LOS­SE EIND­JES

Real Crime (Netherlands) - - INHOUD - TEKST TANITA MATTHEWS

Toen de pa­ra­chu­te van een ver­on­ge­luk­te sky­di­ver ge­sa­bo­teerd bleek, richt­te het on­der­zoek zich op een ver­dach­te lief­des­drie­hoek.

Op een hel­de­re no­vem­ber­dag in 2006 viel Els Van Do­ren met 190 km per uur een af­schu­we­lij­ke dood te­ge­moet. Els, ge­trouwd en moe­der van twee kin­de­ren, zou sa­men met haar me­de­pa­ra­chu­tis­ten van­uit een vlieg­tuig op 4000 me­ter een rou­ti­ne­sprong ma­ken. Maar ter­wijl de an­de­ren vei­lig en wel naar be­ne­den zweef­den, wor­stel­de Van Do­ren uit al­le macht om haar pa­ra­chu­te te ope­nen. Haar Ne­der­land­se in­struc­teur en min­naar Mar­cel ‘Mars’ So­mers ver­tel­de la­ter hoe hij had ge­pro­beerd om dich­ter bij zijn slin­ge­ren­de leer­lin­ge te ko­men. Te­ver­geefs — hij kon haar niet red­den. Noch de hoofd­pa­ra­chu­te, noch de re­ser­ve­pa­ra­chu­te open­de zich en Van Do­ren stort­te te plet­ter in een tuin in het oos­ten van Op­g­lab­beek, Bel­gië.

Toen de po­li­tie Van Do­rens helm­ca­me­ra vond en op de vi­deo zag hoe de doods­ban­ge parachutiste ver­woed had ge­pro­beerd om zich­zelf te red­den, be­gre­pen ze dat haar dood geen stom on­ge­luk of zelf­moord was. Ie­mand had doel­be­wust de pa­ra­chute­koor­den door­ge­knipt.

TOEN DE GE­LUI­DEN VAN HET HARTSTOCHTELIJKE PAAR DOOR DE DUN­NE MU­REN TOT CLOTTEMANS DOORDRONGEN, IS ER WAAR­SCHIJN­LIJK IETS IN HAAR GEKNAPT.

Maar wie? Een ver­ne­der­de echt­ge­noot die had ont­dekt dat zijn vrouw vreemd­ging? Een ja­loer­se min­naar? Of ie­mand die iets bij Van Do­rens ver­dwij­ning zou win­nen?

In de wol­ken

In de loop van het on­der­zoek werd het de po­li­tie dui­de­lijk dat Van Do­ren een paar maan­den voor­dat ze dood­viel, voor haar in­struc­teur was ge­val­len. Van Do­ren had de Ne­der­land­se So­mers ont­moet in 2005, toen ze lid werd van zijn pa­ra­chu­tis­ten­ver­e­ni­ging in Zwart­berg in Bel­gië, op slechts 32 km van de Ne­der­land­se grens. Ze was ech­ter niet de eni­ge die voor zijn char­mes be­zweek. De 22-ja­ri­ge Els ‘Babs’ Clottemans, le­ra­res op een ba­sis­school, werd ook ver­liefd op hem.

De drie za­gen el­kaar elk week­end bij de ver­e­ni­ging. Daar­naast ont­moet­te So­mers de vrou­wen ook in­di­vi­du­eel. Mee­stal bracht hij de vrij­dag­avond door met Clottemans en de za­ter­dag­avond met Van Do­ren. Hij ont­ken­de dat de ge­trouw­de moe­der iets wist van zijn an­de­re min­na­res, maar hij zag wel dat zijn re­la­tie met Van Do­ren Clottemans stoor­de. Er groei­de een drie­hoeks­ver­hou­ding, maar Clottemans merk­te dat So­mers meer voel­de voor Van Do­ren dan voor haar. “Graag of niet”, had So­mers te­gen Clottemans ge­zegd.

