De ra­ket­man die moor­de­naar werd

NRC Handelsblad - - Leven -

Pe­ter Mad­sen in Ama­teurs in Spa­ce. e kun­nen het er lang of kort over heb­ben, maar het was sen­sa­tie­zucht. On­der nor­ma­le om­stan­dig­he­den had ik de Deen­se documentaire Ama­teurs in Spa­ce (VPRO) gis­ter­avond aan me voor­bij la­ten gaan. Te wei­nig ge­voel voor ra­ket­ro­man­tiek, on­vol­doen­de ge­duld met man­ne­tjes­man­nen. Want dat zijn de De­nen Pe­ter Mad­sen en Kris­ti­an von Bengt­son, die ja­ren sa­men­werk­ten aan een zelf­ge­bouw­de, be­man­de ra­ket. We zien een proef­ra­ket roer­loos blij­ven staan bij een mis­luk­te lan­ce­ring, een jaar la­ter schiet het ding wél feil­loos de wol­ken in. Tot de im­pul­sie­ve Mad­sen het niet meer kan ve­len dat de or­ga­ni­sa­to­risch be­ter on­der­leg­de Von Bengst­son het pro­ject naar zich toe­trekt. De gif­ti­ge mail­tjes vlie­gen over het scherm, de sa­men­wer­king ex­plo­deert en Mad­sen ver­trekt. Twee baas­jes op één ra­ket, dat leidt ner­gens toe. at was het ver­haal tot een maand ge­le­den. Nu we­ten we dat Pe­ter Mad­sen een moor­de­naar is. Par­don: dat hij ver­dacht wordt van be­trok­ken­heid bij de dood van de 30-ja­ri­ge Zweed­se jour­na­lis­te Kim Wall. Zij ging op 10 au­gus­tus met Mad­sen aan boord van zijn zelf­ge­bouw­de on­der­zee­ër (hij heeft niet al­leen een drang om­hoog, maar ook om­laag). Elf da­gen la­ter werd de romp van Walls li­chaam ge­von­den. Mad­sen zit in­mid­dels ge­van­gen. Het ver­haal zou zo uit de ko­ker van de sce­na­rio­schrij­vers van de Deens-Zweed­se mis­daad­se­rie The Brid­ge kun­nen ko­men. Zo zat ik dus naar Ama­teurs in Spa­ce te kij­ken als­of het de eer­ste af­le­ve­ring van een nieuw sei­zoen The Brid­ge was (dat komt trou­wens vol­gend jaar), ge­ïn­tri­geerd door de vraag of je aan Pe­ter Mad­sen kunt zien wat hij la­ter zal gaan doen. Dat ef­fect werd nog ver­sterkt door­dat veel van de ac­tie zich af­speelt op ver­la­ten Deen­se in­du­strie­ter­rei­nen waar in The Brid­ge ook vaak het kwaad huist.

In­der­daad is Pe­ter Mad­sen geen fij­ne man: een drift­kop die over al­les ge­lijk wil krij­gen, ge­ob­se­deerd is door zijn ei­gen de­fi­ni­tie van ama­teu­ris­me (dat al­les voor jouw pro­jec­ten moet wij­ken) en die zo­maar naar een van de pot­jes Nes­ca­fé op ta­fel kan grij­pen: „Dat is míjn kof­fie.” Die din­gen zegt als: „Ik zou iets wil­len doen dat de men­sen schokt. Iets ra­di­caals en pijn­lijks.” He­laas: hier ging het om zijn woe­de over de rot­zooi die an­de­ren maak­ten in de ge­za­men­lij­ke loods. El­ders wordt ge­zegd: „Als Pe­ter een droom heeft, laat hij zich door niets of nie­mand stop­pen. Ik durf me niet voor te stel­len wat hier­na komt.” Maar die uit­spra­ken zijn al­leen in re­tro­spec­tief omi­neus: de mees­te ego­cen­tri­sche ma­cho­man­nen la­ten hun me­de­men­sen ge­woon in le­ven. Als Ama­teurs in Spa­ce daad­wer­ke­lijk het be­gin van een thril­ler was ge­weest, had ik ook de an­de­re ra­ket­bou­wer op mijn lijst­je ge­zet: ty­pe ijs­kou­de kwa­de ge­ni­us. er­der op de avond was een ou­de­re sen­sa­tie­lust al in her­in­ne­ring ge­bracht door Di­a­na: ze­ven da­gen die de we­reld schok­ten (Avro­tros). Dat ver­haal ging meer over de schok, dan over de we­reld, uit­ein­de­lijk. Op ge­dra­gen toon werd de „col­lec­tie­ve ze­nuw­in­zin­king” waar­aan de Brit­ten ten prooi vie­len na de dood van the pe­o­p­le’s prin­cess (To­ny Blair) in her­in­ne­ring ge­roe­pen. Tus­sen de roe­ren­de beel­den door werd ver­teld hoe het Brit­se ver­driet om­sloeg in boos­heid. Je­gens de pers die Di­a­na de dood in had ge­jaagd, je­gens de ko­nin­gin die als har­te­loos werd er­va­ren (maar die óók ge­woon niet van de zij­de van haar klein­kin­de­ren wil­de wij­ken). De beel­den van de jon­ge prin­sen rond­om de uit­vaart la­ten je ook twin­tig jaar la­ter niet koud.

Over be­gra­fe­nis­sen ge­spro­ken: de ar­men, de be­nen en het hoofd van Kim Wall zijn nog steeds niet ge­von­den. Ar­jen For­tuin

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.