Det var mor og far som måt­te take hei­le støy­ten. I lo­kal­sam­fun­net. I granne­la­get. Dei stod båe to heilt ube­skyt­ta i stor­men.

Faedrelandsvennen - - NYHETER -

ner. To uli­ke ord – same re­sul­tat. Li­ke­vel er skil­na­den så ufat­te­leg stor.

Rolf er i dag 41 år gamal, og he hei­le sitt vaks­ne liv ar­beidd som an­leggs­gart­ner og ma­skin­køy­rar. Ein sjølv­lærd fag­mann som had­de job­ba i meir ein 20 år i same verk­sem­da før li­vet gjekk så full­sten­dig i vrang­lås.

ANABOLE STERIODER

– Eg var ein del av kropps­byg­gar­mil­jø­et i Grim­stad. Det ein­ast som be­tyd­de no­ke var tre­ning, tre­ning og tre­ning. Stor kropp, sto­re mus­klar – og eit sta­dig au­kan­de for­bruk av anabole ste­roi­der. Det skjed­de sjølv­sagt no­ke dra­ma­tisk med hei­le le­ka­men. Med ho­vu­det med­rek­na. I pe­rio­dar sleit eg med kraf­tig de­pre­sjon. Eit kjend pro­blem når du fyl­ler opp krop­pen med ei slik gift over lang tid.

Etter to lan­ge ve­ker i ting­sa­len vart Rolf dømd til å sone 11 år i feng­sel. Om vel eit år, vår­en 2018, vert han sett fri. På prø­ve. Då byr­jar eit nytt liv.

– Ny bu­stad, ny jobb, draps­mann og gjelds­sla­ve – og kva faen er nå ein nett­bank sei­er Rolf spør­jan­de og hen­ter fram eit brev han ny­leg fekk frå Spare­ban­ken Sør.

Ja, den tek­no­lo­gis­ke ut­vik­lin­ga he så visst gjen­ge fram­et­ter i alle des­se åra me­d­an Rolf sjøl­ve he si­te bak lås og slå.

– Mo­bil­te­le­fo­nen min, ein Nokia 3210, er vel knapt nok bru­kan­de len­ger....

– Eg ten­kjer my­kje på mor og far. Dei he ald­ri slått han­da av meg. Eg er all­støtt vel­ko­men heim. Til barn­doms­hei­men. Til kjæ­re min­ner frå ein god heim og ein trygg opp­vekst.

– I ti­ma­ne, da­ga­ne og ve­ke­ne etter dra­pet sat eg sjøl­ve godt be­skyt­ta og to­talt iso­lert frå om­ver­da. Det var mor og far som måt­te

take hei­le støy­ten. I lo­kal­sam­fun­net. I granne­la­get. Dei stod båe to heilt ube­skyt­ta i stor­men.

– Tida her på Evje­moen kan eg ikkje skry­te nok av. Eit fan­tas­tisk ut­gangs­punkt når eg snart skal at­ten­de til kvar­da­gen, til stor­sam­fun­net – og etter kvart at­ten­de til heim­byen min Grim­stad.

– Stun­dom mø­ter eg fast til­set­te i Evje­moen Næ­rings­park. Gode ar­beids­kol­le­ger, gode ve­ner, som kvar og ein hand­sa­mer meg på lik line med alle and­re. Gode ar­beids­kol­le­ger som eg ga­ran­tert vil­le hal­de kon­tak­ten med når eg etter kvart vert ein fri mann.

– Ja, eg tri­vast beint fram så godt på Ev­je at eg stun­dom drøy­mer om å kun­ne bu­setje meg her ei gong i fram­ti­da. Sjel­dan he eg møtt så my­kje gil­de folk. På båe si­der av feng­sels­por­ten.

For un­der­teik­na så vart des­se

FOTO: ØYSTEIN MOI

Newspapers in Norwegian

Newspapers from Norway

© PressReader. All rights reserved.