In de zo­mer van 2005 voel­de Clottemans dat zij door de re­la­tie tus­sen Van Do­ren en So­mers steeds meer bui­ten­spel stond. Ze stuur­de een ano­nie­me dreig­brief aan Van Do­ren en be­stook­te haar met te­le­foon­tjes. In de tien maan­den voor het on­ge­luk had Clottemans ‘die an­de­re vrouw’ meer dan twee­hon­derd keer ge­beld. Na de tra­gi­sche af­loop van de sprong op 18 no­vem­ber 2006 had de po­li­tie een aan­tal aan­ne­me­lij­ke ver­dach­ten, maar Clottemans kwam aan­van­ke­lijk niet op het lijst­je voor. Veel men­sen be­schouw­den de twee vrou­wen als goe­de vrien­din­nen. Slechts wei­ni­gen wis­ten over de drie­hoeks­ver­hou­ding die zich de laat­ste maan­den had ge­vormd. In haar ver­kla­ring aan de po­li­tie gaf Clottemans toe dat ze het paar goed had ge­kend en dat ook zij en So­mers een ro­man­ti­sche re­la­tie had­den ge­had, maar dat hij “haar had mis­leid”. Ze ver­tel­de de re­cher­cheurs ook dat hun re­la­tie was ver­wa­terd.

Een maand na de dood van Van Do­ren deed Clottemans een zelf­moord­po­ging. So­mers had de­fi­ni­tief een punt ach­ter hun re­la­tie ge­zet. Een paar uur la­ter zou ze een twee­de ver­kla­ring aan de po­li­tie heb­ben af­ge­legd. Haar ge­drag wek­te de ach­ter­docht van de re­cher­cheurs en na haar her­stel voer­de de po­li­tie de druk op Clottemans op. Uit een brief die ze voor haar zelf­moord­po­ging aan So­mers had ge­schre­ven, bleek dat ze zich schul­dig voel­de over haar ja­loe­zie je­gens Van Do­ren. Maar na haar her­stel be­weer­de ze dat ze on­schul­dig was. Pas toen de

re­cher­cheurs So­mers aan de tand voel­den, ble­ken de drie niet zul­ke goe­de vrien­den als Clottemans had be­weerd.

Vol­gens So­mers had hij een kor­te sek­su­e­le re­la­tie met Clottemans ge­had, waar­na hij pro­beer­de om “de op­drin­ge­ri­ge Clottemans van zich af te schud­den”. Ze gaf ech­ter niet op. On­ge­veer een week voor haar laat­ste sprong kwam een nietsvermoedende Van Do­ren naar So­mers’ huis in Eind­ho­ven, waar hij en Clottemans de avond sa­men had­den door­ge­bracht. Clottemans ein­dig­de op de bank be­ne­den, ter­wijl So­mers en Van Do­ren sa­men naar bo­ven gin­gen.

Re­cher­cheurs be­sef­ten dat dit mis­schien een cru­ci­aal mo­ment is ge­weest. Toen de ge­lui­den van het hartstochtelijke paar door de dun­ne mu­ren tot Clottemans doordrongen, is er waar­schijn­lijk iets in haar geknapt. De pa­ra­chu­te van Van Do­ren stond in de gang naast de ka­mer waar de ver­ne­der­de min­na­res sliep. Het werd dui­de­lijk dat Clottemans zo­wel een mo­tief als de ge­le­gen­heid had. Als Van Do­ren dood was, zou zij de man van haar dro­men he­le­maal voor zich­zelf heb­ben. Re­cher­cheurs had­den meer dan twee maan­den no­dig om al­le ge­beur­te­nis­sen voor Van Do­rens dood op een rij­tje te zet­ten. In to­taal heb­ben ze Clottemans ruim hon­derd uur on­der­vraagd, voor­dat ze haar ar­res­teer­den op ver­den­king van moord.

