ope­ra. Grea­se . En de bes­te: Hair. Op een ze­bra­pad in Los An­ge­les wor­den ze in song-frag­men­ten uit­ge­voerd door de Brit­se ko­miek Ja­mes Cor­den, zijn trou­pe, en tel­kens een an­de­re il­lus­te­re gast. Dick van Dy­kes Bert in Ma­ry Pop­pins wordt ge­speeld door Ben Kings­ley! Pop­pins de­den ze trou­wens op een kruis­punt in hart­je Lon­den. Ze ‘doen’ de mu­si­cals in tel­kens de mi­nuut dat het ver­keer wacht voor het ro­de licht. Men komt, doel­tref­fend ge­kos­tu­meerd, aan­ge­stormd, danst en zingt. Cor­den, een ge­zet­te man met een baard­je, ver­vult al­tijd zelf de hoofd­rol – in een enor­me ge­le bal­jurk als Bel­le (van het Beest), in zijn vet­te na­kie in de slot­scè­ne van Hair.

Al­le­maal on­be­taal­baar grap­pig en camp, maar be­slist niet ama­teu­ris­tisch: er is zorg­vul­dig ge­ti­med en al­les is óók ge­re­gis­seerd met het oog op een lu­diek film­pje met een span­nend re­frein: „Car!”. Springt het licht op groen dan moe­ten ze ma­ken dat ze op de stoep ko­men. Want de ge­a­mu­seer­de, geeu­wen­de of ge­ër­ger­de chauf­feurs trek­ken op. Men­sen in au­to’s heb­ben nu een­maal vaak haast. De ma­gi­sche Crosswalk-film­pjes to­nen hoe mach­tig the­a­ter is en hoe bru­taal je er­mee kunt zijn. En voor­al ont­hul­len ze dat de goeie mu­si­calsong el­ke si­tu­a­tie op­pept, ook als hij wordt ge­re­du­ceerd tot één mi­nuut op een druk­ke ver­keers­krui­sing.

Stan­ley Ku­bricks 2001 – A Spa­ce Odys­sey (1968) is een le­gen­de. Een film die het duis­ter van de bios­coop­zaal no­dig heeft. Hij wordt ver­toond, dus ik ga. En wéér is het of ik de vo­ri­ge keer niet goed heb op­ge­let. Of dat Ku­brick is ko­men spo­ken (als ie­mand dat kan, dan hij) en de film heeft ver­an­derd. Die mu­ziek! Was die al­tijd zo sterk? Al­tijd af­ge­leid door de beel­den re­a­li­seer­de ik me nog nooit dat hier over­be­ken­de klas­sie­ke mu­ziek is om­ge­kat tot mu­si­calsongs. Zo laat Ku­brick on­der de ex­ta­ti­sche beel­den van ruim­te­vlucht, ra­ket­ten en pla­ne­ten de com­ple­te ‘An der schö­nen blauen Do­nau’ van Jo­hann St­rauss jui­chen. Gran­di­o­ze, maar la­ten we wel we­zen, tot een deun ver­sle­ten mu­ziek. Ten­zij je het stuk als een song han­teert: je hoort het en je bent thuis in de on­be­grij­pe­lij­ke vreemd­heid van het heel­al.

Ku­brick waar­deer­de zijn bes­te films op tot per­ver­se mu­si­cals. In Dr. Stran­ge­lo­ve ver­zoent Ve­ra Lynn (‘We’ll meet again...’) ons met de in­slag van de atoom­bom. In A Clock­work Oran­ge ver­trouwt Sir El­gars ‘Land of Ho­pe and Glo­ry’ ons toe aan een amo­re­le af­grond. We heb­ben geen ver­weer. Crosswalk - the Mus­ci­al: ‘Beau­ty and the Be­ast’ met Ja­mes Cor­den als Bel­le.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.