Val uit de ze­ven­de he­mel

De aan­klacht te­gen Clottemans was vol­le­dig ge­ba­seerd op in­di­rect be­wijs en haar ad­vo­ca­ten be­toog­den dat de

he­le zaak ab­surd was. Het lang­ver­wach­te pro­ces be­gon in sep­tem­ber 2010. Plot­se­ling stond het nor­maal zo rus­ti­ge stad­je Ton­ge­ren in het mid­del­punt van de be­lang­stel­ling. Het pro­ces zou vier we­ken du­ren en er wer­den meer dan twee­hon­derd ge­tui­gen ver­wacht. Jour­na­lis­ten ver­za­mel­den zich in een ruim­te naast de rechts­zaal, waar ze de rechts­zaak via beeld­scher­men kon­den vol­gen. De rest van Bel­gië kon via li­ve tv-uit­zen­din­gen zien hoe de open­ba­re aan­kla­gers de pa­gi­na­lan­ge ten­las­te­leg­ging voor­la­zen, waar­in Clottemans de hoofd­rol speel­de in wat ze een ‘crime pas­si­on­nel’ noem­den.

De open­ba­re aan­kla­gers be­toog­den dat Clottemans, die psy­chi­a­tri­sche pro­ble­men had, door de dun­ne mu­ren van So­mers’ huis had ge­hoord hoe het paar harts­toch­te­lijk de lief­de be­dreef. Ze be­weer­den dat ze toen haar zelf­be­heer­sing ver­loor en in haar wraak­zucht de koor­den van de pa­ra­chu­te van haar rivale door­knip­te. So­mers be­schreef de ge­beur­te­nis­sen zo­als die vol­gens hem voor­af gin­gen aan de moord van zijn ge­lief­de. “Toen Els en ik naar bed gin­gen, bleef Babs daar­over ma­len. Er knap­te iets”, ver­tel­de hij in de recht­bank. “Ze pak­te een schaar en knip­te de pa­ra­chute­koor­den door. Dat is vol­gens mij het meest waar­schijn­lij­ke sce­na­rio.” La­ter zei hij dat Clottemans een “heel goe­de vrien­din” was ge­weest. Maar hij voeg­de er­aan toe dat “de Babs die ik ken, is sa­men met Els ge­stor­ven. Ze is ver­an­derd in een wolf in schaaps­kle­ren.”

Hij ver­tel­de ook dat Clottemans zich de vol­gen­de och­tend vreemd had ge­dra­gen: “Za­ter­dag­och­tend la­gen

Els en ik nog naakt in bed. Plot­se­ling storm­de ze de slaap­ka­mer bin­nen en sprong ze op bed. Ik lag tus­sen Els en Babs. Dat duur­de zo’n tien mi­nu­ten. Ze ver­veel­de zich en was zo­ge­zegd op zoek naar een haar­dro­ger. Vol­gens mij is ze na de sabotage in een bui van adre­na­li­ne de slaap­ka­mer in ge­rend.” Die avond wacht­te Clottemans bui­ten So­mers’ huis tot­dat Van Do­ren weg­ging. Daar­na had­den de twee “ru­we seks”. Hij was con­stant be­zorgd dat zij zijn af­fai­re met Van Do­ren zou ont­hul­len aan de Ant­werp­se ju­we­lier Jan De Wil­de — Van Do­rens echt­ge­noot en va­der van haar twee kin­de­ren.

De­ze ver­sie van Clottemans ka­rak­ter werd on­der­steund door een an­der lid van de pa­ra­chu­tis­ten­groep, die ver­tel­de dat Clottemans “moei­te deed om de aan­dacht te trek­ken” en een “dra­ma­queen” was. Een van de wei­ni­ge har­de be­wij­zen die in de Belgische recht­bank op ta­fel kwa­men,

HET EER­STE WAT FA­MI­LIE­LE­DEN ZICH AL­TIJD AF­VRA­GEN IS OF HET SLACHT­OF­FER HEEFT GE­LE­DEN, OF ZE WIST WAT ER GE­BEUR­DE. IN DIT GE­VAL HOE­VEN ZE HET NIET TE VRA­GEN. HET IS GE­FILMD.

was het dra­ma­ti­sche beeld­ma­te­ri­aal van Van Do­rens helm­ca­me­ra. Haar man en kin­de­ren ver­lie­ten de zaal toen de vi­deo van de sprong werd ver­toond.

De vi­deo laat vier pa­ra­chu­tis­ten zien die dicht op­een­ge­pakt zit­ten in een Ces­sna 208, be­stuurd door pi­loot Luc De­ij­gers. Ze vlie­gen op 4000 me­ter. Er wor­den grap­pen ge­maakt en ie­der­een lacht vro­lijk. De groep was bang ge­weest dat het zou gaan re­ge­nen, maar het is stra­lend weer. De eer­ste vier pa­ra­chu­tis­ten sprin­gen het vlieg­tuig uit, ge­volgd door twee an­de­ren. Dan geeft Tom Bolsuis, de lei­der van hun for­ma­tie, een te­ken met zijn arm om aan te ge­ven dat Clottemans, So­mers en Van Do­ren aan de beurt zijn. Wat de vi­deo niet laat zien, is dat Clottemans even wacht. Ze springt een paar se­con­den la­ter dan de an­de­re twee. Uit de vi­deo blijkt dat Van Do­ren op haar rug zweef­de en naar de hel­de­re he­mel en het Vlaamse land­schap keek. Ook de woon­wij­ken van Op­g­lab­beek ver­sche­nen in beeld. Ze wist nog niet dat dit het laat­ste was wat ze zou zien voor­dat ze stierf.

Een ad­vo­caat die de fa­mi­lie Van Do­ren ver­te­gen­woor­dig­de, zei in de recht­bank: “Het eer­ste wat fa­mi­lie­le­den zich al­tijd af­vra­gen is of het slacht­of­fer heeft ge­le­den, of ze wist wat er ge­beur­de. In dit ge­val hoe­ven ze het niet te vra­gen. Het is ge­filmd.” Hoe­wel de vi­deo be­wees dat Van Do­rens dood geen zelf­moord was, ont­brak het Dna-be­wijs om Clottemans recht­streeks met de moord in ver­band te bren­gen. Clottemans ont­ken­de el­ke rol in de dood van haar

vrien­din. Ze ver­tel­de de ju­ry dat de po­li­tie tij­dens de lan­ge on­der­vra­gin­gen “wil­de dat ik zou be­ken­nen. Maar wat viel er te be­ken­nen? Ik kon niets be­ken­nen, want ik had niets ge­daan.”

Ook de pa­ra­chu­te met de door­ge­knip­te koor­den dien­de als be­wijs­stuk. Des­kun­di­gen stel­den vast dat er maar een paar se­con­den no­dig wa­ren om de koor­den door te knip­pen. In 2007 had Clottemans een brief over de dood van Van Do­ren ge­schre­ven en naar een Belgische krant ge­stuurd. Ze leg­de uit dat ze in die pe­ri­o­de last had ge­had van een laag zelf­beeld. “Ik heb al­tijd ge­we­ten dat ik voor Mar­cel num­mer twee was”, schreef ze.

Vrije val

Drie psy­cho­lo­gen on­der­zoch­ten Clottemans. In hun ver­slag be­schre­ven ze haar als “nar­cis­tisch” en “ern­stig psy­cho­pa­thisch”. Ze merk­ten ook op dat ze kon doen als­of ze leed on­der de dood van haar vrien­din, maar dat ze van bin­nen “koud en emo­tie­loos” was. De art­sen stel­den dat de dood van haar va­der, die was over­le­den toen zij twee was, had bij­ge­dra­gen aan haar gees­tes­ge­steld­heid. Zijn dood had haar diep ge­trof­fen. Op zes­tien­ja­ri­ge leef­tijd deed ze een zelf­moord­po­ging, waar­door ze werd ge­dwon­gen om psy­cho­lo­gi­sche hulp te zoe­ken. De psy­cho­lo­gen be­schouw­den haar als “een ge­vaar voor de sa­men­le­ving”.

Vol­gens Mi­chel Jor­dans, de rech­ter in de­ze ge­rucht­ma­ken­de rechts­zaak, was Clottemans’ in­sta­bie­le geest de eni­ge ver­zach­ten­de om­stan­dig­heid. Maar haar ad­vo­caat Vic Van Aelst be­toog­de dat “er geen en­kel be­wijs was dat recht­vaar­digt dat ie­mand voor de rest van haar le­ven de cel in moet, al­leen een boel ho­cus po­cus”. Het be­toog van de ver­de­di­ging draai­de niet al­leen om het ge­brek aan be­wijs, maar ook om het feit dat Clottemans niet ver­liefd was op So­mers. Haar ad­vo­caat ont­ken­de niet dat er spra­ke was ge­weest van een re­la­tie tus­sen zijn cli­ën­te en So­mers, maar deed de in­ten­si­teit van de re­la­tie af als rod­del en ach­ter­klap.

Als be­wijs van de men­ta­le sta­bi­li­teit van zijn cli­ën­te wees hij er­op dat ze haar le­ra­ren­op­lei­ding had af­ge­rond. En sinds ze in 2008 op borg­tocht was vrij­ge­ko­men, werk­te ze in An­der­lecht als on­der­wij­ze­res in het ba­sis­on­der­wijs. Hij be­toog­de ook dat re­cher­cheurs zijn cli­ën­te tij­dens de on­der­vra­gin­gen had­den ge­klei­neerd en ge­ïn­ti­mi­deerd. Ze had­den hun ei­gen ver­sie van de waar­heid ge­cre­ëerd en wa­ren niet be­reid om daar­van af te wij­ken. Ze fo­cus­ten op zijn cli­ën­te als enig mo­ge­lij­ke da­der.

Hoe­wel fun­da­men­te­le schuld­fac­to­ren ont­bra­ken — een be­ken­te­nis, har­de be­wij­zen en ge­tui­gen — werd Clottemans op 21 ok­to­ber ver­oor­deeld tot der­tig jaar ge­van­ge­nis­straf. De ju­ry van ze­ven man­nen en vijf vrou­wen be­sloot dat ze schul­dig was aan moord met voor­be­dach­te ra­de. Het scheel­de wei­nig of ze was zelfs le­vens­lang ach­ter de tra­lies ge­gaan. Toen hij het von­nis uit­sprak, zei de rech­ter: “De fei­ten zijn zeer wreed en over­tui­gend. Het slacht­of­fer had geen en­ke­le kans en heeft haar na­ken­de dood be­wust mee­ge­maakt. Er zijn geen ver­zach­ten­de om­stan­dig­he­den. De be­schul­dig­de blijft ook in de toe­komst een ge­vaar.” Tij­dens het von­nis toon­de Clottemans geen en­ke­le emo­tie. Ze luis­ter­de on­be­wo­gen naar het lot dat haar door het rechts­sys­teem werd toe­be­deeld. On­der Bel­gisch recht komt ze in aan­mer­king voor voor­waar­de­lij­ke vrij­la­ting na­dat ze een der­de van haar straf heeft uit­ge­ze­ten. Dit be­te­kent dat ze in 2020 kan vrij­ko­men. Tot op de dag van van­daag ont­kent ze de moord.

Bo­ven: Clottemans ver­tel­de de re­cher­cheurs aan­van­ke­lijk dat het slacht­of­fer haar “steun­pi­laar” en “bes­te vrien­din” was. Maar ze gaf ook toe dat ze ha­te­lij­ke bood­schap­pen had ge­stuurd om haar bij So­mers weg te ja­gen.In­zet: Des­kun­di­gen con­sta­teer­den dat de koor­den van zo­wel de loods­pa­ra­chu­te als de klei­ne re­ser­ve­pa­ra­chu­te moed­wil­lig wa­ren door­ge­knipt. Met een schaar zou dat maxi­maal een hal­ve mi­nuut heb­ben ge­kost.

Bo­ven: De be­klaag­de be­weer­de dat ze een ont­bre­kend stuk Van Do­rens pa­ra­chu­te “toe­val­lig” in een boom had ge­von­den, na­dat ze er­gens de weg was kwijt­ge­raakt. Dit deed haar min­naar ver­moe­den dat ze iets te ver­ber­gen had.

Som­mi­ge men­sen ge­lo­ven dat Clottemans ten on­rech­te is ver­oor­deeld. Een gro­te groep men­sen liet bal­lon­nen op als pro­test te­gen de der­tig jaar ge­van­ge­nis­straf die ze voor de moord op haar rivale kreeg. Er was im­mers geen Dna-be­wijs dat haar recht­streeks met de moord in ver­band bracht.

Newspapers in Dutch

Newspapers from Netherlands

© PressReader. All rights reserved.